V SA/Wa 1906/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.), Asesor Sądowy WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Beata Zborowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. W. - P.H. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę - W dniu [...] lipca 2002r. "M." – W. M. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci obuwia sportowego, na podstawie dokumentu SAD Nr [...]. Do zgłoszenia celnego zostały dołączone m.in. faktura nr 62/2002 z dnia 14 czerwca 2002r. wystawiona przez firmę F. M. I. CO., LTD. oraz świadectwo niepreferencyjnego pochodzenia nr DE89A-[...] z dnia 14 czerwca 2002r. wskazujące na t. pochodzenie towaru. W ramach kontroli postimportowej, organ celny zweryfikował całość dokumentów przedłożonych do odprawy celnej. W wyniku kontroli zakwestionowano prawidłowość przedłożonego przez skarżącego dowodu pochodzenia. Ustalono, iż firma będąca wystawcą faktury w przedmiotowej sprawie nigdy nie eksportowała butów do Polski. Natomiast załączone świadectwo pochodzenia jest fałszywe, gdyż zostało ostemplowane nieprawidłową pieczęcią. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2003r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie celne dotyczące zgłoszenia celnego JDA SAD nr jw. W sprawie ustalenia prawidłowej stawki celnej oraz kraju pochodzenia zaimportowanego towaru. Pismem z dnia 5 września 2003r. skarżący przesłał wyjaśnienia oraz nadesłał certyfikat retrospektywny nr AH102/[...] z dnia 22 sierpnia 2003r. wskazujący na c. pochodzenie towarów. Następnie na wezwanie organu przesłał oryginały wraz z tłumaczeniem następujących dokumentów: kontraktu z 30 kwietnia 2002r., faktury nr AP02413424 z dnia 20 czerwca 2002r., konosamentu. Skarżący w piśmie z dnia 29 czerwca 2004 r. wyjaśnił, iż będąc w 2002r. na targach obuwia w D. nawiązał kontakt z firmą przedstawiającą się jako F. M. I. CO., LTD., która oferowała obuwie w bardzo atrakcyjnych cenach. Obuwie było produkowane w kooperacji z c. producentem w ten sposób, iż główny wyrób produkowany był w C., zaś po jego uszlachetnieniu (wykończeniu i zapakowaniu) na T., zgodnie z obowiązującymi tam przepisami, uzyskiwał t. pochodzenie. Dlatego też strona złożyła zamówienie na pewną partię towaru i otrzymała go wraz z dokumentami złożonymi do niniejszego zgłoszenia celnego. Odnosząc się do sposobu uzyskania dokumentów potwierdzających c. pochodzenie skarżący wyjaśnił, iż wskutek ustaleń organów celnych, iż załączone do zgłoszenia celnego dokumenty okazały się nieautentyczne, strona zażądała od swojego kontrahenta zagranicznego wyjaśnień. Wobec niemożności wyjaśnienia sprawy z dostawcą zaimportowanego obuwia, strona sama ustaliła (m.in. dane z Bill of lading), iż rzeczywistym producentem zaimportowanego obuwia była firma A. L. I. I. & E.. Co. Ltd., co potwierdzały uzyskane od tej firmy dokumenty, tj. świadectwo pochodzenia towaru AH102[...], Commercial Invoice No. APO 2413424 z 20 czerwca 2002r. oraz umowa sprzedaży dnia 30 kwietnia 2002r. Ponadto skarżący otrzymał od n. spedytora zaimportowanego towaru kopię Bill of lading, potwierdzającą jej ustalenia co do producenta towaru, a tym samym jego c. pochodzenie. W piśmie z dnia 6 sierpnia 2004r. skarżący wyjaśnił, iż znajdujący się na kontrakcie z firmą A. L. I. I. & E. Co. Ltd. z dnia 30 kwietnia 2002r. podpis kupującego nie jest podpisem skarżącego, podpis za skarżącego złożył przedstawiciel firmy podającej się za F. M. I. CO., LTD., który występował w tej transakcji jako pośrednik działający w istocie na rzecz firmy skarżącego. Ponadto strona ustaliła, iż faktura AP 02413424 z dnia 20 czerwca 2002r. wystawiona została na firmę