I SA/Wa 901/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda Sędziowie : Asesor WSA Agnieszka Miernik Asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Izabela Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2007 r. sprawy ze skargi F. M. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Minister Budownictwa, po rozpatrzeniu odwołania F. M., decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] o stwierdzeniu, że orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] stycznia 1952 r., nr [...], w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w K., przy ul. [...], objętej Lwh. [...], składającej się z parcel budowlanych [...] i [...] zostało wydane z naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej orzeczeniem z dnia [...] stycznia 1952 r., nr [...] wywłaszczyło m. in. nieruchomość położoną K., przy ul. [...], objętą Lwh. [...], składającą się z parcel budowlanych [...] i [...], wskazując jako właścicielkę F. M. Wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2003 r. F. M. wystąpiła o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] stycznia 1952 r. W uzasadnieniu podniosła, że kwestionowane orzeczenie skierowane zostało błędnie do F. M. - jako właścicielki przedmiotowej nieruchomości, podczas gdy od 1918 r. właścicielem wywłaszczonej nieruchomości była spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, działająca pod firmą [...] spółka z o. o. w K., w której F. M. była jedynie udziałowcem. Minister Transportu i Budownictwa decyzją z dnia [...] marca 2006 r. stwierdził, że orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] stycznia 1952 r., nr [...], w przedmiotowej części zostało wydane z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie cel wywłaszczenia – zajęcie nieruchomości na cele wojskowe na potrzeby Ministerstwa Obrony Narodowej jest zgodny z przepisami dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 (Dz. U. Nr 20, poz.138). Z akt sprawy wynika bowiem, iż przedmiotową nieruchomość na powyższy cel jeszcze w styczniu 1945 r. wojny zajęło Wojsko Polskie, a ponadto w latach następnych od kwietnia 1945 r. Dowództwo Okręgu Wojskowego w K. władając całym kompleksem budynków przy ul. [...] od nr [...] do [...], dokonywało ich inwentaryzacji i adaptacji na cele swojej siedziby. Powyższe stwierdzenia znajdują potwierdzenie m.in. w protokole, konieczności z dnia 7 kwietnia 1945 r., protokole robót z dnia 15 maja 1945 r., wykazie pomiarów powierzchni użytkowej budynków nr [...] do [...] z dnia 14 lipca 1948 r., piśmie Dyrektora Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego z dnia 7 września 1948 r., protokole rozprawy z dnia 25 sierpnia 1950 r. Tym samym organ uznał, iż zostały spełnione przesłanki wywłaszczenia z dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 w zakresie celu odjęcia prawa własności oraz władania nieruchomościami w okresie wojny oraz w dniu 16 kwietnia 1948 r. Zdaniem organu dla oceny stanu faktycznego istotna była ponadto okoliczność, iż cały kompleks budynków podczas wojny zajęły wojska niemieckie i jakkolwiek nie można uznać ich zajęcia za zgodnego z przepisami dekretu, to zajęcie to doprowadziło do połączenia odrębnych przed wojną budynków [...] w jeden budynek i tak też nieruchomości te były traktowane po wojnie przez władze polskie dokonujące zajęcia oraz odbudowy i adaptacji dla celów wojskowych. W ocenie Ministra dla niniejszej sprawy bez znaczenia jest fakt wprowadzenia przez Sąd Grodzki w K. w posiadanie realności lwh [...] położonej przy ul. [...] na rzecz firmy [...] sp. z o. o. (postanowienie z dnia 23 grudnia 1946 r., sygn. akt II 4 Co 854/46), Ustalonym przez Sąd warunkiem wprowadzenia było uprzednie zabezpieczenie nakładów poniesionych przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny. Zabezpieczenie nakładów nie nastąpiło do dnia wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego, a z tym dniem przywrócenie posiadania jak i jego wykonanie było niedopuszczalne lub ulegało zawieszeniu zgodnie z art. 6 dekretu. W przedmiotowej sprawie wprowadzenie w posiadanie miało więc jedynie charakter czysto formalny, podczas gdy dekret wskazując przesłankę wywłaszczenia - władanie nieruchomością odnosił się do stanu