I OZ 715/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 4 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 maja 2007r., sygn. akt IV SA/GL 375/07 odmawiające skarżącej przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi E. S. na pismo Wojewody Ś. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie sfinansowania kosztów studiów podyplomowych postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach W dniu 20 listopada 2006r. E. S. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skargę na pismo Wojewody Ś. z dnia [...],Nr [...] w przedmiocie sfinansowania kosztów studiów podyplomowych. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach zgodnie z właściwością miejscową. Skarżąca w piśmie uzupełniającym z dnia 7 lutego 2007r. zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 16 kwietnia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał E. S. do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, który to formularz wraz z załącznikami skarżąca nadesłała w terminie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 maja 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy, wskazując na art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w myśl którego prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie sytuacja materialna skarżącej nie ma wpływu na przyznanie prawa pomocy, gdyż skarga jest oczywiście bezzasadna, bowiem skarżąca wniosła ją bezpośrednio do sądu administracyjnego, a nie jak przewiduje to art. 54 § 1 wskazanej ustawy za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt. Na to postanowienie E. S. złożyła zażalenie, podnosząc, że nie została poinformowana, iż skargę należy złożyć za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt. Ponadto podniosła merytoryczne kwestie dotyczące sprawy objętej skargą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 247 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt złożenia skargi przez E. S. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a nie za pośrednictwem właściwego organu administracji publicznej, o czym stanowi art. 54 § 1 powołanej ustawy prawo o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie stanowi podstawy do uznania tej skargi za oczywiście bezzasadną. Wskazać należy, że w myśl art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), w okresie dwóch lat od dnia 1 stycznia 2004r., to jest od dnia wejścia w życie powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 przywołanej ustawy, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest tak, jakby była wniesiona za pośrednictwem organu. Oznacza to, że termin złożenia skargi do sądu był początkiem terminu o którym mowa w art. 53 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Od 1 stycznia 2006r. sytuacja uległa zmianie. Wniesienie pisma zawierającego skargę do sądu zamiast do organu administracji publicznej skutkuje tym, że sąd powinien ją przekazać, zgodnie z art. 54 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (który w tym wypadku zastępuje działanie skarżącego) do właściwego organu administracji publicznej. Podobne poglądy były formułowane również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sądu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie. Odnośnie merytorycznych kwestii podniesionych przez skarżącą w zażaleniu wskazać należy, że przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje wyłącznie kwestia prawidłowości wydania postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z dnia 28 maja 2007r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.