VI SA/Wa 1623/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2007r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz Z. Sp. z o.o. z siedzibą w R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/Wa 1623/07 UZASADNIENIE Decyzję z dnia [...] lipca 2007 r.nr [...] r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 61 ust. 11 oraz art. 64 ust 1 i ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm) oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz. U. Nr 267, poz. 2660) i art. 138 § 1 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku, wniesionego przez Z. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej jako skarżąca), o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] maja 2007 r. mocą której wydano zezwolenie na dokonanie przejazdu pojazdem nienormatywnym z D. do W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2007 r. skarżąca zwróciła się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego w terminie od [...] marca 2007 r. do [...] marca 2007 r. z D. do W. We wniosku podano, że ładunek będzie stanowił [...], wskazano także dane pojazdu, w tym jego wymiary i masę. Pismem z dnia [...] lutego 2007 r. (a [...] lutego 2007 r. telefonicznie) wezwano skarżącą do wskazania dokładnego adresu dostawy ładunku. [...] marca 2007 r. skarżąca przesłała do organu uzupełniony w powyższym zakresie wniosek, podając jednocześnie nowy termin przejazdu od [...] kwietnia 2007 r. do [...] kwietnia 2007 r. Tego samego dnia organ zwrócił się do zarządów dróg na trasie przejazdu o wyrażenie zgody na przejazd. Zarząd Dróg Miejskich uzgodnił trasę przejazdu pismem z dnia [...] marca 2007r., zaznaczając, że uzgodnienie jest ważne do [...] kwietnia 2007 r. Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji w R. zaopiniował pozytywnie ww. przejazd we wskazanym terminie pismem z dnia [...] marca 2007 r., natomiast Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad oddział w L. pismem z dnia [...] marca 2007 r. zwróciła się o podanie informacji, którą ulicą przewoźnik będzie wyjeżdżał z O. W nawiązaniu do tego pisma organ [...] marca 2007 r. wystąpił do skarżącej o wskazanie powyższych danych. [...] marca 2007 r. skarżąca udzieliła żądanej informacji, która została niezwłocznie przekazana zarządcy drogi. GDDKiA oddział w L. uzgodnił trasę przejazdu w terminie [...] kwiecień 2007 r. – [...] kwiecień 2007 r. pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. Wobec upływu terminu planowanego przejazdu organ dnia [...] kwietnia 2007 r. ponownie wystąpił do zarządów dróg o uzgodnienie trasy przejazdu i określenie warunków przejazdu, podając planowany termin przejazdu [...] kwietnia 2007 r. – [...] kwietnia 2007 r. Uzgodnienia zostały zakończone w dniu [...] maja 2007 r. W międzyczasie tj. [...] kwietnia 2007 r. skarżąca wskazała nowy termin przejazdu od [...] maja 2007 r. do [...] maja 2007 r., a następnie pismem z dnia [...] maja 2007 r., skorygowała go ponownie na [...] maja 2007 r. do [...] maja 2007 r. W tym samym dniu organ wezwał skarżącą do korekty terminu, bądź anulowania złożonego wniosku. W odpowiedzi na te pismo skarżąca anulowała pismo z dnia [...] maja 2007r. i podała nowy termin [...] maja 2007r. – [...] maja 2007 r. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zezwolił na jednokrotny przejazd pojazd pojazdu nienormatywnego z ładunkiem [...] w terminie od [...] maja 2007 r. do [...] maja 2007 r., określając trasę przejazdu oraz wymiary pojazdu z ładunkiem. Wskazał nadto, że podczas transportu obowiązują następujące warunki: - przed przystąpieniem do jazdy [...], -przejazd przez objazdy awaryjne [...] będzie odbywał się w porozumieniu z właściwym [...], - uzgodnienie z właściwymi zarządami [...] itp., - za ewentualne szkody odpowiada przedsiębiorca, - za przejazd wnioskodawca został obciążany opłatą drogową oraz kosztami związanymi z określeniem trasy przejazdu, która została wyliczona na [...] zł., - przejazd będzie odbywał się z wyłączeniem sobót, niedziel i świat. W uwagach zawartych w zezwoleniu podano, że w czasie przejazdu przez [...] W. pilotowanie pojazdu należy uzgodnić z Z. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła : 1) zbędną zwłokę w wydaniu decyzji, 2) wyznaczenie niezasadne długiej trasy przejazdu (wydłużenie o ok. [...]