II SA/Bd 428/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz radcy prawnego I. B.-W. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Bd 428/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...].2007 r., nr [...] Starosta [...]orzekł o skierowaniu M. K. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w związku z informacją o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. W motywach decyzji organ wskazał, iż w dniu [...]2007 r. otrzymał od Prezesa Sądu Rejonowego w [...] kserokopię pisma D. K., w którym tenże wnosił o zawiadomienie starostwa o chorobie M. K. ograniczającej zdolność do kierowania pojazdami załączając odpis opinii sądowo-psychiatrycznej wykonanej dla Sądu Rejonowego w [...] dotyczącej M. K.. Jak wynika z tej opinii u M. K. rozpoznano osobowość znacznie zaburzoną, prawdopodobnie na podłożu zmian organicznych w centralnym układnie nerwowym. Wskazano w niej, iż wyżej wymieniony ma nastawienie urojeniowe z podejrzliwością, tendencją do błędnej interpretacji i do zachowań agresywnych w stosunku do otoczenia, z poczuciem własnych praw, z przesadnym odnoszeniem do siebie różnych zdarzeń, jednakże bez ostrych objawów psychotycznych. W dniu [...].2007 r. do organu wpłynęło pismo D. K. i jego żony B. K., którzy powołując się na wyżej wskazaną opinie sądowo-psychiatryczną wnieśli o pozbawienie M. K. prawa prowadzenia pojazdów ze względu na stwierdzoną ograniczoną zdolność do kierowania swoją osobą, co stanowi zagrożenie w ruchu drogowym. Zdaniem organu przedłożona opinia sądowo-psychiatryczna nasuwa uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia M. K., a tym samym spełniona została przesłanka określona w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908; z późn. zm.) do skierowania wyżej wymienionego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W odwołaniu od powyższej decyzji M. K. wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przez nakazanie organowi I instancji by zasięgnął bezpośredniej opinii lekarza psychiatry S. K.. Dodał również, iż opinia przedłożona organowi I instancji jest jedną z [...] opinii wydanych dla Sądu Rejonowego w [...] i nie dotyczy ona niniejszej sprawy. Decyzją z dnia [...].2007 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na treść opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...]2006 r. sporządzonej przez lekarza psychiatrą na potrzeby postępowania sądowego, podnosząc, iż stwierdza się w niej, iż M. K. ma znacznie zaburzoną osobowość i w chwili popełnienia wykroczenia drogowego w stopniu znacznym miał obniżoną zdolność rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Opinia ta, zdaniem organu odwoławczego, wskazywać by mogła na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Bez znaczenia jest przy tym fakt, iż została ona sporządzona na potrzeby Sądu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na powyższą decyzję M. K., wskazał, iż nie udzielono mu odpowiedzi, kto pokryje koszty badania lekarskiego. Dodał, iż nie stać go na takie badania, gdyż nie pracuje i nie posiada żadnego stałego, jak i ruchomego majątku, który mógłby spieniężyć. Zdaniem skarżącego, osobami zainteresowanym przeprowadzeniem tegoż badania lekarskiego są B. i D. K., a zatem to oni powinni ponieść jego koszty. Skarżący ponownie wskazał, iż opinia sądowo-psychiatryczna nie może być podstawą do kierowania go na badania, gdyż została sporządzona dla innych celów. Dodał również, iż lekarz psychiatra wystawiający mu omawianą opinie zapewnił go, iż nie może być ona podstawą do kierowania na badania lekarskie i cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z póź. zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić skutecznie zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega m.in. kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Przepis ten należy interpretować w powiązaniu z treścią rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2 poz. 15), w którym to rozporządzeniu wskazano przesłanki uzasadniające wydania takiej decyzji. W świetle przepisu § 2 ust. 4 pkt 1- 3 tegoż rozporządzenia osobie, o której mowa w art. 122 ust. 1 ust. 4-5 prawa o ruchu drogowym decyzję o skierowaniu na badania lekarskie wydaje starosta, w przypadku otrzymania wniosku w tym przedmiocie od egzaminatora lub organu kontroli ruchu drogowego albo otrzymania zawiadomienia od powiatowego lub wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności. Skierowanie na badanie lekarskie może nastąpić także w sytuacji, gdy starosta poweźmie wiarygodną informację o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia danej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów (§2 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia). Wspomniany przepis § 2 ust. 5 cyt. rozporządzenia nie określa, od kogo taka informacja powinna pochodzić, ani w jakiej formie ma być przekazana. To od decyzji organu zależy czy uzna, że uzyskana informacja jest wystarczającą podstawą do skierowania na badania lekarskie. Ponieważ wydanie decyzji w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w cyt. § 2 ust. 5 jest fakultatywne, należało zatem zbadać czy uprawniony organ nie przekroczył granic swobodnego uznania. W niniejszej sprawie M. K. został skierowany na badania lekarskie w związku z pismem Prezes Sądu Rejonowego w [...], w którym tenże zwrócił się do organu I instancji o rozważenie możliwości zweryfikowania zasadności posiadania przez M. K. uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, powołując się przy tym na opinie sądowo-psychiatryczną, którą załączono do pisma. Opinia ta została sporządzona przez lekarza psychiatrę na potrzeby postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...] Wydział Karny, w związku z obwinieniem M. K. o popełnienia wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi ruchu na drogach publicznych (art. 97 KW) oraz o zajęcie chodnika i pasa drogi publicznej na cele niezwiązane z gospodarką i komunikacją drogową (art. 99 § 1 pkt 1 KW). Określając stan psychiczny skarżącego, wskazano w niej m.in., iż ma on osobowość znacznie zaburzoną, prawdopodobnie na podłożu zmian organicznych w centralnym układzie nerwowym, nastawienie urojeniowe z podejrzliwości, tendencją do błędnej interpretacji i zachowań agresywnych w stosunku do otoczenia, poczuciem własnych praw, z przesadnym odnoszeniem do siebie różnych zdarzeń. We wnioskach końcowych wskazano natomiast, iż w chwili popełniania zarzucanych M. K. czynów miał on w stopniu znacznym obniżoną zdolność rozumienia znaczenia czynu jak i pokierowania swoim postępowaniem. Zdaniem Sądu opinia ta stanowi wystarczającą i wiarygodną podstawę do skierowania skarżącego na badania lekarskie, gdyż z wysokim stopniem prawdopodobieństwa wskazuje ona na możliwość istnienia przeciwwskazań zdrowotnych co do dalszego udziału skarżącego w ruchu drogowym w charakterze kierowcy. Twierdzenie takie jest uzasadnione tym bardziej, że, jak to już wyżej wskazano, opinia ta została wystawiona w związku z popełnionym przez M. K. wykroczeniem przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi ruchu na drogach publicznych, w trakcie popełniania, którego, w świetle treści tejże opinii, skarżący miał znanie obniżoną zdolność rozumienia znaczenia dokonywanego czynu. Odnosząc się natomiast do poruszanej przez skarżącego kwestii wskazania osoby, na której spoczywa ciężar zapłaty za badania, należy podnieść, iż zgodnie z przepisem art. 122 ust. 6 ustawy, badanie lekarskie m.in. w przypadku, gdy kierujący pojazdem został skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia, co do jego stanu zdrowia, jest wykonywane na koszt osoby badanej. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę jako nieuzasadnioną.