IV SA/Wa 1896/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Asesor WSA Danuta Szydłowska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2007 r. sprawy ze skargi B. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Decyzją z dnia (...) listopada 2006r. nr (...) Prezydent m. W., po rozpatrzeniu wniosku Pań E. R. i D. S. z dnia (...) czerwca 2006r.- ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na: nadbudowie (wymiana i podniesienie dachu) oraz zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego przy ul. (...) na przedszkole, wraz z elementami zagospodarowania terenu, na działce nr ew. (...) z obr. (...) na terenie Dzielnicy (...) w W. Pismem z dnia 18 grudnia 2006r. odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. A. wskazując, iż realizacja planowanej inwestycji narusza obowiązujące prawo w tym w szczególności przepis art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - ponieważ jest niezgodna z zasadą tzw. "dobrego sąsiedztwa", gdyż wokół planowanej inwestycji znajduje się wyłącznie jednorodzinna zabudowa mieszkalna a zatem planowana inwestycja nie będzie kontynuowała w/w funkcji. Skarżąca podniosła również, iż realizacja tej inwestycji spowoduje zwielokrotnienie ruchu na ulicy w godzinach szczytu komunikacji tj. od 7-11 oraz 15-18 i spowoduje uciążliwości znacznie wykraczające poza granice terenu inwestycji, bowiem planowana inwestycja zwiększy i tak już nadmierny ruch na ul. (...), zwiększy ilość samochodów parkujących na ulicy (niewystarczająca ilość miejsc parkingowych), co w rezultacie uniemożliwi prawidłową obsługę komunikacyjną już istniejących budynków mieszkalnych. Odwołująca się podniosła, iż funkcja przedszkola należy do usług I stopnia, czyli powinna zaspokajać potrzeby najbliższego otoczenia, tymczasem mieszkańcy tej ulicy nie mają takiego zapotrzebowania, o czym świadczy ilość osób podpisanych pod złożonymi protestami. B. A. wskazała również, iż w najbliższej okolicy jest obecnie kilka przedszkoli, w tym przy ul. (...) i (...) z czego w dwóch występuje spora ilość miejsc wolnych. Odwołanie złożyli również pismem z dnia 21 grudnia 2006r., T. i M. Z. wskazując, iż ich zdaniem skarżona decyzja jest niezgodna z obowiązującymi przepisami, bowiem w granicach obszaru analizowanego znajduje się wyłącznie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Skarżący podnieśli również, iż usługa pierwszego stopnia jakim jest przedszkole ma sens w tedy kiedy spełnia wymagania i oczekiwania mieszkańców danego osiedla a w przypadku kiedy mieszkańcy protestują przeciwko takiej lokalizacji, a przedszkole ma obsługiwać osoby przyjezdne, lokalizacja taka jest bezsensowna. Podniesiono również, iż przedszkole, które ma obsługiwać od 40 do 80 przyjezdnych spowoduje całkowity paraliż i tak już zakorkowanej w godzinach szczytu komunikacyjnego ul. (...). W dniu 20 marca 2007r. i w dniu 24 kwietnia 2007r. do Kolegium wpłynęły pisma wyjaśniające inwestora wraz z dodatkowymi dokumentami dot. sprawy. W pismach tych wnioskodawczynie ustosunkowały się do zarzutów podniesionych w odwołaniu podnosząc, iż skarżona decyzja została wydana w zgodzie z obowiązującymi przepisami w tym w szczególności z zapisem art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy, bowiem na sąsiadujących z nią działkach prowadzone są działalności gospodarcze (na działce położonej przy ul. (...) oraz na (...) innych działkach położonych przy ul. (...), co potwierdzać ma wydruk z elektronicznej informacji Wydziału Obsługi Mieszkańców Urzędu m. W.). Wnioskodawczynie podniosły również, iż nieuzasadniony jest zarzut dot. utrudnień w przejezdności ul. (...), które spowodują pojazdy rodziców przywożących i odbierających dzieci z przedszkola, bowiem planowana inwestycja ma zaplanowany własny parking z miejscami postojowymi dla pracowników i rodziców odbierających i przywożących dzieci - a zatem samochody nie będą parkowały na ulicy. Decyzją z dnia (...) lipca 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 24 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j- t. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołań B. A. i T. i M. Z. od decyzji Prezydenta m. W. nr (...) z dnia (...) listopada 2006r. orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż po przeanalizowaniu niniejszej sprawy w oparciu o obowiązujące przepisy, oraz zebrane w sprawie dokumenty, jak również po zapoznaniu się z zarzutami jakie zostały podniesione w odwołaniach oraz uwzględniając wyjaśnienia złożone przez inwestorski w pismach ustosunkowujących się do zarzutów zawartych w odwołaniach (w tym również dołączone doń dokumenty), uznać należy, iż planowana inwestycja polegająca na nadbudowie istniejącego budynku oraz zamiana funkcji tego budynku z mieszkalnego na usługowy (przedszkole), odpowiada prawu. Przede wszystkim w ocenie Kolegium planowana inwestycja spełnia wymogi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w tym w szczególności przepisu art. 61 ust.1 oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - co w sposób jednoznaczny wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wykonanej analizy. A zatem w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z kontynuacją funkcji, gdyż nieruchomość położona jest w obszarze o funkcji mieszkaniowo-usługowej z przewagą funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej. Mając zatem powyższe na uwadze skład orzekający nie znalazł podstaw do uchylenia skarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia lub do orzeczenia w sprawie, bowiem skarżone orzeczenie odpowiada prawu oraz zawiera w swej treści niezbędne warunki określone w zgodzie z dokonaną analizą. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, skład orzekający uznał je również za niezasadne. Nie ulega wątpliwości zdaniem Kolegium, iż ruch pojazdów w W. ulega z każdym dniem zwiększeniu bowiem przybywa zarówno mieszkańców jak i pojazdów którymi się oni poruszają i nie ulega wątpliwości, iż na skutek zrealizowania planowanej inwestycji ruch samochodowy zwiększy się również na ul. (...), bowiem rodzice będą odbierać i przywozić dzieci do przedszkola. Jednakże ze względu na ewentualny wzrost ruchu samochodowego na w/w ulicy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy. Gdyby bowiem z tego powodu organ odmawiał ustalenia warunków zabudowy, to w ogóle nie mogłyby powstawać żadne inwestycje, gdyż zawsze niosą one za sobą zwiększenie ruchu pojazdów (nawet w wypadku budowy domu jednorodzinnego). Odnosząc się do kwestii miejsc parkingowych Kolegium podniosło, iż inwestor jest zobligowany do zapewnienia miejsc postojowych na działce własnej zarówno dla pracowników jak i rodziców, którzy będą dowozić czy odbierać dzieci z przedszkola. Nadto w ocenie organu w przypadku złożenia przez inwestora wniosku o ustalenie warunków zabudowy organ wydający decyzję - nie ma uprawnień do oceny czy dana inwestycja na danym terenie jest potrzebna i uzasadniona. Organ ma obowiązek ocenić czy może być ona realizowana na danym terenie oraz określić warunki jej realizacji. To inwestor decyduje co chce realizować na działce wskazywanej we wniosku (rodzaj obiektu). Tym samym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje fakt czy planowana inwestycja będzie zaspokajać potrzeby najbliższego otoczenia i czy jest uzasadniona ekonomicznie. Pismem z dnia 23 sierpnia 2007r. skargę na powyższą decyzję złożyła B. A. zarzucając naruszenie: art.53 ust.3 pkt 2 w zw. z art 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niedokonanie analizy stanu faktycznego pod kątem dopuszczalności lokalizacji na nieruchomości miejsc parkingowych; naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewydanie w sprawie przez zarządcę drogi odrębnego postanowienia w trybie art. 106 k.p.a. Brak odrębnego postanowienia uzgadniającego pozbawił strony ustawowego prawa do zażalenia się na uzgodnienie zanim zostanie ono uwzględnione w samej decyzji o warunkach zabudowy; 3) naruszenie art. 61 ust.1 pkt 1 w zw. z art.59 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasady "dobrego sąsiedztwa". Zdaniem skarżącej organy nie rozważyły na ile lokalizacja przedszkola nie pozostaje w sprzeczności z istniejącą na tym terenie funkcją zabudowy. W ocenie skarżącej przedszkole stanowi swoisty rodzaj usługi generujący wzmożony ruch samochodowy oraz skutkujący bardzo intensywnym skupieniem ludzi (dzieci), co nie znajduje jakiegolowiek uzasadnienia dla takiej działalności obszarze analizowanym, ponieważ brak jest w tym obszarze takich usług lub działalności które powodowałoby podobne zagęszczenie ruchu i ludzi. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu sprawy i niewystarczającym zanalizowaniu wszystkich jej okoliczności oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 wzw. z art. 15 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia 7 listopada 2007r. do skargi ustosunkowały się uczestniczki postępowania tj. E. R. i D. S. wnosząc o uchylenie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z póź. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lipca 2007r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta m. W. z dnia (...) listopada 2006r. nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżących jako strony toczącego się postępowania. Skarżący prawidłowo zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania oraz o możliwości czynnego w nim uczestniczenia. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ ustosunkował się do zgłaszanych przez skarżących zastrzeżeń co do planowanej inwestycji. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy - według normy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.; zwanej dalej: ustawa o p.z.p.) -jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych, a jednym z nich jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem jest jej zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 500). Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p., jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego na który inwestycja będzie oddziaływać) na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Warunki analizy, o które mowa w § 3 ust. 1, zwierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzna decyzji oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach map, wyżej wymienionych (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). Przeprowadzona w niniejszej j sprawie analiza terenu w sposób jednoznaczny wykazała, że planowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację istniejącej na tym terenie zabudowy. Jak wykazano w toku postępowania administracyjnego w obszarze tym znajdują się zarówno budynki mieszkalne w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej jak i budynek mieszkalny w zabudowie wielorodzinnej oraz budynki usługowe lub mieszkalne z usługami i biurowe (co w sposób jednoznaczny wynika z wykonanej dla obszaru graficznej części analizy - obiekty na działkach przy ulicach: (...) (6 działki), (...) (1 działka), (...) (1 działka), (...) (1 działka). A zatem przedszkole stanowić będzie usługę uzupełniającą, nieuciążliwą dla zabudowy mieszkaniowej i tym samym nie może być uznane za nieprzystające do funkcji obszaru, jak tego oczekują skarżący, szczególnie iż w tym obszarze znajdują się również i inne obiekty o funkcji usługowej. Zachowane zostaną parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - gdyż inwestor zamierza dokonać nadbudowy polegającej na wymianie i podniesieniu dachu na istniejącym już budynku 2 kondygnacyjnym a zatem nie ulegnie zmianie linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej oraz wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki. Ulegnie zmianie natomiast wysokość samego budynku oraz jego dach przy czym zaznaczyć należy, iż parametry te zostały określone przez organ I instancji w skarżonej decyzji na podstawie wykonanej analizy oraz zgodne są z wymogami w/w rozporządzenia i nie budzą zastrzeżeń skarżących. Wobec powyższego Sąd nie podzielił stanowiska skarżących dotyczącego naruszenie art. 61 ust.1 pkt 1 w zw. z art.59 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasady "dobrego sąsiedztwa", albowiem przedszkole wpisuje się w istniejącą na tym obszarze zabudowę mieszkaniowo -jednorodzinną i usługowa. W ocenie Sądu nie można również podzielić stanowiska strony skarżącej w kwestii dotyczącej braku możliwości zapewnienia przez inwestora odpowiedniej liczby miejsc parkingowych. Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy parkowanie ma odbywać się na działce własnej inwestorów. Dlatego też w ramach zagospodarowania działki należy uwzględnić miejsca parkingowe dla pracowników jak również dla osób przywożących dzieci do przedszkola. Ilość miejsc parkingowych zgodnie ze wskaźnikiem ma wynieść 30-60 miejsc na 1000m2 powierzchni użytkowej. Jak wykazały uczestniczki postępowania oznacza to wykonanie 9 miejsc parkingowych przy jednoczesnym zachowaniu 60% powierzchni biologicznie czynnej, na której m.in. zorganizowany zostanie plac zabaw. W ocenie Sądu mając na uwadze, iż planowane przedszkole będzie miało charakter kameralny wskazana liczba miejsc parkingowych dla jego obsługi jest wystarczająca. Za bezzasadny uznać również należy zarzut skargi dotyczący niewydania w przedmiotowej sprawie przez zarządcę drogi odrębnego postanowienia w trybie art. 106 k.p.a. co zdaniem strony pozbawiło ją ustawowego prawa do zażalenia się na uzgodnienie zanim zostanie ono uwzględnione w samej decyzji o warunkach zabudowy. Wyjaśnić należy, iż w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy organem decydującym jest wójt, prezydent, burmistrz (w pewnych wypadkach także wojewoda), jednak przed wydaniem takiej decyzji organ decydujący, zobowiązany jest do dokonania uzgodnień decyzji o warunkach zabudowy przed jej wydaniem z odpowiednimi organami administracji publicznej wskazanymi w art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.). Uzgodnienie takie winno być dokonane w trybie art. 106 kpa. W niniejszej sprawie, z uwagi, że planowana inwestycja przylega do pasa drogowego organem uzgadniającym winien być właściwy zarządca drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (art. 53 ust. 4 pkt 9). Konieczność uzgadniania decyzji dotyczących terenów przylegających do pasa drogowego podyktowana jest zabezpieczeniem zarówno interesów zarządców dróg wynikających z konieczności zapewnienia realizacji zadań zarządcy (art. 20 u.d.p.) jak i interesów inwestorów wiążących się z ochroną przed niekorzystnymi wpływami drogi. Przedmiotem uzgodnienia jest ta część decyzji, w której ustalone zostają warunki obsługi w zakresie komunikacji. Warunki te w przypadku większości inwestycji polegają na określeniu sposobu dostępu do drogi publicznej (§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy - Dz. U. 2003 r. Nr 164 poz. 1589). Oznacza to, że od zarządcy drogi zależy czy i na jakich warunkach możliwe jest skomunikowanie terenu inwestycji ze znajdującą się w pasie drogowym drogą publiczną. Jak wspomniano wyżej takich uzgodnień dokonuje się na podstawie art.106 k.p.a., który to stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że chodzi tutaj o sytuację, w której organ zwraca się do innego organu o uzgodnienie. W sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy organem decydującym jest wójt, prezydent, burmistrz (w pewnych wypadkach także wojewoda) zaś organem współdziałającym jest w tym przypadku właściwy zarządca drogi. Współdziałanie organów administracji publicznej ma miejsce na etapie przygotowania decyzji i jest w ocenie Sądu możliwe między organami nie pozostającymi w stosunku nadrzędności i podporządkowania organizacyjnego. Tymczasem w niniejszej sprawie nie można mówić, że współdziałanie w zakresie uzgodnienia planowanej inwestycji następuje między różnymi organami, bowiem zarządcą drogi jest Prezydent m. W.. Zatem w sytuacji, gdy decyzję o warunkach zabudowy wydaje także Prezydent m. W., to ten sam organ byłby właściwy do uzgodnienia tej decyzji zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu w takiej sytuacji należy uznać, że postępowanie uzgodnieniowe zakończone określonym rozstrzygnięciem jest w istocie częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie, które powinno być przeprowadzone przed podjęciem rozstrzygnięcia w postępowaniu głównym. W ocenie Sądu, zatem poczynione ustalenie, nie przybierając formy postanowienia powinno stanowić część podstawy orzeczenia kończącego postępowanie. Reasumując, Sąd stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie dokonane uzgodnienie nie musi mieć formy postanowienia, lecz z uwagi, że przeprowadza je ten sam organ powinno stanowić część rozstrzygnięcia głównego i znajdować odniesienie w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe stanowisko znalazło akceptację w orzecznictwie sądów administracyjnych. W uchwale Składu Pięciu Sędziów NSA z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. OPK 26/00, publ. ONSA 2001/4/153, wskazano, że jeżeli organ właściwy do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest również organem właściwym do wyrażenia stanowiska w określonym zakresie, to bezprzedmiotowe staje się współdziałanie organów (podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2007r. sygn. akt II OSK 739/06). Wobec powyższego działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę .