I FZ 226/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. Sp. z o.o. w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 578/07, w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 grudnia 2006 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 578/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 grudnia 2006 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podał, że złożony przez stronę wniosek o przyznanie prawa pomocy był kolejnym wnioskiem w sprawie. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2007 Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy. Wobec nie wniesienia przez stronę sprzeciwu orzeczenie stało się prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny wniosek o przyznanie prawa pomocy oddalił bowiem nie stwierdził zmiany okoliczności sprawy warunkujących wnioskowaną pomoc. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie. W uzasadnieniu wskazała, że prowadząc działalność gospodarczą nie mogła zakładać, iż powinna gromadzić środki pieniężne na pokrycie ewentualnych kosztów sądowych. Dodała, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach toczy się równocześnie kilka jej spraw a zapłata kosztów od każdej z nich stanowi zachwianie płynności finansowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia należy zauważyć, że żalący nie kwestionuje ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji a wskazuje jedynie na okoliczności faktyczne, które w jego ocenie uzasadniają zwolnienie od kosztów sądowych. Należy wskazać, że Sąd I instancji nie dokonywał oceny sytuacji materialnej strony, co by mogło stanowić ewentualną podstawę do przyznania jej prawa pomocy a badał czy w sprawie zaistniały nowe okoliczności warunkujące ewentualną zmianę rozstrzygnięcia w przedmiocie tego prawa. Strona po wydaniu przez Sąd I instancji postanowienia z dnia 31 sierpnia 2007 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy ponownie złożyła wniosek o przyznanie jej pomocy. Uzasadniając wniosek powołała się na te same okoliczności i argumenty, które były już przedmiotem oceny Sądu, a nie uległy zmianie. Wprawdzie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dopuszczają możliwość wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy w danej sprawie, zarówno przez osoby fizyczne, jak i prawne, jednakże odmienna ocena sytuacji materialnej wnioskodawcy – przy rozpatrywaniu kolejnego wniosku – możliwa jest wyłącznie po zmianie istotnych okoliczności mających wpływ na tę ocenę. Dlatego wobec nie wskazania przez stronę nowych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie - po myśli art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - odmówił zmiany postanowienia. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.