I SA/Rz 700/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie NSA Bożena Wieczorska WSA Barbara Stukan-Pytlowany /spr./ Protokolant st. sek.sąd. Beata Janczewska po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 20 listopada 2007r. sprawy ze skarg "A" S.A. z siedzibą w R. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego - oddala skargi - Agencja Celna "B" z upoważnienia "A" S.A. z siedzibą w R. (zwanych dalej jako Spółka) złożyła dnia 23.07.2004r. zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid. OGL [...], dnia 24.09.2004r. zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid. OGL [...], dnia 09.11.2004r. zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid. OGL [...], dnia 16.06.2005r. zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid. OGL [...] i dnia 21.03.2005r. zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid. OGL [...]. We wszystkich tych zgłoszeniach wnioskowała o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w postaci magnezji spiekanej, uprzednio objętej procedurą składu celnego, obliczając stosowne należności celno-podatkowe, tj. cło z zastosowaniem stawki dla krajów trzecich 0%, cło antydumpingowe w wysokości 0,00 PLN oraz podatek od towarów i usług. Do w/w zgłoszeń celnych załączona została faktura 50/603/2003 z dnia 30.12.2003r. (zapis w polu 44 JDA SAD) wystawiona przez kontrahenta zagranicznego tj. firmę "C" z Włoch na rzecz Spółki na zakup magnezytu palonego o łącznej wartości 409.597,30 USD. Przedmiotowy towar został zaklasyfikowany wg kodu taryfowego 2519 90 30 00 Wspólnotowej Taryfy Celnej w brzmieniu "magnezja całkowicie wypalona (spiekana)". W trzeciej części pola 33 w/w zgłoszeń celnych zgłaszający zadeklarował kod dodatkowy A439. Organ celny przyjął złożone zgłoszenia celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z 19.10.1992r. z zm. powołanego dalej jako WKC), co spowodowało objęcie towaru procedurą celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego zgodnie z wnioskiem strony. W wyniku przeprowadzonej kontroli poddano w wątpliwość prawidłowość określenia należności celno-podatkowych w odniesieniu do magnezji spiekanej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (kod Taric 2519 90 30 00) ujętej w ww. zgłoszeniach celnych w procedurze dopuszczenia do obrotu, wcześniej objętych procedurą składu celnego wg. JDA SAD OGL [...] z dnia 4.02.2004r. . Ustalono, że powołanych wyżej zgłoszeniach zgłaszający zadeklarował kod dodatkowy A439 i kwotę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 0,00 PLN. W oparciu o przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 986/2003r. z dnia 5 czerwca 2003r. zmieniającego środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 360/2000 na przywóz magnezji całkowicie wypalanej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (DZ.Urz. WE. NrL.143. z dnia 1106.2003r.), kod Taric-A439 oznacza, że cena netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, jest ustalana na podstawie faktury wystawionej przez eksportera z siedzibą w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio dla niezwiązanej strony z siedzibą w Wspólnocie. Tak uzyskana wartość celna, zgodnie z pkt. 17 preambuły rozporządzenia zmieniającego obejmuje koszty transportu i ubezpieczenia przywożonych towarów, koszty załadunku i opłaty manipulacyjne związane z transportem do miejsca przywozu na obszar celny Wspólnoty Z uwagi na wartość transakcyjną zawartą w fakturze nr 50/603/2003 z dnia 30.12.2003 r. wystawioną przez kontrahenta włoskiego, brak było możliwości oszacowania ceny netto franco granica Wspólnoty, która zgodnie z kodem dodatkowym A439 powinna zostać ustalona na podstawie faktury wystawionej przez eksportera z siedziba w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio dla niezwiązanej strony z siedzibą we Wspólnocie. W celu oszacowania faktycznej ceny netto franco granica Wspólnoty kontrolowany przedstawił dwie faktury, fakturę nr 03MNT-D506 z dnia 13.10.2003r., wystawioną przez podmiot chiński "D" na "A" S.A. określając cenę jednostkową na 97 USD/T i fakturę nr 50/603A/2003 z dnia 30.12.2003r. wystawioną przez firmę włoską z ceną jednostkową w wysokości 60 USD/T. W trakcie kontroli stwierdzono również, że płatność w kwocie 409.597,30 USD tytułem faktury 50/603/2003 została przelana na konto podmiotu włoskiego firmy "C". Mając na względzie wyniki kontroli, Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości długu celnego oraz prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług. Po rozpatrzeniu materiału zebranego w postępowaniu organ I instancji wydał decyzje znak: - [...] z dnia [...].02.2007r., w której stwierdził, iż kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym JDA SAD poz. ew. OGL [...] z dnia [...].07.2004r. jest niższa od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne ( Dz.U. Nr 68 poz. 622 zwana dalej jako prawo celne) ; - [...]z dnia [...].02.2007r., w której stwierdził, iż kwota wynikają z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym JDA SAD poz. ew. OGL [...]z dnia [...].09.2004r. jest niższa od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, na mocy art. 65 ust. 5 prawo celne ; - [...]z dnia [...].02.2007r., w której stwierdził, iż kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym JDA SAD poz. ew. OGL [...]z dnia [...]11.2004r jest niższa od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC, oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek na mocy art. 65 ust. 5 prawo celne ; - [...] z dnia [...].02.2007r., w której stwierdził, iż kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym JDA SAD poz. ew. OGL [...]z dnia [...].06.2005 r. jest niższa od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC, oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne; - [...] z dnia [...].02.2007 r., w której stwierdził, iż kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym JDA SAD poz. ew. OGL [...]z dnia [...].03.2005 r. jest niższa od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, na podstawie w art. 65 ust. 5 prawo celne; W w/w decyzjach do obliczenia należnego cła antydumpingowego w odniesieniu do sprowadzonego towaru organ I Instancji zastosował stawkę ad valorem w wysokości 63,3 % W wyniku odwołania Skarżącej, sprawa rozpoznawana była przez Dyrektora Izby Celnej, który po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym na podstawie art. 233 §1 pkt.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. nr8 poz. 60 z zm. zwana dalej jako Ordynacja podatkowa), art. 20 ust.1,2,3, art. 29 ust.1i 3a, art.78 ust.1 i 3, art.79, art. 201 ust. 1a,2,3, art. 214 ust.1, art.220, art.. 221, art. 222 ust.1a WKC, art. 73 ust.1 prawa celnego, art. 1 ust.1 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 360/2000 z dnia 14 luty 2000r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalanej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (DZ.Urz.WE. NR L.46 z dnia 18 02.2000r.), art. 1 Rozporządzenia Rady (WE) z dnia 5 czerwca 2003r. zmieniającego środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 360/2003 na przywóz magnezji całkowicie wypalanej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej wydał decyzje znak: -[...] -[...] - [...] - [...] - [...]. którymi utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji. W obszernym uzasadnieniach powołanych decyzji organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów Skarżącej wyjaśnił, iż z dniem przystąpienia do Unii Europejskiej (dalej: UE) w odniesieniu do przywozu towarów na terytorium nowych państw członkowskich zostały wprowadzone środki postępowań ochronnych tj. m.in. cła antydumpingowe, takie jakie miały zastosowanie w krajach tzw. starej "Piętnastki", a jednocześnie przestały obowiązywać środki nałożone przez nowe państwa członkowskie przed przystąpieniem do UE. Na mocy ust. 7 Załącznika IV Traktatu Akcesyjnego od dnia przystąpienia do UE w nowym państwie członkowskim muszą być przestrzegane przepisy Rozporządzenia Rady(EWG) z dnia 12.10.1992r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny oraz przepisy wykonawcze, a przepisy niezgodne z warunkami wspólnotowymi są nieważne. Wskazano, iż przepis szczególny przewiduje w tym względzie pewien wyjątek, polegający na tym, iż do zakończenia procedury składu celnego kwota długu celnego może zostać ustalona na podstawie elementów kalkulacyjnych tj. rodzaj towaru, wartość celna oraz ilość w momencie objęcia procedurą oraz jeśli zgłoszenie celne zostało przyjęte przed datą przystąpienia, to elementy te wynikają z przepisów stosowanych w danym państwie członkowskim przed dniem przystąpienia do UE. Zdaniem organu podatkowego przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż zgłaszający nie spełnił warunku jego zastosowania tj. nie zażądał zastosowania elementów kalkulacyjnych z dnia objęcia towaru procedura składu celnego (art.112 ust.3 WKC). Z uwagi na to, że dopuszczenie do obrotu nastąpiło po przystąpieniu Polski do UE, zastosowanie mają przepisy wspólnotowe, w myśl których dług celny powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego dokonanego zgodnie z przepisami Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12.10.1992r.ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Zgodnie z art.217 WKC zaksięgowanie kwoty należności wynikających z długu celnego może nastąpić po dokonaniu jej obliczenia przez organ celny w oparciu o posiadane informacje. Kwota wynikająca z długu celnego może być zmieniona w wyniku kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów na podstawie art.78 ust.3 WKC, jeżeli organ stwierdzi nieprawidłowe dane mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego wydaje decyzję, w której prawidłowo określa kwotę długu celnego. Zatem w niniejszych sprawach winny mieć zastosowanie stawki celne obowiązujące w dniu powstania długu celnego tj. w dniu objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Wskazano, iż oprócz stawki 0%, powinno mieć zastosowanie ostateczne cło antydumpingowe w stawce ad valorem w wysokości 63,3 % wynikające z rozporządzenia Rady nr 360/2000 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalanej (spiekanej) pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej oraz cyt. wyżej rozporządzenia nr 986/2003 zmieniającego środki antydumpingowe nałożone w/w rozporządzeniem, gdyż akty te obowiązywały w dniu przyjęcia zgłoszeń celnych. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego określenia przez organ I instancji kwoty ostatecznego cła antydumpingowego, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z powołanym rozporządzeniem zmieniającym, w sprawie zastosowanie ma stawka ad valorem w wysokości 63,3 % i brak jest podstaw do zastosowania zerowej kwoty cła antydumpingowego, gdyż nie jest możliwe ustalenie ceny netto franco granica wspólnoty, przed ocleniem, ustanowionej na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej, bezpośrednio niepowiązanej we Wspólnocie. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo dokonał retrospektywnego zaksięgowania kwoty wynikającej z długu celnego, stanowiącej różnicę pomiędzy kwota wynikająca z długu celnego prawnie należną, a kwotą wykazaną i uiszczoną wg zgłoszeń celnych. Odnośnie zarzutu dokonania nieprawidłowej analizy stosunków łączących "A", "D". oraz podmiotu "C", Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż transakcja kupna –sprzedaży magnezytu palonego objętego zgłoszeniami celnymi odbyła się pomiędzy "A" S.A. a firmą "C" z Włoch, dowodem czego są wiarygodne według organów podatkowych dokumenty m.in. kontrakt nr IM PL, faktura nr 50/603/2003 z 30.12.2003 r. Natomiast faktura chińska oraz kontrakt nr 03GWZD-D306 nie są dla organów celnych dokumentami wiarygodnymi, (kontrakt został nadesłany w formie kserokopii faxu, fax nadano we Włoszech, dokument nie jest podpisany itd.) Ponadto nie jest zgodne z prawem aby transakcja kupna-sprzedaży dotycząca tego samego towaru dla tego samego kupującego została dwa razy zafakturowana. Mając na względzie powyższe organ celny stwierdził, iż drugą stroną transakcji była w rzeczywistości firma "C" z Włoch. Zdaniem organu odwoławczego zawarte w praktycznych wyjaśnieniach stosowania Traktatu Akcesyjnego zawartego w Atenach dnia 16 kwietnia 2003r. sformułowanie, iż stawki celne "powinny" być stosowane na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej obowiązującej w momencie powstania długu celnego, oznacza zgodnie ze Słownikiem języka polskiego obowiązek, a nie jak twierdzi strona, brak obowiązku. Jednakże wyjaśnienia te nie mają w niniejszych sprawach zastosowanie, gdyż dopuszczenie do obrotu nastąpiło bez uproszczeń przewidzianych w art. 76 ust.1 lit.c WKC. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku znajomości przez Spółkę unijnych przepisów celnych i braku ich dostępności w dniu akcesji Polski do UE organ odwoławczy podniósł, iż podatnik prowadzący profesjonalną działalność powinien we własnym interesie zapoznać się z obowiązującym przepisami, gdyż nieznajomość prawa nie zwalnia go z odpowiedzialności, a mając jakiekolwiek wątpliwości mógł zwrócić się przykładowo do organów celnych z zapytaniem w niniejszej sprawie, ponadto były one dostępne na stronach internetowych Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej. Na powyższe decyzje Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie domagając się ich uchylenia w całości oraz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie: - art.187 