II SA/Lu 506/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia NSA Leszek Leszczyński (sprawozdawca), Protokolant Referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Decyzją wydaną z upoważnienia Wójta Gminy z dnia [...], nr [...] zatwierdzono projekt podziału nieruchomości stanowiącej własność M. Z., składającej się z dwóch sąsiadujących ze sobą działek nr 464/4 i 464/5 na cztery działki (464/9, 464/10, 464/11 oraz 464/12 o powierzchni odpowiednio: 0,0016 ha, 0,2483 ha, 0,0014 ha oraz 0,1306 ha. Organ wskazał jako podstawę prawną przepis art. 93 ust. 1 i art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.), podnosząc, iż celem podziału jest wydzielenie gruntu pod poszerzenie pasa drogowego drogi powiatowej. Projekt podziału został pozytywnie zaopiniowany postanowieniem z dnia [...], nr [...] a teren zgodnie z planem miejscowym przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową zagrodową. Postanowieniem z dnia [...] organ sprostował oczywistą omyłkę polegająca na błędnym oznaczeniu działki. M. Z. w odwołaniu od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego, zarzucił jej naruszenie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazał na błędy w projektowaniu ulicy S., prowadzące do jej "nietrafienia" w drogę powiatową. Był przekonany, iż do podziału dojdzie na drodze cywilnoprawnej a nie poprzez faktyczne wywłaszczenie. Wskazuje na sprzeczność podziału z planem zagospodarowania przestrzennego, z którego nie wynika przeznaczenie terenu pod drogę. Decyzja nie zawiera także w jego ocenie uzasadnienia dotyczącego niezbędności podziału na cele publiczne. W konsekwencji decyzja narusza szereg przepisów kpa (art. 6-8, 10 i 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3). Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] , nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu wskazało na treść przepisów art. 93 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 97 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 w związku z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, które określają istotę podziału nieruchomości, cel postępowania administracyjnego o podział, istotę zgodności podziału z planem miejscowym oraz sposób wszczynania tego postępowania, podkreślając, iż postępowanie wszczynane bez wniosku właściciela obwarowane jest niezbędnością podziału na cele publiczne, określone w art. 6 ustawy. Kolegium dokonało następnie analizy sytuacji faktycznej, podnosząc, iż droga nr 1116 L jest drogą powiatową a wydzielenie gruntów pod jej rozbudowę jest związane z realizacją celu publicznego. Oznacza to, że postępowanie prowadzone z urzędu zakłada wywłaszczenie wydzielonej nieruchomości, jeżeli właściciel nie godzi się na wyzbycie gruntu w drodze czynności prawnej. Organ wskazał także na etapy postępowania podziałowego (opinia wstępna oraz, będące przedmiotem tego postępowania, zatwierdzenie projektu podziału). Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji co do braku kolizji pomiędzy przeznaczeniem terenu wynikającym z planu miejscowego oraz zaspokojeniem celu publicznego jakim jest poszerzenie pasa drogowego drogi powiatowej. Nie zmienia to funkcji wydzielonych działek 464/10 i 464/12. Kolegium wskazało także, iż utrzymaniu decyzji pierwszoinstancyjnej w mocy nie stoi na przeszkodzie błędne powołanie przez organ niewłaściwego przepisu art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem podstawa w pozostałym zakresie powołana została prawidłowo. Także fakt nierozbudowania uzasadnienia organu I instancji nie stanowi wady istotnej, skoro zawiera informacje niezbędne a pełniejszą opinię o zgodności podziału z planem zawiera opinia wstępna o tej zgodności. W ocenie Kolegium odwołujący się uczestniczył w postępowaniu mimo braku formalnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, bowiem odebrał opinię o zgodności podziału z planem. Nie są istotne także zarzuty co do jego zgody na sprzedaż gruntów, bowiem nie jest to przedmiot postępowania o podział nieruchomości na gruncie powołanej ustawy. M. Z. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi o uchylenie powyższej decyzji oraz decyzji pierwszoinstancyjnej a także postanowienia Wójta Gminy z dnia [...], nr [...]