faktycznego. Oceniając zgodność kwestionowanego orzeczenia z przepisami rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 września 1934 r. - Prawo o postępowaniu wywłaszczeniowem (Dz. U. Nr 86, poz. 776 ze zm.) Minister stwierdził, że organ wywłaszczeniowy dochował wymogów formalno-proceduralnych. Zarządzeniem Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia [...] września 1948 r., nr [...] na podstawie art. 13 rozporządzenia zostało wszczęte postępowanie wywłaszczeniowe w sprawie czterech nieruchomości położonych przy ul. [...] w K. Obwieszczeniem z dnia 5 października 1948 r. Zarząd Miejski w [...] mieście K. publicznie powiadomił o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego przedmiotowych nieruchomości jednocześnie informując, że "wolno osobom zainteresowanym zgłaszać wnioski lub sprzeciwy". Obwieszczenie to było podane do wiadomości publicznej od 19 października do 4 listopada 1948 r. w Ratuszu Miejskim i w Urzędzie Obwodowym w K. Ponadto obwieszczenie ogłoszone zostało w [...] Dzienniku Wojewódzkim nr [...] z dnia [...] października 1943 r. Przed wydaniem orzeczenia w dniu 25 sierpnia 1950 r. odbyła się rozprawa wywłaszczeniowa, w której nie brali udziału właściciele nieruchomości, pomimo zawiadomienia o terminie rozprawy ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Prezydium WRN w K. z dnia [...] lipca 1950 r. Nr [...], poz. [...]. Należało zatem uznać, iż postępowanie wywłaszczeniowe zostało przeprowadzone prawidłowo i nie naruszono w stopniu rażącym przepisów prawa. W ocenie Ministra kwestionowane orzeczenie z dnia [...] stycznia 1952 r. obarczone jest jednak wadą nieważności ujętą w art. 156 § 1 pkt 4 KPA, bowiem jako uprawnionego właściciela realności Lwh. [...], tj. nieruchomości przy ul [...], wskazano F. M. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość objęta Lwh. [...] ciąg dalszy Księga Wieczysta Nr [...] gm. kat. [...] stanowiła, na podstawie kontraktu kupna sprzedaży z dnia 30 czerwca 1918 r. własność firmy [...] spółki z o.o. z siedzibą w K. Wobec powyższego orzeczenie z dnia [...] stycznia 1952 r., nr [...], w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w K., przy ul. [...], objętej Lwh. [...] zostało skierowane do osoby nie będącej właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Stwierdzona wada winna zatem skutkować stwierdzeniem nieważności orzeczenia z dnia [...] stycznia 1952 r., jednakże ze względu na upływ wskazanego w art. 156 § 2 KPA 10-letniego terminu od dnia ogłoszenia orzeczenia nie jest możliwe stwierdzenie jego nieważności. Od powyższej decyzji F. M. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu podniosła, że organ słusznie stwierdził, że decyzja z dnia [...] stycznia 1952 r. została wydania z naruszeniem prawa. Błędnie natomiast zakwalifikował owo naruszenie opierając się na pkt 4 § 1 art. 156 KPA, jako ,że w istocie podstawą prawną winien być art. 156 § 1 pkt 2 KPA. Bezspornym pozostaje bowiem fakt, że dnia [...] stycznia 1952 r. wywłaszczono osobę fizyczną, a nie firmę posiadającą osobowość prawną, Z punktu widzenia porządku prawnego wszelkie ewentualne zależności między wspomnianą osobą fizyczną, a spółką z o.o. nie mają żadnego znaczenia. F. M. nigdy nie była właścicielem spornej nieruchomości. W sprawie wystąpiła więc przesłanka rażącego naruszenia prawa, a nie błędnego oznaczenia strony. Taka decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Kwestionowana decyzja z [...] stycznia 1952 r. pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 4 ust. 1 dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. w związku z rozporządzeniem Prezydenta RP z 24 września 1934 r. - Prawo o postępowaniu wywłaszczeniowem - art. 10 i 11, który mówi o sporządzeniu wniosku wywłaszczeniowego wraz z załączonymi m.in. wyciągami z ksiąg hipotecznych wywłaszczanych nieruchomości jak i wykazem właścicieli wywłaszczanych gruntów. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] marca 2006 r. W uzasadnieniu organ podtrzymał argumentację zawartą w poprzedniej decyzji z dnia [...] marca 2006 r. Od decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2007 r. F. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając organowi błędną kwalifikację prawną sprzeczną ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W skardze wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub 2) uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji o wywłaszczeniu opublikowanej w dniu [...] lutego 1952 r. w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. W uzasadnieniu podniosła, że orzeczenie o wywłaszczeniu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. w dniu [...] lutego 1952 r. pod nr [...], a zatem miało takie samo oznaczenie jak decyzja z dnia [...] stycznia 1952 r. doręczona A. W. i W. M. pełnomocnikowi S. i R. F., co stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 1611/97 na stronie 19 stwierdzając, że "opublikowane orzeczenie i doręczona tym osobom decyzja mają różną treść". Opublikowane orzeczenie nie zawiera daty jego wydania. W 1952 r. obowiązywało rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym. Art. 75 ust. 1 tegoż rozporządzenia przewidywał, że każda decyzja powinna zawierać powołanie się na podstawę prawną, datę, osnowę decyzji, oznaczenie jej rodzaju, podpis władzy oraz wskazać, czy przysługuje od niej odwołanie lub skarga. Opublikowane w dniu [...] lutego 1952 r. orzeczenie (w tym czasie F. M. przebywała na stałe w [...]) zawiera następujące rażące wady powodujące jego nieważność. Jako podstawę prawną przyjmuje ogólnie dekret z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczaniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 r. W orzeczeniu doręczonym stronom odwołującym się Władze Państwowe zastąpiono Ministerstwem Obrony Narodowej, które zgłosiło wniosek o wywłaszczenie na cele wojskowe. W punkcie 2 sentencji orzeczenia "odejmuje się z dniem 9 maja 1945 r. prawo własności odnośnie nieruchomości objętych Lwh [...],[...],[...] i [...] - na rzecz Skarbu Państwa". W orzeczeniu doręczonym - dopisano "na rzecz Skarbu państwa na cele Ministerstwa Obrony Narodowej". W uzasadnieniu opublikowanej decyzji stwierdza się, "że przedmiotowe nieruchomości w styczniu 1945 r. zostały zajęte prze Władze Państwowe, które do dnia dzisiejszego są faktycznie w ich władaniu i zostały kosztem Skarbu Państwa wyremontowane i dostosowane do potrzeb Władz Państwowych. Skarb Państwa zatem zgodnie z przepisami dekretu z dnia 7.04.1948r.zajmuje powyższe nieruchomości i włada nimi od stycznia 1945 r." Natomiast w doręczonej odwołującym się stronom decyzji z datą [...] stycznia 1952 r. stwierdza się, że przedmiotowe nieruchomości zostały zajęte przez Wojsko Polskie (a nie Władze Państwowe) i zostały kosztem Skarbu Państwa wyremontowane i dostosowane do potrzeb Ministerstwa Obrony Narodowej (a nie Władz Państwowych). W drugim akapicie uzasadnienia po - słowach "Skarb Państwa" dopisano w nawiasie "Ministerstwo Obrony Narodowej". Biorąc pod uwagę powyższe skarżąca twierdzi, że w obrocie są dwie różne decyzje, z których ta opublikowana w dniu [...] lutego 1952 r. w Dzienniku Urzędowym zawiera wady powodujące jej nieważność. Natomiast decyzja opatrzona datą [...] stycznia 1952 r. nigdy nie została doręczona F. M., a ponadto została ewidentnie uzupełniona pod kątem wymogów dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. Mimo, naniesionych "poprawek" nadal obie decyzje przewidywały wywłaszczenie F. M. jako osoby fizycznej, która nigdy nie była właścicielką przedmiotowej nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła na postawie kontraktu kupna sprzedaży z dnia [...] czerwca 1928 r. własność firmy [...] spółki z o. o. z siedzibą w K. Wywłaszczono osobę fizyczną, a nie firmę posiadającą osobowość prawną. Z punktu widzenia obrotu gospodarczego decyzja ta rażąco naruszyła prawo. Spółka z o. o. [...] istnieje do dnia dzisiejszego, jest zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym. Jej jedynym udziałowcem jest F. M. Zatem to Spółka straciła - na skutek wywłaszczenia - część swego majątku, co skutkowało, że udziały w Spółce straciły swą wartość, choć nigdy wywłaszczenie nie dotyczyło tego podmiotu. De facto [...] sp. z o.o. nadal jest właścicielem spornej nieruchomości. F. M. nie brała udziału w postępowaniu wywłaszczeniowym, ani nie miała świadomości o zapadłym orzeczeniu w 1952 r. Zdaniem skarżącej trudno zgodzić się z argumentacją zaskarżonej decyzji, że w sprawie zachodzi nieważność z art. 156 § pkt 4 KPA, skoro skarżąca pozbawiona została obrony swych praw, szczególności prawa do wystąpienia o odszkodowanie, co jest oczywiście sprzeczne z przepisami prawa, a charakter tego naruszenia powoduje. że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W piśmie z dnia 24 lipca 2007 r. F. M. dodatkowo podniosła, że aktem notarialnym z dnia [...] grudnia .2004 r.. Rep.