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez rażące naruszenie zasady zupełności postępowania dowodowego; - art. 32 w zw. z art. 29 WKC; pkt 7 Załącznika nr IV pkt 5 Unia Celna Traktatu Akcesyjnego( Dz.U. Nr 90, poz.864) W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że organy celne rażąco naruszyły zasady zupełności postępowania dowodowego, ze względu na nie wyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego związanego z dostawą magnezji od kontrahenta chińskiego. Organy celne uznały, że transakcja miała miejsce bez udziału tego kontrahenta, co nie jest zgodne ze stanem faktycznym gdyż Spółka posiada fakturę na potwierdzenie nabycia magnezji od chińskiego eksportera. Zarzut naruszenia art. 32 w zw. z art. 29 WKC sprowadzał się zdaniem Spółki do nie uwzględnienia do ceny faktycznie zapłaconej, kosztów dodatkowych, gdy tym czasem cena jednostkowa za tonę sprowadzonego towaru wynosząca 157 USD/T i została wykazana stosownymi fakturami. Suma kwot wymienionych w fakturach przekracza cenę minimalną 120 EUR/T w związku z tym, w myśl rozporządzenia Rady (WE) nr 986/2003 kwota cła jest równa stawce zero. Ponadto Skarżąca podkreśliła, że w odniesieniu do sprowadzonego towaru żadne przepisy unijne w zakresie nakładania ceł antydumpingowych oraz odnośnie obrotu tym towarem nie znajdują zastosowania, gdyż zarówno w chwili wysyłki towaru, jej realizacji oraz zakończenia dostawy, jak również w chwili objęcia tego towaru procedurą składu celnego Polska nie pozostawała krajem członkowskim Unii Europejskiej. Zarzuciła też, że organy celne naruszyły ust. 7 Załącznika IV pkt. 5 Unia Celna Traktatu Akcesyjnego, nie stosując szczególnej regulacji zawartej w tym przepisie do stanu faktycznego niniejszych spraw. Spółka podniosła też kwestię braku publikatorów odpowiedniego prawa europejskiego. Jej zdaniem nie posiadanie wiedzy na temat nowych przepisów spowodowało, że nie mogła dostosować się do wymogów nowego prawa. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargi wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonych decyzjach. Rozpoznając wniesione skargi – po połączeniu spraw do łącznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia – Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270) określanej dalej p.p.s.a, kontrola zaskarżonych rozstrzygnięć dokonywana jest pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami i podstawami wskazanymi w skardze. Skargi są niezasadne, bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa materialnego i zostały wydane po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu zgodnie z przepisami postępowania. Jak wynika z ustaleń organów oraz zgromadzonych w aktach dokumentów, Spółka w dniu 4 lutego 2004r. złożyła zgłoszenie celne o objęcie procedurą składu celnego towaru w postaci magnezji spiekanej, a w zgłoszeniach celnych złożonych w dniach – 23 lipca 2004r., 24 września 2004r., 9 listopada 2004r., 21marca 2005r.,16 czerwca 2005r., wnioskowała o objęcie tego towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Z dniem 1 maja 2004r. Polska stała się członkiem Unii Europejskiej (UE). Po przystąpieniu Polska jest obowiązana stosować prawo obowiązujące w Unii Europejskiej - Traktaty założycielskie (tj. Trakt WE, Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej oraz Traktat o Unii Europejskiej) jak również instrumenty prawne oparte na tych traktatach ( min. Wspólnotowy Kodeks Celny), które to akty prawne stały się prawem obowiązującym dla nowych państw członkowskich od momentu ich przystąpienia. Oznacza to konieczność przyjęcia przez Polskę dorobku prawnego Wspólnot, tzw. acguis communautaire. Zasadę tę ustanawia art. 2 Traktatu dotyczącego przystąpienia(...) podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003r. (Dz.U. z 2004r. nr 90, poz. 864, powołanego dalej jako Traktat o przystąpieniu). Traktat ten podaje jednocześnie jedyny dopuszczalny wyjątek od powyższej zasady: Traktaty oraz odnośne instrumenty prawne stosuje się zgodnie z warunkami Traktatu o przystąpieniu. Traktat o przystąpieniu przewiduje pewne środki przejściowe w celu ułatwienia tranzytu zarówno dla przepływu towarów między dotychczasowymi a nowymi państwami członkowskimi oraz między samymi nowymi państwami członkowskimi a państwami trzecimi. Załącznik IV nr 5 do Traktatu o przystąpieniu zawiera te przejściowe środki. Stwarzają one możliwość zakończenia niektórych transakcji rozpoczętych przed przystąpieniem i kończących się po przystąpieniu