%), 3) wymaganie przed przystąpieniem do jazdy objazdu wyznaczonej trasy, 4) wymaganie uzgodnień z Z. przejazdów [...] przez objazdy awaryjne bez ich wskazania, 5)wymaganie uzgodnień z Z., itp. bez wskazania konkretnych miejsc, gdzie deklarowana wysokość [...] m wymaga takowych, 6) ograniczenie przejazdu przez wyłączenie sobót i niedziel oraz świąt bez podania przyczyny i podstawy prawnej, 7) nieuzasadniony obowiązek pilotowania podczas przejazdu przez W. przez Z, 8) umieszczenie w oznaczonej decyzji w "Warunkach przejazdu" warunków niezgodnie z zapisami §10 Rozp. Min. Infrastruktury z 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz. U. 267/2004 poz. 2660), 9) nie podanie powodów dlaczego nie wytyczono trasy przejazdu pojazdu nienormatywnego najkrótszą drogą. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. GDDiA utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ wskazał przepisy ustawy o ruchu drogowym oraz rozporządzeń Ministra Infrastruktury, które dotyczą zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego. Odnosząc się do zarzutów skarżącej organ wskazał, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz.U. Nr 267 poz. 2660), określa warunki, po spełnieniu których może być wydane zezwolenie. "Zwłoka" w załatwianiu sprawy wynikała z opieszałości wnioskodawcy, ponieważ doprecyzowanie danych niezbędnych do załatwiania sprawy nastąpiło dopiero dnia [...] marca 2007 r. Zmiany terminów przejazdu nie pozostawały bez wpływu na okres załatwiania sprawy. Organ podał, iż w określaniu trasy, wystawca zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, musi przede wszystkim brać pod uwagę utrudnienia w ruchu powstające w wyniku wykonywania przejazdu, jak i bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, a wykonywanie przejazdu powinno jak najmniej utrudniać przejazd innym użytkownikom dróg. Zarządca drogi jest odpowiedzialny za stan techniczny drogi jak i urządzeń infrastruktury drogowej, natomiast wystawcy zezwolenia nie są znane minimalne promienie skrętu zespołu wraz z ładunkiem, stąd wymóg objazdu wyznaczonej trasy. Wystawca zezwolenia określa warunki pod jakimi może odbywać się przejazd w porozumieniu z innymi zarządcami dróg. Organ wskazał także, że nawierzchnia drogi w międzytorzu należy do właściciela torów i dlatego wymagane są uzgodnienia z Z. Wystawcy zezwolenia nie jest znana skrajnia pionowa trakcji energetycznych, telefonicznych itp., jak też napięcie w nich płynące i w tym zakresie należy dokonać uzgodnień z właściwymi zarządami. Organ zwrócił również uwagę, że wystawca zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego musi przede wszystkim brać pod uwagę utrudnienia w ruchu powstające w wyniku wykonywania przejazdu, jak i bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, dlatego wyłączono z możliwości przejazdu soboty niedziele i święta, z uwagi na wzmożony ruch turystyczny w tych okresach, a trasę przejazdu określono w zezwoleniu taką, by wykonywanie przejazdu, jak najmniej utrudniało ruch innym użytkownikom dróg. Organowi nie jest też znana skrajnia pionowa trakcji tramwajowej, jak też napięcie w niej płynące, dlatego występowała konieczność uzgodnień z Z. Organ podkreślił, że określa warunki pod jakimi może odbywać się przejazd w porozumieniu z innymi zarządcami dróg. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) znaczne przekroczenie terminów rozpatrywania zarówno wniosku o wydanie zezwolenia, jak również wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, 2) wydłużenie trasy przejazdu o ponad [...]%, 3) bezzasadne nakładanie w zezwoleniu dodatkowego obowiązku dokonywania objazdu trasy przed przystąpieniem do realizacji przewozu, 4) przerzucenie na Spółkę obowiązków należących do organu wydającego za odpłatnością zezwolenie, 5) bezprawne i niczym nieuzasadnione ograniczenie dni i godzin przejazdu, 6) bezprawne naliczenie opłaty za przewóz, albowiem przedmiotowy pojazd nie spełnia warunków pojazdu nienormatywnego. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o oddalenie skargi, odniósł się do poszczególnych zarzutów w niej sformułowanych. Przedstawione stanowisko organu pokrywa się z argumentacją zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez Z. Sp. z o.o. skargi od decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2007r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są zasadne. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych. Zgodnie z art. 64 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym ruchu pojazdu, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla danej drogi, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na jednokrotny przejazd w wyznaczonym czasie po ustalonej trasie wydaje Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po uzgodnieniu z właściwymi dla trasy przejazdu zarządami dróg, jeżeli istnieje możliwość wyznaczenia trasy przejazdu, w szczególności ze względu na stan techniczny drogi i innych obiektów budowlanych położonych w jej pobliżu (ust. 2 i 4 art.64 cyt. ustawy). Zezwolenie takie wydaje się na okres nie dłuższy niż 7 dni (§ 5 ust. 2 ww. rozporządzenia). Jeżeli przejazd nie nastąpi w okresie ważności zezwolenia, wnioskodawca może wystąpić jednorazowo o przedłużenie ważności tego zezwolenia na okres nie dłuższy niż 7 dni (§ 6 cyt. rozporządzenia). Zgodnie z § 8 cyt. rozporządzenie zezwolenia może być wydane pod warunkiem, że: 1) ładunek jest niepodzielny i nie może być przewieziony pojazdami, których masa, naciski osi, wymiary są dopuszczalne; 2) do przewozu niepodzielnego ładunku nie można zastosować innego rodzaju transportu; 3) uzyskano zgodę na przejazd zarządu drogi, właściwego dla trasy przejazdu; 4) natężenie ruchu umożliwia bezpieczny przejazd pojazdu nienormatywnego; 5) przejazd nie utrudni ruchu drogowego na znacznym obszarze ani nie zagrozi bezpieczeństwu ruchu drogowego; 6) stan technicznej sprawności budowli usytuowanych w ciągu rozpatrywanej trasy przejazdu, określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego, umożliwia przejazd; 7) przejazd nie stwarza zagrożenia dla stanu technicznego innych obiektów budowlanych, położonych w pobliżu trasy przejazdu; 8) istnieje możliwość wyznaczenia trasy przejazdu, zapewniającej bezpieczeństwo oraz efektywność ruchu drogowego. Warunki przejazdu pojazdu nienormatywnego określa w zezwoleniu na przejazd organ wydający zezwolenie, ustalając zależnie od potrzeb: 1) sposób pilotowania pojazdu nienormatywnego określony w przepisach odrębnych; 2) czas przejazdu po jezdni przeznaczonej dla przeciwnego kierunku ruchu; 3) sposób zabezpieczenia urządzeń umieszczonych w pasie drogowym uzgodniony z właściwym i zarządcami dróg. (§ 10 ww. rozporządzenia). Istotą zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego jest zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom drogi, jak również ochrona stanu technicznego dróg oraz urządzeń usytuowanych w pasie drogowym. Zapewnieniu powyższego celu służą warunki, które określa w zezwoleniu na przejazd organ wydający zezwolenie. Przywołane powyżej przepisy wskazują, że to właśnie ten organ obowiązany jest do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Przy braku przepisu szczególnego zobowiązującego do współdziałania, organ powinien sam dokonać wszystkich niezbędnych ocen okoliczności sprawy (poz. wyrok NSA z 22 marca 1988 r., sygn. akt SA/Wr 1120/87, nie publ.; uchwała NSA z 1 marca 1999r. sygn. akt OPK 1/99, DNSA 1999r., Nr 3, poz. 84). Na gruncie rozpoznawanej sprawy oznacza to, że organ zobowiązany był samodzielnie ustalić stan faktyczny sprawy tj. trasę przejazdu i określić sposób zabezpieczenia urządzeń umieszczonych w pasie drogowym. (§ 10 ww. rozporządzenie stanowi, że organ określa w zezwoleniu warunki ustalając m.in. sposób zabezpieczenia urządzeń). Niezasadne i nieznajdujące oparcia w przepisach prawa było zatem przerzucanie na skarżąca obowiązku dokonywania uzgodnień, z bliżej nie określonymi organami (zarówno przedmiotowo jak i terytorialne). Zwrócić trzeba bowiem uwagę, że decyzja zezwalająca na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego została wydana [...] maja 2007 r., na okres od [...] maja 2007 r. do [...] maja 2007 r. i to tylko w ściśle określone dni. Powstaje zatem pytanie kiedy skarżąca mogłaby czynić takie uzgodnienia, skoro np. postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie sprowadzające się do uzgodnienia trasy, trwało ponad 2 miesiące, a termin przejazdu może być ewentualnie przedłużony tylko jeden raz o 7 dni. Przy