skarżącego, gdyż ta była rzeczywistym odbiorcą towaru, a A. L. I. I. & E. Co. Ltd miała świadomość, że w transakcji występuje pośrednik. W piśmie z dnia 30 marca 2005r. skarżąca oświadczyła, iż zapłaty dokonała na rachunek podmiotu trzeciego, który to rachunek został wskazany w fakturze nr 68/2002 z dnia 14 czerwca 2002r. załączonej do zgłoszenia celnego. Do akt strona załączyła kserokopie ww. faktury oraz zlecenie polecenia wypłaty za granicę z dnia 6 sierpnia 2002r. Decyzją z dnia 24 maja 2005r. właściwy w sprawie Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym ustalonego kraju pochodzenia towaru, zastosowanej stawki celnej, określonej kwoty cła. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia było fałszywe, w związku z czym nie może służyć do potwierdzenia niepreferencyjnego pochodzenia towaru. Wskazał także, iż nadesłane nowe dokumenty wskazujące na pochodzenie c. są niewiarygodne w kontekście zapłaty za towar (dokonano jej na podstawie załączonej do zgłoszenia celnego faktury na rachunek podmiotu trzeciego) i wyjaśnień skarżącego odnoszących się do sposobu zawarcia przedmiotowej transakcji. W związku z tym, iż nie było możliwe ustalenie pochodzenia towaru, organ ceny zastosował stawkę celną tzw. "karną" tj. w niniejszej sprawie stawkę celną autonomiczną (była wyższa niż konwencyjna) podwyższoną o 100 %. Ponadto od niedoboru cła wymierzył odsetki wyrównawcze. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. wydaną na skutek odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ celny wskazał, że pieczęć widniejąca na świadectwie przedłożonym do zgłoszenia celnego, nie odpowiada wzorom pieczęci używanym do potwierdzania świadectw przez właściwe władze T. Wzory pieczęci przekazała polskim władzom celnym Izba Handlowa T., przy piśmie z dnia 14 lutego 2003r. Ustalono także, iż firma t. F. M. I. CO. LTD, która na załączonych do zgłoszenia celnego dokumentach figuruje jako eksporter, nigdy nie eksportowała butów do Polski. Informacje te były podstawą do zakwestionowania prawidłowości świadectwa pochodzenia nr DE89A-[...]. Odnosząc się do świadectwa FORM A nr AH102[...], wystawionego retrospektywnie i potwierdzającego c. pochodzenie organ wskazał, że świadectwo to zostało załączone w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Dyrektor Izby zwrócił uwagę na fakt, iż strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że firma F. M. I. CO., LTD., jak twierdzi skarżący, występowała jako pośrednik handlowy, między firmą c. A. L. I. I. & E. Co. Ltd, a firmą M. – brak dokumentów potwierdzających pośrednictwo, dokonanie zapłaty za wykonaną usługę. Organ podkreślił, iż z wyjaśnień skarżącego można wnioskować, iż strona nie wiedziała z kim zawiera kontrakt na dostawę obuwia. W związku z tym uznał, że skarżący nie dochował podstawowych zasad staranności przy zawieraniu umowy handlowej – nie sprawdził danych firmy, z którą zawarł umowę. Dyrektor Izby Celnej w W. zwrócił również uwagę na inne nieścisłości, które jego zdaniem podważają wiarygodność dokumentów przedłożonych przez stronę na etapie postępowania przed organem I instancji. Mianowicie wskazał, iż ze zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów wynika, że eksporterem towaru pochodzenia t. jest firma t. F. M. I. CO., LTD., a kontrakt z tą firmą zawarto telefonicznie – zapis w polu 5 DWC (numer i data kontraktu). Natomiast z załączonych na etapie postępowania wyjaśniającego dokumentów strona przedłożyła kontrakt pisemny z dnia 30 kwietnia 2002r. zawarty przez firmę M. z c. firmą A. L. I. Imp. & EXP. Co. Ltd. Organ zwrócił również uwagę, że dla tego samego towaru istniały dwa różne komplety dokumentów, jeden załączony do zgłoszenia celnego wskazujący t. pochodzenie, wraz z fakturą będącą podstawą zaksięgowania dostawy towaru i zapłaty na rzecz podmiotu trzeciego oraz drugi wskazujący na c. pochodzenie. Faktura z dnia 14 lipca 2002r. (załączona do zgłoszenia celnego) nie ma żadnego powiązania z fakturą nr AP02413424 z dnia 20 czerwca 2002r. wskazaną w polu 10 świadectwa FORM A nr AH102/[...]