. Wnosi także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarzuca decyzjom naruszenie art. 93 ust. 1, art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 6, art. 7, art. 10, art. 11, art. 61 § 4, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 113 § 1 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił stan faktyczny związany z istniejącą ulica S., z błędami w planowaniu jej przedłużenia, szerokością planowanej drogi, powodującej wydzielenie pasa 14-metrowego, namowami oraz wyrażeniem przez niego zgody na zbycie części działek oraz na realizowanie przez niego inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego. W zakresie szczegółowych zarzutów dotyczących ustawy o gospodarce nieruchomościami skarżący wskazuje na to, że, w odniesieniu do naruszenia art. 93 ustawy, z planu nie wynika, że przedmiotowe działki przeznaczone są pod budowę drogi; że, w odniesieniu do art. 98 ustawy, nie składał wniosku o dokonanie podziału; że, odnośnie do art. 97 ustawy, szerokość drogi nie uzasadnia potraktowania podziału jako niezbędnego środka realizacji celu publicznego. Natomiast w zakresie zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego skarżący podnosi brak uwzględnienia interesu strony a uwzględnienie jedynie interesu społecznego (art. 7 kpa), co nie pogłębia zaufania obywatela do prawa (art. 8 kpa), brak informacji o wszczęciu postępowania i możliwości wypowiedzenia się o materiale dowodowym (art. 10 § 1 oraz art. 11 i art. 61 § 4 kpa), fakt niezebrania przez organ całości materiału dowodowego i oparcie się jedynie na oświadczeniu o wyrażeniu zgody na przekazanie części działek a nie wzięcie pod uwagę faktu zmiany stanu własności działek (art. 77 § 1 kpa), brak wyjaśnień odnoszących się do związku zajęcia jego działek z realizacją celu publicznego (art. 107 § 3 kpa), jak również, co czyni na wstępie tej części skargi, fakt naruszenia art. 6 kpa poprzez niezastosowanie poszczególnych wskazanych wyżej przepisów kpa. Skarżący odnosi się w skardze także do decyzji organu odwoławczego, wskazując na omyłkowe oznaczenie działek w uzasadnieniu decyzji oraz na błędne wskazanie przez ten organ faktu otrzymania przez niego postanowienia z dnia [...] opiniującego zgodność podziału z planem miejscowym. Zarzuca organowi odwoławczemu, iż nie odniósł się do jego argumentów wskazujących na możliwość pogodzenia interesu publicznego z interesem obywatela poprzez wybudowanie drogi w pasie drogi już istniejącej, bez konieczności jej poszerzania. Podnosi także fakt nieotrzymania decyzji o pozwoleniu na budowę drogi usytuowanej na jego działkach. Nie zgadza się także z poglądem Kolegium co do braku wpływu błędnego zastosowania przez organ I instancji art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami na poprawność postępowania administracyjnego w sprawie podziału. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, referując najpierw poszczególne etapy postępowania o podział nieruchomości a następnie wskazując, iż należy potraktować wszystkie zarzuty skarżącego jako skierowane do decyzji Kolegium. Podnosi, iż wymienione w skardze postanowienie z [...] jest postanowieniem ostatecznym. Odnosi się także do poszczególnych zarzutów zawartych w skardze, argumentując w kierunku zgodnym z treścią decyzji podjętej w trybie odwoławczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując skargę, zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi, a co za tym idzie - uchyleniem zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazuje na naruszenie przez zaskarżoną decyzję dwóch grup przepisów. Odnosi przy tym swoje argumenty zarówno do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak też do decyzji organu I instancji, a częściowo także do poprzedzającego te decyzje postanowienia, przedmiotem którego było zaopiniowanie projektu podziału. W ocenie Sądu licznie podniesione w skardze zarzuty, nawiązujące także do treści odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej, nie są trafne. Dotyczy to zarówno zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego jak i ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ich nietrafność wiąże się także z charakterem postępowania o podział nieruchomości, regulowanego przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, odbiegającym co do istoty od właściwości innych postępowań administracyjnych, zwłaszcza gdy podział nieruchomości realizowany jest w związku z inwestycją celu publicznego. Wskazywało na to już Kolegium w zaskarżonej decyzji. Postępowanie