zgodnie ze starymi zasadami. Ponieważ środki przejściowe stwarzają wyjątki od obowiązku stosowania prawa Wspólnoty, konieczna jest ich dokładna interpretacja. Środki te stosuje się, o ile zostały wyraźnie określone w załączniku IV nr 5 do Traktatu o przystąpieniu, wobec poszczególnych procedur celnych lub innych przepisów prawa celnego Wspólnoty. W odniesieniu do składów celnych do zakończenia procedury składu celnego w nowym państwie członkowskim, po przystąpieniu stosuje się przepis szczególny stanowiący, że jeśli kwota długu celnego jest ustalana na podstawie rodzaju przywiezionych towarów, ich wartości celnej oraz ilości w momencie objęcia procedurą (art. 112 ust.3 WKC) oraz jeśli zgłoszenie celne przyjęto przed datą przystąpienia – to te elementy wynikają z przepisów stosowanych w danym państwie członkowskim przed datą przystąpienia. Nie mniej jednak, stawki celne powinny być zastosowane na podstawie Wspólnotowej Taryfy Celnej obowiązującej w momencie powstania długu celnego i takie należności stanowią środki własne Wspólnoty (załącznik IV nr 5 do Traktatu o przystąpieniu, ust.7). Należy zaznaczyć, że art.112 ust.3 WKC dotyczy tylko sytuacji gdy towary objęte uprzednio procedurą składu celnego są dopuszczone do obrotu zgodnie z trybem z art. 76 ust.1 lit.c WKC (procedury uproszczone). Dyspozycja treści tego przepisu nie może mieć zastosowania, gdy procedura uproszczona jest stosowana przy obejmowaniu towarów procedurą składu celnego a dopuszczenie do obrotu następuje w trybie procedury zwykłej. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszych spraw Sąd zauważa, że wprawdzie zgłoszenie celne z dnia 4 luty 2004r. o objęcie magnezji spiekanej, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, procedurą składu celnego nastąpiło przed akcesją, ale dopuszczenie tego towaru do wolnego obrotu nastąpiło po akcesji Polski do U.E. W ocenie Sądu mając na względzie zasadę, iż wszelkie procedury celne rozpoczęte przed przystąpieniem i niezakończone w momencie przystąpienia muszą być zakończone zgodnie z prawem wspólnotowym, w niniejszych sprawach mają zastosowanie przepisy wspólnotowe. Wyżej omówiony przepis szczególny określony w ust.7 załącznika IV nr 5 do Traktatu o przystąpieniu, będący wyjątkiem od zasady - stosowania prawa wspólnotowego, nie ma w rozpoznawanych sprawach zastosowania. Jak wynika z akt niniejszych spraw, zakończenie procedury składu celnego nastąpiło poprzez objęcie towaru procedurą uproszczoną, jednakże zgłaszający nie wnioskował o zastosowanie elementów kalkulacyjnych z dnia objęcia towaru procedurą składu celnego, co oznacza że dopuszczenie do obrotu winno był nastąpić i nastąpiło w trybie zwykłej procedury. Tak więc zarzut skargi sprowadzający się do podważenia zastosowania w niniejszych sprawach przepisów wspólnotowego prawa celnego (w tym przepisów regulujących nałożenie cła antydumpingowego) z uwagi na naruszenie ust.7 załącznika IV nr 5 do Traktatu o przystąpieniu jest nieuzasadniony, albowiem wyjątek ten nie miał w rozpoznawanych sprawach zastosowania. Wnioskując o dopuszczenie importowanego towaru do obrotu Spółka w zgłoszeniach celnych, obliczyła należności celno- podatkowe - wskazała zerową stawkę celną dla krajów trzecich, zerową stawkę cła antydumpingowego oraz podatek od towarów i usług. Zgłoszenia zostały przyjęte, co spowodowało objęcie towarów procedurą celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego zgodnie z wnioskami Spółki. Zgłoszenie celne jest czynnością przez którą dana osoba wyraża w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną( art. 4 pkt.17 WKC). Formy tego zgłoszenia określono w art. 61 WKC i jeśli chodzi o zgłoszenie w formie pisemnej – jakie miało zastosowanie w niniejszych sprawach – określone zostały szczegółowe wymogi formalne oraz wskazane zostały dokumenty jakie do zgłoszenia powinny być dołączone (art. 62 WKC, art.199 i n. Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.93.253.1 z 11 października 1993r. powołanego dalej jako RWKC) - a także przepisy Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinny spełniać zgłoszenie celne (Dz.U. nr 94, poz. 902 z zm.) Zgłoszenie celne stanowi istotną czynność dokonywaną przez określony podmiot gdyż jego dokonanie, przy spełnieniu określonych wymogów formalnych, warunkuje możliwość objęcia towaru określoną procedurą celną, co w przypadku procedury dopuszczenia do obrotu, skutkuje także obliczeniem opłat prawnie należnych, powstanie długu celnego itd.