. Dlatego też świadectwo FORM A nie stanowi prawidłowego dowodu pochodzenia przedmiotowego obuwia, gdyż odnosi się do towaru objętego dokumentem handlowym, którego wiarygodność została zakwestionowana. Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy uznał, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że przedmiotem importu było obuwie c. pochodzenia, importowane z C., a w konsekwencji organ uznał, że Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. zastosował prawidłową stawkę celną tj. autonomiczną podwyższoną o 100%. W zakresie obciążenia Strony odsetkami wyrównawczymi Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż strona nie wykazała w sposób wiarygodny, że posłużenie się dokumentami załączonymi do zgłoszenia celnego nie było wynikiem świadomego działania lub zaniechania. Strona nie wykazała należytej staranności przy dokonywaniu transakcji z zagranicznym kontrahentem. Powoływanie się przez stronę na nierzetelność kontrahenta t. nie zwalnia skarżącego z odpowiedzialności za posłużenie się przy dokonywaniu zgłoszenia celnego nieprawidłowymi dokumentami, czego konsekwencją było zaniżenie kwoty długu celnego. Stąd, zdaniem Dyrektora Izby Celnej w W., organ I instancji prawidłowo obciążył stronę odsetkami wyrównawczymi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W., zarzucając naruszenie: 1. przepisu § 13 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130, poz. 851 ze zm.) poprzez odmówienie mocy prawnej prawidłowo sporządzonemu świadectwu pochodzenia towaru wystawionemu przez kraj, którego dokonano wywozu towaru; 2. przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz.U. Nr 155, poz. 1515) poprzez naliczenie odsetek w sytuacji, gdy w postępowaniu wykazano, iż strona przedłożyła nieprawdziwe świadectwo pochodzenia bez własnej winy; 3. prawa procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie. Funkcją sądownictwa administracyjnego jest więc sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Wymaga to oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, że jest ona bezzasadna. Zgodnie z art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz.U. z 2001r., Nr 75, poz. 802), zwanej dalej Kodeksem celnym, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Ustalenia wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego dokonuje się na podstawie wniosku o dokonanie zgłoszenia celnego i dokumentów przedstawionych przez importera. Zgłoszenie celne powinno być podpisane przez zgłaszającego i zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany (art. 64 ( 1 Kodeksu celnego). Zgodnie z art. 64 § 2 Kodeksu celnego do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Jednakże na podstawie art. 83 § 1 Kodeksu celnego, organ celny po zwolnieniu towarów może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego. Może on w szczególności ( zgodnie z §2 ww. przepisu) kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole te mogą zostać przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej innej osoby posiadającej takie dokumenty i dane. Zasady ustalania pochodzenia towaru określają odpowiednie przepisy umów międzynarodowych oraz autonomiczne przepisy poszczególnych krajów – członków Światowej Organizacji Handlu. Zasady i cele określania niepreferencyjnego