o podział nieruchomości składa się z kilku faz i prowadzone może być albo na wniosek zainteresowanego podziałem albo z urzędu. Istota tego postępowania polega na wydzieleniu z danej nieruchomości jednej lub więcej działek w celu utworzenia nieruchomości odrębnej lub nieruchomości odrębnych. Na gruncie art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podstawowym kryterium umożliwiającym podział jest zgodność projektowanego podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, rozumiana jako zgodność przeznaczenia terenu po podziale z postanowieniami tego planu oraz możliwość zagospodarowania działek wydzielonych (art. 93 ust. 2). W tym kontekście postępowanie o podział nieruchomości opiera się na wcześniejszym zaopiniowaniu zgodności projektowanego podziału z planem miejscowym, co jest przedmiotem odrębnego postanowienia. Ustawa o gospodarce nieruchomościami wyraźnie odróżnia wspomniane wyżej tryby w art. 97. W ust. 1 tego przepisu wskazany jest tryb wnioskowy, polegający na tym, że osoba zainteresowana i mająca w podziale interes prawny wnioskuje o wszczęcie postępowania o podział nieruchomości i postępowanie prowadzone jest na jej koszt. Natomiast w ust. 3 tego przepisu przewidziana jest możliwość wszczęcia postępowania o podział nieruchomości z urzędu, tzn. bez wniosku właściciela dzielonej nieruchomości. Warunkiem zgodności z prawem takiego wniosku jest m. in. niezbędność takiego podziału dla realizacji celu publicznego. Same natomiast cele publiczne podlegają także skatalogowaniu co do ich rodzajów w art. 6 tej ustawy. Oznacza to, że zaliczenie danego przedsięwzięcia do celu publicznego nie jest dowolne, a nawet nie jest uzależnione od swobodnego uznania organu administracji, przynajmniej co do typu przedsięwzięcia. Uzależnienie poprawności i zgodności z prawem postępowania o podział nieruchomości od niezbędności tego podziału na cel publiczny ustala już na poziomie regulacji normatywnej wagę interesu społecznego (publicznego) przy trybie podziału nieruchomości prowadzonej z urzędu. Nie może to rzecz jasna oznaczać automatycznej i bezwarunkowej przewagi interesu społecznego nad interesem właściciela, którego nieruchomość podlega podziałowi. Tym bardziej nie może polegać na eliminacji tego ostatniego poprzez nierozważanie uzasadnionego interesu indywidualnego. Treść art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy wskazuje jednak w pewnym sensie na hierarchię wartości, jaka przy tym trybie podziału nieruchomości ma być zapewniona, rzecz jasna w świetle rozważenia zasady ważenia interesów wszędzie tam, gdzie jest to możliwe. Wskazany tryb oraz zakreślona aksjologia powoduje, że brak zgody właściciela nie ma tu istotnego znaczenia, jeżeli spełnione są wskazane wyżej warunki. Oznacza to, że brak jego zgody na zbycie nieruchomości w drodze czynności cywilnoprawnej prowadzić będzie do wywłaszczenia wydzielonej nieruchomości. Nie podlega wątpliwościom interpretacyjnym fakt, iż celem publicznym określonym w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest budowa drogi publicznej. Taką drogą publiczną na gruncie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. jest przedmiotowa droga powiatowa na zakreślonym w decyzji odcinku, której przebieg określony został w załączniku do uchwały nr [...] Rady Powiatu z dnia [...] Zgodność z planem miejscowym została pozytywnie zaopiniowana w postanowieniu wydanym z upoważnienia Wójta Gminy z dnia [...], które, wobec niezaskarżenia do organu odwoławczego, stało się postanowieniem ostatecznym i mogło stanowić podstawę drugiego etapu postępowania podziałowego na gruncie art. 97 ustawy. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnosiło się jednak także do tego aspektu całości postępowania, wskazując iż decydujące znaczenie ma tu zgodność podziału z planem miejscowym, wyróżniającym na rysunku planu teren oznaczony 2MRU oraz K6, z których ten ostatni oznacza tereny dróg lokalnych o szerokości w liniach rozgraniczających 15 m przy szerokości jezdni 6 m i linii zabudowy (nieprzekraczalnej i minimalnej) 9 m od krawędzi jezdni. Uzasadnia to w ocenie Kolegium zarówno przyjęcie iż przedmiotowe działki przeznaczone są pod budowę przedmiotowej drogi, jak też ten element decyzji zatwierdzającej podział, który określa wielkość wydzielonych działek przeznaczonych pod drogę publiczną, związany z szerokością tej drogi. Kolegium