[...] wniesiono aportem do Grupy [...] sp. z o. o. nieruchomość, której własność jest przedmiotem skargi. Nieruchomość ta została przekazana jako aport na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 czerwca 2004 r. Jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego – Grupa [...] sp. z o. o. nie zgłosiła faktu wniesienia aportu do Krajowego Rejestru Sądowego w przepisanym terminie. A zatem nieruchomość objęta Kw nr [...] nie stanowi majątku tej osoby. W księdze wieczystej prawo własności Grupy [...] sp. z o. o. zostało ujawnione w dniu [...] stycznia 2007 r. Zdaniem skarżącej, z uwagi na niejasny obecny stan prawny nieruchomości jak i dokonane zmiany własnościowe, wątpliwy wydaje się przymiot strony postępowania Grupy [...] sp. z o.o. W piśmie z dnia 17 września 2007 r. Grupa [...] sp. z o. o. podniosła, że twierdzenia F. M. są zupełnie bezzasadne. Zdaniem uczestnika stan prawny nieruchomości położonej przy ul. [...] jest zupełnie jasny. W księgach wieczystych prawo własności Grupy [...] sp. z o. o. zostało ujawnione w dniu [...] stycznia 2007 r. Jako właściciela wpisano spółkę Grupa [...] w miejsce jej poprzednika prawnego, tj. Wojskowej Agencji [...]. Zupełnie błędne są wnioski skarżącej dotyczące niezgłoszenia faktu wniesienia aportu do Krajowego Rejestru Sądowego w przepisanym terminie. Żaden przepis prawa nie przewiduje bowiem sankcji nieważności dokonanego wpisu w przypadku niedochowania instrukcyjnego terminu ustawowego do jego zgłoszenia. Gdyby w powyższej kwestii istniały jakiekolwiek wątpliwości, sąd rejestrowy powinien był odmówić wpisu, a tak się nie stało. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych stan prawny nieruchomości położonej przy ul. [...] należy uznać za uregulowany. Grupa [....] sp. z o. o. jako pełnoprawny właściciel, którego prawa chronione są na podstawie rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych ma uzasadniony interes prawny w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Sąd podziela stanowisko F. M., że w niniejszej sprawie Minister Budownictwa pominął fakt, że orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] stycznia 1952 r., nr [...], w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w K., przy ul. [...], objętej Lwh. [...], składającej się z parcel budowlanych [...] i [...] wywłaszczyło osobę, która nie była właścicielem tej nieruchomości. Zdaniem Sądu, skarżąca oceniając skutki takiego działania Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. zasadnie przyjęła, że orzeczenie wywłaszczeniowe zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 KPA. Należy bowiem zauważyć, że unormowaną w art. 99 ustawy z dnia 17 marca 1921 r. Konstytucja RP (Dz. U. Nr 44, poz. 267 ze zm.) i w art. 1 ust. 3 dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 instytucję wywłaszczenia, określało się jako odjęcie lub ograniczenie prawa własności lub innego prawa rzeczowego przysługującego konkretnej osobie i obciążającego konkretną nieruchomość wbrew woli tej osoby na cele publicznie użyteczne, za odszkodowaniem. Wywłaszczenie nieruchomości wiązało się również z zapewnieniem wywłaszczonemu określonych gwarancji prawnych. Zgodnie ze stosowanymi odpowiednio przepisami rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 września 1934 r. - Prawo o postępowaniu wywłaszczeniowym tylko wywłaszczony - właściciel mógł złożyć wniosek o odszkodowanie (art. 31 § 2 rozp.), żądać wywłaszczenia całej nieruchomości (art. 24 § 1 rozp.) oraz realizować pozostałe uprawnienia, o których mowa np. w art. 24 § 3, 28 § 2, 30 § 2 i 3, 34, 35, 43 § 2, 44 § 1, 46, 51 rozporządzenia. Zatem decyzja wywłaszczająca nieruchomość od F. M. jako osoby nieuprawnionej godzi w prawa [...] sp. z o. o., w sposób niemożliwy do zaakceptowania w państwie prawa i jednocześnie rażąco narusza wskazane