- według danych podanych w zgłoszeniu. Przyjęcie zgłoszenia celnego przez organy celne nie oznacza jednak definitywnego zakończenia postępowania z tym zgłoszeniem związanego. Organy celne według art. 78 WKC po zwolnieniu towarów mogą z urzędu albo na wniosek zgłaszającego dokonać zmian w przedmiotowym zgłoszeniu. W szczególności z mocy art. 78 ust.2 WKC organy mogą kontrolować dokumenty, dane handlowe dotyczące operacji przywozu towarów, a celem tych działań jest upewnienie się co do prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu. Jeśli w wyniku tej kontroli okaże się, że przepisy regulujące daną procedurę zostały przez organy celne zastosowane w oparciu o dane nie prawidłowe albo niekompletne, to wówczas organy te podejmują zgodnie z przepisami niezbędne działania (art. 78 ust.3 WKC). Ponieważ w zgłoszeniu celnym zgłaszający oblicza i wykazuje kwotę należności przywozowych (art. 23 ust.1 prawa celnego) i w przypadku przyjęcia tego zgłoszenia oraz dopuszczenia towaru do obrotu powstaje dług celny w przywozie, w chwili przyjęcia zgłoszenia (art.201 ust.1 lit.a, ust.2 WKC), to w sytuacji dokonywania przez organy celne kontroli o której mowa wyżej, skutkuje to wydaniem przez organy celne decyzji określającej te należności w innej kwocie, jeśli dają temu podstawę wyniki tej kontroli. Niewątpliwie w świetle powyższych wywodów Sądu w niniejszych sprawach mają zastosowanie stawki celne obowiązujące w dniu powstania długu celnego, to jest w dniu objęcia towaru w postaci magnezji spiekanej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej procedurą dopuszczenia do obrotu. Zgodnie z art.79 WKC dopuszczenie do obrotu nadaje towarowi niewspólnotowemu status celny towaru wspólnotowego, wymaga to jednak zastosowania środków polityki handlowej, spełnienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie towarów jak również zastosowania opłat prawnie należnych. W odniesieniu do przywozu na terytorium Polski jako kraju Wspólnoty towarów z państw trzecich zostały wprowadzone środki postępowań ochronnych (tj. antydumpingowe ). Środki te zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (DZ.U. L.56 z 6.3. 1996). Następnie w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 360/2000 z dnia 14 lutego nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalanej ( spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.Urz. WE Nr L. 46 z dnia 18.02.2000r. powołanego dalej jako Rozporządzenie Rady(WE) nr 360/2000) oraz w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 986/2003 zmieniającym środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 360/2000 na przywóz magnezji całkowicie wypalanej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.Urz.WE. Nr L.143 z dnia 11.06.2003r. powołanego dalej jako Rozporządzenie Rady (WE) nr 986/2003). Z art.1 Rozporządzenia nr 360/2000 zmienionego Rozporządzeniem nr 986/2003 wynika, że kwota cła antydumpingowego nałożonego na przywóz magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej oznaczonej kodem CN 25 19 90 30 jest równa : a) różnicy między minimalną ceną importową 120 EUR za tonę oraz ceną netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, we wszystkich przypadkach, gdy ta druga cena jest niższa niż minimalna cena eksportowa, oraz ustanowiona na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego swoją siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie (dodatkowy kod Taric A 439); b) zero, jeżeli cena netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, jest ustanowiona na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego swoją siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie i równa lub wyższa niż minimalna cena importowa 120 EUR za tonę ( kod dodatkowy Taric A 439); c) równa stawce ad valorem w wysokości 63,3 % we wszystkich innych przypadkach nieobjętych lit.a) i b) powyżej (dodatkowy kod TaricA 999). Zgodnie z pkt (17) preambuły Rozporządzenia nr 986/2003 - wartość celna uzyskana w drodze definicji "netto franco granica Wspólnoty" obejmuje koszty transportu, ubezpieczenia, załadunku, opłaty manipulacyjne związane z transportem przywożonych towarów do miejsca przywozu na obszar celny Wspólnoty. Natomiast w pkt.