wskazało bowiem poprawnie na zasadność poszerzenia pasa drogowego, wyrażonego również w decyzji wydanej z upoważnienia Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...], nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej drogi (k. 7-8 akt administracyjnych), która nie była przedmiotem kontrolowanego przed sądem administracyjnym postępowania i stąd też argumenty związane z jej formą i treścią nie mogą być przedmiotem niniejszej kontroli sądowej. Odnośnie do samego postanowienia, wskazanego wyżej i dotyczącego pozytywnego zaopiniowania projektu podziału, nie jest możliwe poddanie go sądowej kontroli w takim zakresie, w jakim poddawane tej kontroli są decyzje dotyczące zatwierdzenia podziału nieruchomości. Należy jednak wskazać w ramach tej kontroli, w związku z wyraźnie sformułowanym w skardze zarzutem, iż nie jest zasadny ten zarzut skarżącego, który wskazuje na brak doręczenia tego postanowienia, w czym skarżący upatruje przyczynę braku jego zaskarżenia. Kwestia ta została podniesiona już w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę i wiąże się z faktem pokwitowania własnoręcznym podpisem na zwrotnym poświadczeniu odbioru tego postanowienia w dniu 29 listopada 2006 r. (k. 14 akt administracyjnych). Rozpatrując zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że co do istoty opierają się one na treści zarzutów wskazanych już w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Były już zatem rozpatrywane przez organ odwoławczy. Obejmują one trzy główne grupy. Pierwsza z nich dotyczy błędnych lub niezgodnych z przepisami kpa ustaleń faktycznych. Skarżący odnosi się w ich ramach do fazy projektowania samej ulicy objętej planowaną drogą powiatową, w ramach której nie zostały zebrane i wykorzystane wszystkie dane związane z istniejącą ulica S. oraz jej przebiegiem, co oznacza odwołanie się argumentów dotyczących etapu związanego z przygotowaniem projektu i pozwolenia na budowę i nie podlega kontroli w ramach niniejszego postępowania sądowego. Skarżący ponadto wskazuje na niezebranie w całości materiału dowodowego i oparcie się jedynie na wyrażeniu przez niego zgody na przekazanie części działek w sytuacji, gdy stan własności się zmienił i w chwili składania oświadczenia był one właścicielem jedynie niewydzielonej części przedmiotowych działek. Zarzut ten w ocenie sądu nie jest zasadny przede wszystkim dlatego, że zgoda skarżącego, wobec trybu postępowania o podział, przeprowadzonego z urzędu, nie jest elementem rzutującym na sam przebieg postępowania oraz jego zgodność z przepisami prawa. Podobnie, wskazywany w innym miejscu argument dotyczący przebiegu rokowań oraz namawiania skarżącego przez organ do zbycia nie jest z tych samych powodów, dotyczących trybu postępowania, przedmiotem kontroli sądowej. Druga grupa zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania wiąże się z nierozważeniem lub niewłaściwym rozważeniem możliwości uwzględnienia słusznego interesu strony w postępowaniu. Ocena prawna tego zarzutu winna nawiązywać do wcześniejszych wywodów dotyczących ogólnej relacji pomiędzy interesem społecznym (publicznym) a słusznym interesem strony, wynikającej z roli kategorii celu publicznego w ramach prowadzonego z urzędu postępowania o podział nieruchomości. Kryteria wynikające z art. 7 kpa winny być więc interpretowane i uwzględniane łączni z kryterium celu publicznego sformułowanym w art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tych też kategoriach wina być oceniona przez organy administracyjne niezbędność podziału dla realizacji celu publicznego. Brak dowolności bowiem w zakreślaniu szerokości tego celu wiąże się z jednej strony z wykazem zawartym w art. 6 tej ustawy oraz zgodnością w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a z drugiej – m. in. wynika z określonymi w art. 93 ust. 2 i ust. 3 tej ustawy możliwościami zagospodarowania wydzielonych działek czy zapewnieniem im dostępu do drogi publicznej. W ramach uwzględniania właściwych proporcji okoliczności te winny podlegać badaniu, chociaż ich podstawowy trzon badany jest na etapie opiniowania podziału z punktu widzenia zgodności z planem miejscowym. Nie są zatem zasadne zarzuty skarżącego odnoszące się do tej kwestii, zwłaszcza, że zatwierdzony podział nie uniemożliwia realizacji jego własnych zamierzeń inwestycyjnych, co zostało wskazane przez Kolegium Odwoławcze. Skarżący