wyżej przepisy art. 99 § i art. 1 ust. 3, skoro zaprzecza prawnie zdefiniowanej istocie wywłaszczenia. Jednocześnie nie można odmówić racji Ministrowi Budownictwa, że orzeczenie z dnia [...] stycznia 1952 r., nr [...] zostało wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 4 KPA, skoro bezspornym jest że zostało skierowane do F. M. - osoby nie będącej stroną w sprawie, w sytuacji gdy w dacie wydania decyzji w księdze wieczystej wpisany był jako uprawniony [...] sp. z o. o. - właściwa strona postępowania. Sąd podziela również stanowisko organu, że decyzja wywłaszczeniowa nie narusza w sposób rażący przepisów art. 1 ust. 1, art. 2 i 3 dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. normujących materialnoprawne podstawy wywłaszczenia oraz przepisów proceduralnych zawartych w rozporządzenia z dnia 24 września 1934 r. i rozporządzeniu z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym. Wobec powyższego Sąd uznał, że obydwie wydane przez organ nadzoru decyzje winny być uchylone, ponieważ zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 w związku z art. 158 KPA i pominięciem art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 KPA, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister Infrastruktury zobowiązany więc będzie ocenić, czy wydane z rażącym naruszeniem prawa orzeczenie z dnia [...] stycznia 1952 r., nr [...] wywołało nieodwracalne skutki prawne, o których mowa w art. 156 § 2 KPA i czy w związku z tym możliwe jest stwierdzenie jego nieważności, w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości objętej Lwh. [...], składającej się z parcel budowlanych [...] i [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących wadliwego opublikowania orzeczenia wywłaszczeniowego i niezgodności jego treści z orzeczeniem z dnia [...] stycznia 1952 r., Sąd uznał je za bezzasadne. Należy bowiem wskazać, że wniosek skarżącej z dnia 5 kwietnia 2003 r. dotyczył stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] stycznia 1952 r. Zatem prawidłowo Minister to orzeczenie uczynił przedmiotem postępowania i dokonał oceny jego legalności (kopia tego orzeczenia poświadczona urzędowo za zgodność z oryginałem znajduje się w aktach sprawy), zwłaszcza, że zarzuty w tym zakresie nie zostały sformułowane w administracyjnym toku instancji. Wymaga również podkreślenia, że dla organu nadzoru prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji miarodajny nie jest stan prawny z dnia ogłoszenia (doręczenia) kwestionowanej decyzji, lecz istniejący w dniu jej wydania (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 768/05, opubl. Legalis; wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997 r., sygn. akt III SA 1134/96, ONSA 1998/3/101), ponieważ w tej dacie organ wywłaszczeniowy stosował prawo i oceniał stan faktyczny sprawy. Na marginesie wypada zauważyć, że przepisy procedury wywłaszczeniowej i ogólne przepisy o postępowaniu administracyjnym, które miały zastosowanie w sprawie zakończonej orzeczeniem z [...] stycznia 1952 r. nie zawierały odpowiednika obecnego art. 110 KPA. Jeżeli więc skarżąca uważa, że orzeczenie wywłaszczeniowe opublikowane w dniu [...] lutego 1952 r. jest innym orzeczeniem, niż to kwestionowane w niniejszej sprawie, to winna żądać stwierdzenia nieważności tego pierwszego w postępowaniu administracyjnym, a nie formułować wniosku i zarzutów pod jego adresem dopiero w skardze. Nie można również podzielić zarzutu zawartego w piśmie z dnia 24 lipca 2007 r., że fakt nieterminowego zgłoszenia do KRS – rejestru przedsiębiorców wniesienia prawa własności do przedmiotowego gruntu w formie aportu do Grupy [...] sp. z o. o. uniemożliwił nabycie rzeczonej nieruchomości, skoro żaden przepis prawa nie przewiduje, że jest to warunek sine qua non skuteczności czynności prawnej wniesienia do istniejącej już spółki kapitałowej wkładu niepieniężnego w postaci mienia nieruchomego (aportu). W konsekwencji błędne jest stanowisko skarżącej, że Grupa [...] sp. z o. o. jako właściciel przedmiotowej nieruchomości nie ma legitymacji do bycia stroną w sprawie, ponieważ stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., sygn. II SA 2164/92, ONSA 1995/1/32). Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.