takim określeniu warunków, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, wykonanie przejazdu w wyznaczonym w zezwoleniu terminie, stawałoby się praktycznie niemożliwe. Dlatego właśnie to organ, w toku postępowania wyjaśniającego, obowiązany jest ustalić z innymi organami, których urządzenia znajdują się w pasie drogowym, jak powinien być wykonywany przejazd, aby nie doszło do uszkodzenia tych urządzeń. W tym celu organ ustalając i uzgadniając trasę przejazdu, winien określić na jakich odcinkach drogi są te urządzenia i jakie podmioty są odpowiedzialne za ich eksploatację. Są to ustalenia stanu faktycznego sprawy, zaś obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnie z art. 7 i 77 Kpa obciąża organ. W wyroku z dnia 7 maja 1985 r. (sygn. akt. II SA 318/85 niepubl.) NSA podkreślił, że: "obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę. Ciężar dowodu na mocy art. 77 Kpa obciąża organ administracyjny. Jeżeli strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić" Uzgodnienie trasy przejazdu polega m.in. na tym, że pojazd nienormatywny może po tej trasie dokonać bezpiecznego przejazdu, ale przede wszystkim przejazd taki musi być możliwy do wykonania. Na trasie przejazdu pojazd winien mieć możliwość wpisania się w rondo, wykonania skrętu itp. To również są ustalenia stanu faktycznego, albowiem bez posiadania tego typu informacji organ nie jest w stanie określić bezpiecznej trasy poruszania się pojazdu. Zobowiązywanie skarżącej do wykonywania uprzedniego objazdu trasy, z uwagi na fakt, iż organowi nie jest znany minimalny promień skrętu zespołu wraz z ładunkiem, nie znajduje oparcia w przepisach prawa i jest sprzeczne z istotą zezwolenia. Oczywistym jest natomiast, że za wszelkie uszkodzenia odpowiada podmiot wykonujący przejazd i tego warunku skarżąca nie kwestionuje. Jednym z warunków, które mogą być określone w zezwoleniu może być sposób pilotowania pojazdu nienormatywnego, który jest określony w odrębnych przepisach. W rozpoznawanej sprawie obowiązek uzgodnień w zakresie pilotowania pojazdu w W. umieszczono z niezrozumiałych powodów w części zezwolenia określonej – "U.". Jednocześnie nie odniesiono się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie pojazdów wykonujących pilotaż (Dz. U. Nr 110 poz. 1165). Rozporządzenie to określa gabaryty pojazdu, który powinien być pilotowany. Przedmiotowy pojazd warunków zawartych w rozporządzeniu nie spełnia. W ocenie Sądu pozostałe zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie, mając zwłaszcza na uwadze, że naruszenie przepisów postępowania, aby mogło doprowadzić do uchylenia decyzji musi być istotne. Zarówno przy rozpoznaniu wniosku o wydanie zezwolenia, jak i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy doszło do naruszenia przepisów Kpa, określających terminy, w jakich sprawa winna być załatwiona. Przekroczenie terminów przy rozpatrywaniu wniosku wynikało z okoliczności niezależnych od organu, który z mocy powołanych powyżej przepisów jest obowiązanych uzgodnić trasę przejazdu z innymi podmiotami. Nieprecyzyjnie sformułowanie wniosku przez skarżącą, opóźnienia w uzgodnieniach i związana z tym konieczność ustalania ze skarżącą nowego terminu przejazdu, spowodowały rozpoznanie wniosku po upływie ponad 2 miesięcy od złożenia pierwotnego wniosku w dniu [...] lutego 2007 r. Opóźnienie to jednak nie może obciążać organu, ze względu wskazanych powyżej. Inna jest natomiast sytuacja w przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 35 § 3 Kpa wniosek ten powinien być rozpoznany w ciągu miesiąca od daty jego wpływu. Wniosek wpłynął do organu dnia [...] maja 2007 r., decyzję natomiast wydano dnia [...] lipca 2007 r. Przekroczenie powyższego terminu jest więc ewidentne, lecz to uchybienie organu pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W dacie złożenia omawianego wniosku termin określony w zezwoleniu już wyekspirował, Zatem zwłoka organu nie miała wpływu na sytuację skarżącej. Odnosząc się do zarzutu niezasadnego wydłużenia trasy przejazdu wskazać należy, że nie wiadomo do jakiej trasy należy odnieść wyliczenie skarżącej i tym samym zarzut ten jest niemożliwy do zweryfikowania. Pamiętać jednak należy, że przejazd pojazdu nienormatywnego nie ma się odbywać najkrótszą trasą, a