wskazuje także na błędy w postępowaniu administracyjnym. Z jednej strony wskazuje na niepoinformowanie go o wszczęciu postępowania i na brak możliwości wypowiedzenia się o materiale dowodowym, co w jego ocenie narusza art. 10 § 1 oraz art. 11 i art. 61 § 4 kpa. W ocenie sądu jednak, mimo braku w aktach zawiadomień o wszczęciu postępowania, nie może to oznaczać, iż strona nie brała w tym postępowaniu udziału. Wbrew jej twierdzeniom, zostało jej doręczone postanowienie o pozytywnym zaopiniowaniu projektu (k. 14 akt administracyjnych), co oznacza, że uczestniczył w postępowaniu co najmniej od tej fazy. Także wskazane i opisane przez skarżącego elementy rokowań w sprawie zbycia nieruchomości oraz odbierania oświadczeń o jego zgodzie świadczą o tym, iż strona skarżąca faktycznie w postępowaniu podziałowym uczestniczyła i mogła odpowiednio argumentować. Ponadto, biorąc pod uwagę powyższe aspekty, a także charakter postępowania podziałowego prowadzonego na gruncie art. 97 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie można dopatrzyć się poniesienia uszczerbku w zakresie ochrony swoich praw poprzez dokonanie konkretnych czynności procesowych. A to, na gruncie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dn. 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 157) mogłoby prowadzić do stwierdzenia naruszenia wskazanych przez stronę przepisów postępowania. Mimo zatem uchybienia, dotyczącego przede wszystkim braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania, nie można na gruncie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) przyjąć, iż ocena organu odwoławczego mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca podnosi także kwestie związane z treścią uzasadnienia organu odwoławczego, chociaż w pierwszej części skargi powtarza także zarzuty odnoszące się do uzasadnienia organu I instancji. W tym zakresie nietrafne są w szczególności zarzuty dotyczące omyłki przy numeracji działek, bowiem została ona sprostowana. Organ odwoławczy wskazał wyraźnie w uzasadnieniu swojej decyzji, iż uzasadnienie organu I instancji było niepełne i lakoniczne (nierozbudowane), mimo, że zawierało informacje niezbędne. W ocenie sądu ani takich uchybień dotyczących nierozbudowania ani uchybień związanych z podniesionym w skardze nieuwzględnieniem relacji pomiędzy interesem publicznym i interesem obywatela nie można zarzucić uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Kolegium bowiem w sposób właściwy wyjaśniło zarówno tę relacje jak i rolę celu publicznego w zakresie postępowania o podział nieruchomości (co zostało podniesione wyżej w ramach oceny sądowej), biorąc pod uwagę treść regulacji wskazywanych wyżej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 6, art. 97 ust. 3) oraz charakter przedmiotowej drogi powiatowej (s. 4 uzasadnienia decyzji odwoławczej). W ocenie sądu, Kolegium poprawnie zakwalifikowało fakt niewłaściwego powołania przez organ I instancji przepisu art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Biorąc pod uwagę fakt, iż postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym, w ramach którego określona sprawa rozpatrywana jest dwukrotnie przez różne organy, a organ odwoławczy ma obowiązek w przypadku dostrzeżenia takiej nieprawidłowości wskazać właściwy przepis prawa, stanowisko Kolegium należy uznać za zasadne. Zwłaszcza, że z faktu błędnego powołania art. 98 ust. 1 ustawy nie wynikały żadne negatywne dla skarżącego i niezgodne z prawem konsekwencje, a organ I instancji obok tego niewłaściwie zastosowanego przepisu powołał wszystkie przepisy tej ustawy znajdujące zastosowanie w rozpatrywanej sprawie i określające w sposób poprawny podstawę rozstrzygnięcia. W efekcie w wyniku wywodu organu odwoławczego podstawa prawna została ustalona w sposób właściwy i zgodny z prawem a stanowisko organu odwoławczego zostało w uzasadnieniu uzasadnione. W tym stanie rzeczy uchybienia organu I instancji nie można traktować jako naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) wskazanej wyżej ustawy p.p.s.a. a uzasadnienia organu odwoławczego - jako naruszenie art. 107 § 3 kpa. W świetle powyższej argumentacji, wskazującej na brak naruszenia przepisów wskazanych aktów prawnych przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie mógł stwierdzić jej niezgodności z prawem. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.