pochodzenia towarów zostały zawarte w Porozumieniu w sprawie reguł pochodzenia stanowiącym Załącznik 1A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO). Państwa – sygnatariusze Porozumienia, kierując się zawartymi w nim wytycznymi, tworzą w ramach wewnętrznych przepisów prawnych reguły określające niepreferencyjne pochodzenie towarów. W polskim prawie celnym zasady ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów reguluje Kodeks celny i wydane przepisy wykonawcze. Zgodnie z art. 15 § 1 Kodeksu celnego niepreferencyjne pochodzenie towarów określa się w celu: 1) stosowania taryfy celnej, z wyjątkiem środków wymienionych w art. 13 § 3 pkt 4 i pkt 5, 2) stosowania środków polityki handlowej ustanowionych w odrębnych przepisach, 3) sporządzania i wydawania świadectw potwierdzających pochodzenie towarów. Reguły ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów określają art. 16 – 19 Kodeksu celnego. W myśl § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130, poz. 851 ze zmianami) zwanym dalej rozporządzeniem z dnia 15 października 1997 r., pochodzenie towarów wymienionych w Wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Natomiast zgodnie z ust. 2 § 11 ww. rozporządzenia dowodem pochodzenia towarów innych niż określone w ust. 1 może być: 1) świadectwo pochodzenia, 2) faktura, specyfikacja towarów, kontrakt, świadectwo jakości lub inny dokument urzędowy, o ile w dokumentach tych jest umieszczony zapis o kraju pochodzenia towaru, 3) trwałe oznaczenie kraju pochodzenia na towarze W przedmiotowej sprawie strona sprowadziła na polski obszar celny towary, które zostały wymienione w Wykazie nr 3 do rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. Mając powyższe na względzie w przedmiotowej sprawie niezbędne jest świadectwo pochodzenia dokumentujące pochodzenie sprowadzonych towarów. Świadectwo takie winno spełniać wymogi określone w § 13 ww. rozporządzenia. § 13 ust. 1 rozporządzenia z dnia 15 października 1997r. stanowi, że jeżeli pochodzenie towaru przywożonego na polski obszar celny lub wywożonego z polskiego obszaru celnego musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki: 1) zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów, 2) zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar, b) określenie rodzaju towaru, c) masę brutto lub netto towaru; dane te mogą zostać zastąpione innymi, takimi jak ilość lub objętość, w wypadku gdy towar podczas transportu zmienia swoją masę, gdy jego masa nie może być określona lub gdy ilość lub objętość są danymi zwyczajowo identyfikującymi ten towar, d) liczbę, rodzaj, znaki i numery opakowań; jeżeli towar jest przewożony luzem, należy umieścić na świadectwie odpowiednią adnotację, 3) poświadcza, że towar, którego świadectwo dotyczy, pochodzi z określonego kraju. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia (świadectwo pochodzenia FORM A) było nieprawdziwe, bowiem pieczęć widniejąca na świadectwie przedłożonym do zgłoszenia celnego, nie odpowiada wzorowi pieczęci używanym do potwierdzania świadectw przez właściwe władze T. oraz ustalono, że firma t. F. M. I. CO. LTD, która na załączonych do zgłoszenia celnego dokumentach figurowała jako eksporter, nigdy nie eksportowała butów do Polski. W związku z tym spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się w zasadzie do odpowiedzi na pytanie, czy załączone w toku wszczętego postępowania celnego dokumenty, w tym również świadectwo pochodzenia, dotyczą towaru sprowadzonego na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z [...] lipca 2002r. i tym samym czy dokumentują c. pochodzenie towaru. Na tak postawione pytania, należy odpowiedzieć, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, iż towar sprowadzony na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 19 lipca 2002r. jest tym samym towarem, którego dotyczą dokumenty złożone w toku postępowania celnego, w tym świadectwo pochodzenia FORM A nr AH102[...], wystawione retrospektywnie i potwierdzające c. pochodzenie towaru. W związku z tym Dyrektor Izby Celnej w W. prawidłowo wskazał, iż załączone dokumenty nie mogą dokumentować c. pochodzenia towaru sprowadzonego na podstawie ww. zgłoszenia celnego. W tym miejscu należy zauważyć, iż sprowadzony przez skarżącego towar tj. obuwie, ma charakter towaru oznaczonego co do gatunku. W związku z tym dokumenty wskazujące na pochodzenie towaru muszą wskazywać w sposób pewny, iż dotyczą danego konkretnego towaru. Załączone dokumenty tego nie spełniają, bowiem samo wykazanie w dokumentach załączonych w toku postępowania, tylko tej samej ilości obuwia i jego wagi, a także w konosamencie numeru kontenera (tego samego co w zgłoszeniu celnym), nie może być uznane za wystarczający sposób udokumentowania, że dane dokumenty dotyczą konkretnego towaru. Skarżący bowiem w żaden sposób nie nawiązał do dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego. Za takie nawiązanie nie można bowiem uznać wyjaśnień składanych w toku postępowania, bez powiązania z konkretnymi dokumentami. Prawidłowo organ celny zwrócił uwagę na fakt, iż strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że firma F. M. I. CO., LTD. (firma widniejąca jako eksporter w zgłoszeniu celnym), jak twierdzi skarżący, występowała jako pośrednik handlowy, między firmą c. A. L. I. I. & E. Co. Ltd, a firmą M. Skarżący nie nadesłał żadnego dokumentu potwierdzającego pośrednictwo, np. dokumentu potwierdzającego dokonanie zapłaty za wykonaną usługę. Prawidłowo organ wywiódł, iż z wyjaśnień skarżącego można wnioskować, że strona nie wiedziała z kim zawiera kontrakt na dostawę obuwia i stanowiska skarżącego w tym zakresie również to potwierdza, gdyż skarżący twierdzi, iż cyt. "strona ustaliła, iż rzeczywistym producentem zaimportowanego obuwia była firma A. L. I. I. & E. Co. Ltd, co potwierdzały uzyskane od tej firmy dokumenty". W związku z tym zasadne było stwierdzenie, iż skarżący nie wiedział z kim zawarł umowę, a dowiedział się tego dopiero po wszczęciu postępowania celnego. Prawidłowo także, Dyrektor Izby Celnej w W. zwrócił uwagę na inne nieścisłości, które podważają wiarygodność dokumentów przedłożonych przez stronę na etapie postępowania przed organem I instancji. Mianowicie wskazał, iż ze zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów wynika, że eksporterem towaru pochodzenia t. jest firma t. F. M. I. CO., LTD., a kontrakt z tą firmą zawarto telefonicznie – zapis w polu 5 DWC (numer i data kontraktu). Natomiast z załączonych na etapie postępowania wyjaśniającego dokumentów strona przedłożyła kontrakt pisemny z dnia 30 kwietnia 2002r. zawarty przez firmę M. z c. firmą A. L I. I. & E. Co. Ltd. Prawidłowo organ zwrócił również uwagę, że gdyby przyjąć stanowisko skarżącego, to dla tego samego towaru istniały dwa różne komplety dokumentów, jeden załączony do zgłoszenia celnego wskazujący t. pochodzenie, wraz z fakturą będącą podstawą zaksięgowania dostawy towaru i zapłaty na rzecz podmiotu trzeciego oraz drugi wskazujący na c. pochodzenie z tym, że faktura z dnia 14 lipca 2002r. (załączona do zgłoszenia celnego) nie ma żadnego powiązania z fakturą nr AP02413424 z dnia 20 czerwca 2002r. wskazaną w polu 10 świadectwa FORM A nr AH102[...]