tylko taką, na której natężenie ruchu pozwoli na bezpieczny przejazd, przejazd nie utrudni ruchu drogowego ani nie zagrozi jego bezpieczeństwu i nie będzie stwarzał zagrożenia dla stanu technicznego dróg i budowli położonych w pobliżu trasy przejazdu. Musi to być także droga, po której możliwe jest poruszanie się pojazdów o określonych naciskach. Naczelną zasadą jest zatem bezpieczeństwo wszystkich użytkowników drogi i skarżąca nie wykazała innej, alternatywnej krótszej trasy, która zasadę te uwzględniałaby. Powyższa zasada respektowana być powinna także przy ustalaniu dni, w których może odbywać się przejazd. Przyjętym przez organ w tym zakresie założeniom nie można odmówić słuszności, choć ma rację skarżąca, że argumentacja organu w tym zakresie jest dość lapidarna. Niezasadny jest również zarzut skargi odnoszący się do bezprawnego naliczania opłaty za przejazd. Przy jego rozpoznaniu powstaje pytanie dlaczego skarżąca występowała o stosowne zezwolenie, skoro w jej przekonaniu pojazd, którym zamierzała wykonać przejazd nie był nienormatywny. W ocenie Sądu organ, biorąc pod uwagę wymiary zespołu pojazdów z ładunkiem, prawidłowo zakwalifikował pojazd ten jako nienormatywny. Wymiary, których nie może przekraczać pojazd określone są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32 poz. 262 ze zm.). Przedmiotowy pojazd przekracza przewidzianą w §2 cyt. rozporządzenia długość, szerokość i wysokość pojazdu i dlatego należało zakwalifikować go do pojazdów nienormatywnych. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym przejazd pojazdu, którego wymiary lub masa są większe od dopuszczalnych, może odbywać się pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Tak samo kwestię tę reguluje art. 61 ust. 11 ww. ustawy. Na zasadzie art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych korzystający z drogi publicznej obowiązany jest do ponoszenia opłat. Za przejazdy po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych opłatę pobiera się za jednorazowy przejazd w wyznaczonym czasie, po ustalonej trasie, pojazdu nienormatywnego (art. 13 c ust. 1 ww. ustawy). Opłatę ustala się w przypadku przekroczenie dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru jako sumę opłat z tytułu każdego przekroczenia (art. 13c ust. 2 cyt. ustawy). Opłatę ustala Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (art. 13c ust. 9 ww. ustawy). Łączna analiza wszystkich wskazanych przepisów pozwala na przyjęcie, iż wbrew literalnemu brzmieniu art. 4 ust. 25 cyt. ustawy pojazdem nienormatywny, za przejazd którego winna być pobrana opłata, jest także pojazd, którego wymiary są większe od dopuszczalnych. Taka interpretacja jest zgodna z celami regulacji dotyczących obecności na drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Ograniczając ich obecności na drogach ustawodawca kierował się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego (poz. art. 46 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Gdyby zatem uznać, że nie są nienormatywnymi pojazdy przekraczające określone w przepisach wymiary, to prowadziłoby to do tego, że na drogach, bez żadnej kontroli, mogłyby znaleźć się pojazdy o rozmiarach, które bezpieczeństwu użytkowników ruchu z pewnością zagrażałyby. I czyniłyby to w stopniu znacznie większym niż pojazdy przekraczające masę. Przyjąć zatem należy, że zarówno celowa, jak i systemowa wykładnia przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że pojazd jest nienormatywny i wtedy gdy przekracza dozwolone wymiary, jak i wtedy gdy przekracza dozwoloną masę i co oczywiste, gdy przekracza wszystkie wskazane parametry. Powyższe wskazuje, że organ prawidłowo zaliczył pojazd do pojazdów nienormatywnych i ustalił właściwą opłatę za jego przejazd. Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że organy nie wyjaśniły w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy, naruszając przepisy art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 Kpa., które to naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszyły omówione powyżej przepisy prawa materialnego i dlatego też na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak na wstępie. W kwestii wykonywalności Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach na zasadzie art. 200 p.p.s.a.