I SAB/Wa 112/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie NSA Ewa Dzbeńska asesor WSA Joanna Skiba Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. T. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] 1. zobowiązuje Prezydenta W. do wydania orzeczenia w sprawie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] w W., oznaczonej nr hip. [...] w terminie dwóch miesięcy od dnia zwrotu organowi akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz M. T. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 19 czerwca 2007 r. M. T. za pośrednictwem Prezydenta W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie rozpatrzenia wniosku dekretowego o oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej w W., przy ulicy [...]. W uzasadnieniu skargi zarzuciła Prezydentowi W. przewlekłość postępowania. Wskazała, że w dniu [...] listopada 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] po rozpatrzeniu w trybie odwoławczym sprawy zakończonej wydaniem orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] grudnia 1954 r. [...] w sprawie odmowy przyznania byłemu właścicielowi S. N. prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...] nr [...], nr hip. [...] – uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] grudnia 1954 r. w części w której stwierdzono nieważność decyzji organu odwoławczego – Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1955 r. i w tym zakresie przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organem I instancji jest Prezydent W. Skarżąca podniosła, że wielokrotnie wzywała Prezydenta W. do wyznaczenia terminu załatwienia sprawy oraz do jej rozpatrzenia. W dniu 23 sierpnia 2006r. wniosła na podstawie art. 37 § 1 kpa zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. dwukrotnie wzywało Prezydenta W. o nadesłanie akt sprawy i zajęcie stanowiska. Skarżąca wskazała, ze do dnia wniesienia skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie ustosunkowało się do jej zażalenia. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wnosił o oddalenie skargi z uwagi na brak podstaw do jej wniesienia. Wskazał , ze w dniu 17 lipca 2007 r. zostało skierowane do stron postępowania w trybie art. 10 § 1 kpa zawiadomienie, że w związku z przewidywanym terminem zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie został zgromadzony pełny materiał dowodowy z którym strony mogą się zapoznać. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 powołanej ustawy. Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji w terminach określonych w kpa, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36, strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ, do którego zażalenie takie wpłynęło, jeżeli uzna je za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, co wynika z § 2 tego art. Jeżeli działania zmierzające do usunięcia bezczynności zostały przez stronę podjęte, to znaczy wystąpiła ona z zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa, wówczas stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu, który zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy. Innymi słowy, wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe tylko wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) W niniejszej sprawie skarżąca wyczerpała tryb postępowania zażaleniowego. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie mamy do czynienia z bezczynnością organu. Od wydania decyzji uchylającej orzeczenie Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] grudnia 1954 r. [...] r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w dniu [...] listopada 2001r. upłynęło prawie 6 lat. Termin przewidziany przez ustawodawcę został przez organ w niniejszej sprawie w oczywisty sposób naruszony. Zwłoka w wydaniu decyzji nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, iż Prezydent W. do dnia dzisiejszego nie wydał orzeczenia w sprawie o ustanowienie użytkowania wieczystego na nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...]. W tych warunkach należało, na podstawie art. 149 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzec jak w sentencji. .