I OZ 509/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Po 303/07 w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi G. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 6 maja 2008 r. odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu Sąd powołał się na art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że wniosek spóźniony lub z innych przyczyn niedopuszczalny o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie, jak wyjaśniał Sąd, pełnomocnik skarżącej informację z Okręgowej Izby Radców Prawnych w P. o wyznaczeniu go pełnomocnikiem G. L. uzyskał w dniu 26 marca 2006 r. Od tego momentu, zdaniem Sądu ustała przyczyna uchybienia terminu – z art. 87 § 1 P.p.s.a. - do wniesienia skargi kasacyjnej, gdyż od tego właśnie momentu pełnomocnik skarżącej uzyskał rzeczywistą możliwość reprezentowania jej, a co za tym idzie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowienie to zostało zaskarżone przez skarżącą. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik G. L. zarzucił Sądowi I instancji całkowite pominięcie faktu, iż sporządzenie skargi kasacyjnej jako szczególnego środka zaskarżenia wymaga od pełnomocnika czasu i stosownego nakładu pracy. Wskazał ponadto, że przyczyna uchybienia terminu z art. 87 § 1 P.p.s.a. a zarazem możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego przez sąd z urzędu ustaje w dniu, w którym miał on rzeczywistą możliwość reprezentowania strony i podejmowanie w jej imieniu czynności, a nie w dniu uzyskania przez niego informacji o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie był spóźniony. W myśl art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Sąd wojewódzki przyjął, iż pełnomocnik skarżącej miał rzeczywistą możliwość jej reprezentowania, a co za tym idzie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej już od dnia 26 marca 2008 r., czyli od momentu uzyskania informacji o ustanowieniu go pełnomocnikiem skarżącej z Okręgowej Izby Radców Prawnych. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 26 marca 2008 r. pełnomocnik skarżącej otrzymał wiadomość o ustanowieniu go pełnomocnikiem G. L. z urzędu. Dwa dni później wysłał skarżącej do podpisu pełnomocnictwo. Skarżąca podpisała je 18 kwietnia 2008 r., zaś 23 kwietnia 2008 r. pełnomocnik skarżącej złożył na Biurze Podawczym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną. W tych okolicznościach trudno uznać, że momentem ustania przyczyny uchybienia terminu i momentem zarazem właściwym do liczenia siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. jest dzień 26 marca 2008 r. W tym dniu pełnomocnik skarżącej dowiedział się tylko, że został ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu, ale nie miał jeszcze rzeczywistej możliwości reprezentowania strony. Występowanie w imieniu skarżącej przed sądem, związane między innymi ze sporządzeniem w jej sprawie skargi kasacyjnej wymagało przede wszystkim nawiązania kontaktu z G. L. w celu ustalenia nie tylko kwestii dla niej istotnych z punktu widzenia jej spraw życiowych i konstruowania w jej imieniu środka zmierzającego do weryfikacji rozstrzygnięcia Sądu I instancji, ale również uzyskania od niej pełnomocnictwa. Brak umocowania dla pełnomocnika uniemożliwiłaby nawet zapoznania się z aktami sprawy, a to znowu wykluczałoby przygotowanie materiału i właściwej wiedzy do sporządzenia skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, moment ustania przyczyny uchybienia terminu i bieg terminu z art. 87 § 1 P.p.s.a. powinien być liczony od momentu, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość do reprezentowania skarżącej czyli od momentu podpisania dla niego pełnomocnictwa. Biorąc zaś pod uwagę, że pełnomocnictwo skarżąca podpisała w dniu 18 kwietnia 2008 r. złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną w dniu 23 kwietnia 2008 r. powinno być potraktowane jako działanie podjęte w terminie do tego przewidzianym. Mając zaś na względzie, że termin do wystąpienia z wniosek o przywrócenie terminu został zachowany, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu powinien w dalszej kolejności przeanalizować go merytorycznie, pod kątem wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek z art. 86 P.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.