(21) preambuły tego Rozporządzenia zdefiniowano pojęcie sprzedaży bezpośredniej i pośredniej. Sprzedaż bezpośrednia to sprzedaż między importerem we Wspólnocie a eksporterem w danym kraju, a sprzedaż pośrednia to sprzedaż niedokonywania bezpośrednio przez eksportera w danym kraju importerowi we Wspólnocie. Uważa się, że bezpośrednia sprzedaż dokonywana przez eksporterów mających swoją siedzibę w CHRL stronom niepowiązanym we Wspólnocie jest uzależniona od MCI, która została ustalona jako właściwy środek w pierwotnym postępowaniu. Jednakże w celu uniknięcia ryzyka manipulacji cenami, we wszystkich innych przypadkach stosuje się stawkę celną ad valorem w wysokości 63,3 % ustanowioną uprzednio (pkt.(24) preambuły Rozporządzenia nr 986/2003). Organy celne ustaliły, że transakcja kupna - sprzedaży magnezytu palonego odbyła się pomiędzy Spółką (jako kupującym), firmą "C" z Włoch (jako sprzedającym) a nie firmą chińską "D". Strony transakcji tj. Spółka i firma "C" były powiązane kontraktem z dnia 4 sierpnia 2003r.,przedmiotem którego był zakup magnezytu palonego w ilości 2500 ton w cenie jednostkowej 157 USD/T. Na podstawie tego kontraktu wystawiono fakturę nr 50/603/2003, która została w całości zapłacona na rzecz firmy "C". Ustalenia te nie budzą wątpliwości Sądu w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, to jest m.in. kopii kontraktu z dnia 4 sierpnia 2003r. potwierdzonego za zgodność z oryginałem i podpisanego przez jego strony, ww. faktury, wyciągów bankowych potwierdzających zapłatę za towar na rzecz firmy włoskiej. Ponadto w zgłoszeniach celnych o dopuszczenie do obrotu wartość celna magnezytu palonego została zadeklarowana zgodnie z fakturą nr 50/603/2003 wystawioną przez kontrahenta włoskiego, dołączoną do zgłoszeń celnych, a nie jak podnosi Spółka w skardze na podstawie sumy kwot, z faktury wystawionej przez podmiot chiński oraz faktury nr 50/603A/2003. Ocena dowodów przedstawionych przez Spółkę w toku postępowania dowodowego, które miały wykazać, że magnezja palona był nabyta bezpośrednio od eksportera chińskiego, a którym organy celne odmówiły wiarygodności, nie budzi zastrzeżeń Sądu. Organy celne w sposób logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia i posiadanej wiedzy uzasadniły swoje stanowisko w tym zakresie. Zdaniem Sądu nie może być wiarygodnym dowodem na istnienie kontraktu między Spółką a firmą chińską, dokument nadesłany w formie kopii faxu nadanego z Włoch, nie podpisany przez strony kontraktu. Z faktury wystawionej przez firmę chińską nie wynika kto jest kupującym, widnieje na niej jedynie określenie otrzymującego fakturę, co nie przesądza że jest on kupującym. Tym samym konkluzja organów celnych wyprowadzona ze zgromadzonego materiału dowodowego, że w transakcji kupna - sprzedaży magnezji palonej nie uczestniczył eksporter z Chińskiej Republiki Ludowej jest uzasadniona i poczyniona zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i zasadą swobodnej oceny dowodów. W tym miejscu należy podkreślić, odnosząc się do zarzutów skargi naruszenia zasady zupełności postępowania dowodowego tj. art. 187 i art. 122 Ordynacji podatkowej, że organy celne w ocenie Sądu dołożyły wszelkich starań do wyjaśnienia stanu faktycznego w prowadzonych postępowaniach, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zgodnie z wyżej przywołanymi zasadami. To, że Spółka odmiennie ocenia materiał dowodowy nie znaczy, że ocena dowodów została dokonana przez organy celne z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów. Ponieważ jak już Sąd wyżej zauważył organy celne zasadnie ustaliły, że w transakcji nie uczestniczył eksporter chiński (nie kwestionując, że towar został dostarczony z Chin do portu polskiego w Szczecinie) w związku z tym w niniejszych sprawach nie było możliwe ustalenie ceny netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, ustanowionej na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego siedzibie w Chińskiej Republice Ludowej, bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie. Tym samym brak było podstaw do zastosowania zerowej kwoty cła antydumpingowego, o która zawnioskowała strona w zgłoszeniach celnych. Reasumując zasadne jest stanowisko organów celnych wyrażone w zaskarżonych decyzjach, iż w stanie faktycznym niniejszych spraw miał zastosowanie art. 1 ust.2 lit.c Rozporządzenia Rady (WE) nr 360/2000 zmienionego Rozporządzeniem Rady (WE) nr 986/2003 określający kwotę cła antydumpingowego na przywiezioną magnezję całkowicie wypaloną pochodzącą z CHRL w kwocie równej stawce ad valorem w wysokości 63,3%. Reasumując w niniejszych sprawach kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniach celnych była niższa od kwoty prawnie należnej i organy celne zasadnie rozstrzygnęły stosownymi decyzjami o wysokości kwoty należnej. Ponieważ kwota długu celnego została zaksięgowana pierwotnie w wysokości niższej od prawnie należnej, to organy celne uprawnione były do retrospektywnego zaksięgowania prawidłowej należności (lub brakujących należności) na podstawie art.. 220 ust. 1 WKC i przepis ten organy zastosowały w niniejszych sprawach. W skardze Spółka podniosła oprócz wyżej już ocenionych przez Sąd zarzutów, zarzut naruszenia art. 32 w zw. z art.29 WKC. Zarzut ten nie jest zasadny. Zgodnie z art. 29 WKC wartością celną sprowadzonych towarów jest wartość transakcyjna tzn. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Natomiast na mocy art. 32 ust. 1e WKC w celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej na przywożone towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty. Z zebranego materiału dowodowego a w szczególności z kontraktu z firmą włoską z dnia 4.08.2003r. i faktury nr 50/603/2003 wystawionej na podstawie tego kontraktu, wynika że koszty ubezpieczenia, transportu i inne koszty sprowadzonego towaru zawarte są w kwocie ujętej w tej fakturze, czyli cenie faktycznie zapłaconej - firmie "C". Z dokumentów bankowych znajdujących się w aktach sprawy wynika, że ceną faktycznie zapłaconą jest kwota 409.597,30 USD ujęta na fakturze nr 50/603/2003. Z faktury tej wynikają dla towaru w niej wykazanego, warunki dostawy "DES Szczecin". Formuła DES oznacza jak słusznie podkreślił to organ odwoławczy, że sprzedający wykonuje dostawę gdy towar został postawiony do dyspozycji kupującego na pokładzie statku, w oznaczonym porcie przeznaczenia bez dokonywania odprawy celnej w imporcie. Sprzedający ponosi ryzyko i koszty poprzedzające wyładunek towaru do oznaczonego portu przeznaczenia. Ponadto o zastosowanie wartości celnej towarów jako wartości transakcyjnej wnioskowała sama Spółka w zgłoszeniach celnych, albowiem w polu 42 "wartość pozycji" zgłoszeń celnych Spółka zadeklarowała kwotę będącą wartością transakcyjną za określoną ilość ton towaru (cena jednostkowa 157 USD/T) wynikającą z faktury nr 50/603/2003. Tym samym w niniejszych sprawach dla określenia wartości celnej towarów miał zastosowanie art. 29 WKC natomiast nie miał w ogóle zastosowania art. 32 WKC bowiem koszty transportu, ubezpieczenia oraz inne dodatkowe koszty zawarte były w wartości transakcyjnej towaru to znaczy cenie faktycznie zapłaconej za zakupioną magnezję spiekaną. Dodatkową kwestią podnoszoną przez Spółkę w skardze jest zarzut braku publikatorów odpowiedniego prawa europejskiego i wynikająca z tego niemożność uzyskania polskiej wersji aktów prawnych. Miało to być powodem nie posiadania przez Spółkę wiedzy na temat nowych przepisów i niemożności dostosowania się do wymogów nowego prawa. W ocenie Sądu zarzut nie jest zasadny. Zgodnie z Traktatem o przystąpieniu od dnia przystąpienia Polska jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot przed dniem przystąpienia, a postanowienia te są stosowane w Polsce jako nowym państwie członkowskim, zgodnie z warunkami określonymi w tych Traktatach i w Akcie dotyczącym warunków przystąpienia ( Dz.U. z 2004r. nr 90, poz. 864). Przepisy tych aktów uzależniają obowiązywanie rozporządzeń Rady (WE) od opublikowania w Dzienniku Urzędowym UE, ale nie uzależniają ich obowiązywania w Polsce od ich ogłoszenia w polskiej wersji językowej w Dzienniku Urzędowym UE. Słusznie podnosi organ odwoławczy, że zasadą jest przyjęcie całego dorobku prawnego Wspólnoty przez państwa do niej przystępujące, od dnia akcesji poczynając, z wyjątkami określonymi w aktach akcesyjnych. Niewątpliwie przepisy rozporządzeń wspólnotowych mają zasięg ogólny i wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. A związku z tym od 1 maja 2004r. rozporządzenia wspólnotowe obowiązują wprost w Polsce jako państwie członkowskim. Niezależnie od powyższego należy jednak zauważyć, że przetłumaczone teksty rozporządzeń wspólnotowych są powszechnie dostępne np. na stronach internetowych Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej i Spółka mogła się z nimi zapoznać. Dodatkowo Sąd zauważa, że z akt niniejszych spraw wynika, iż Spółka znała obowiązujące rozporządzenia wspólnotowe dotyczące ceł antydumpingowych, gdyż w złożonych zgłoszeniach celnych o objęcie towaru procedurą dopuszczenie do obrotu, zawnioskowała o zastosowanie cła z dodatkowym kodem Taric 439. Mając powyższe na względzie Sąd uznał że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa i skargi oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.