. Dlatego też świadectwo FORM A nie stanowi prawidłowego dowodu pochodzenia przedmiotowego obuwia, gdyż odnosi się do towaru objętego dokumentem handlowym, którego wiarygodność została zakwestionowana. Bezzasadny jest w związku z tym zarzut skarżącego o nie ustosunkowaniu się do twierdzenia dotyczącego karnetu TIR i wykazanego w nim numeru kontenera, gdyż organ wskazał na powyższe rozbieżności. Ponadto należy zauważyć, iż faktura handlowa nr AP02413424 z dnia 20 czerwca 2002r. (załączona na etapie postępowania celnego) zawiera inną cenę jednostkową za obuwie niż faktura załączona do zgłoszenia celnego. Obie faktury wystawione zostały na M. – W. M. z tym, że faktura nr AP02413424 z dnia 20 czerwca 2002r. podaje cenę jednostkową w wysokości 0,55 USD, natomiast faktura załączona do zgłoszenia celnego podaje cenę 0,70 USD. Natomiast zapłata, o czym mowa była wyżej, nastąpiła za fakturę załączoną do zgłoszenia celnego, na rzecz podmiotu trzeciego wymienionego w niej. Podmiot ten nie był wymieniony w fakturze załączonej na etapie postępowania celnego, nie występował również, w zawartym przez stronę z kontrahentem c., kontrakcie. Dodatkowo Sąd zauważa, że w obrocie handlowym nie mogą istnieć dwa różne komplety dokumentów (faktura, świadectwo pochodzenia, konosament) dotyczące importera i tego samego towaru. W wypadku wystawienia drugiej faktury - a co za tym idzie np. drugiego konosamentu - winien z niej wynikać powód jej wystawienia, gdyż dokument taki stanowi podstawę księgowania i zapłaty. W związku z powyższym uzasadnione było odstąpienie, przez organy celne, od weryfikacji kompletu dokumentów potwierdzającego c. pochodzenie, gdyż strona w żaden sposób nie udowodniła, iż dokumenty te dotyczyły towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [... ] lipca 2002r. Dlatego też wobec braku danych potwierdzających pochodzenie towaru zastosowanie stawki celnej autonomicznej podwyższonej o 100%. Odnosząc się do nałożonych na stronę skarżącą odsetek wyrównawczych należy zauważyć, że prawidłowo Dyrektor Izby Celnej w W. ocenił, iż strona nie wykazała w sposób wiarygodny, że posłużenie się dokumentami załączonymi do zgłoszenia celnego nie było wynikiem świadomego działania lub zaniechania. Strona nie wykazała należytej staranności przy dokonywaniu transakcji z zagranicznym kontrahentem. Powoływanie się przez stronę na nierzetelność kontrahenta t. nie zwalnia skarżącego z odpowiedzialności za posłużenie się przy dokonywaniu zgłoszenia celnego nieprawidłowymi dokumentami, czego konsekwencją było zaniżenie kwoty długu celnego. Ponadto jak zauważył organ z wyjaśnień strony wynika, że nie jest ona w stanie ustalić od kogo faktycznie zakupiła towar, gdyż zapłaty za towar dokonała podmiotowi trzeciemu na podstawie faktury załączonej do zgłoszenia celnego, natomiast wystawca tej faktury twierdzi, iż nigdy nie dokonywał eksportu towaru do Polski. W przedmiotowej sprawie strona posłużyła się nieprawidłowymi dokumentami załączając je do zgłoszenia celnego w celu zastosowania w stosunku do zaimportowanego towaru, stawki celnej niższej niż prawnie należna. Stąd, zdaniem Sądu, organ celny prawidłowo obciążył stronę odsetkami wyrównawczymi. Konkludując, w ocenie Sądu organy celne działały w niniejszej sprawie zgodnie z zasadą praworządności i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Dopełniły powinności tak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego jak i prawidłowej jego oceny, nie naruszając w tym względzie podstawowej zasady postępowania dowodowego, tj. zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Ocena zebranych w sprawie dowodów znalazła swój wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji, i zdaniem Sądu jest ona prawidłowa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).