II OSK 573/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędzia WSA del. Arkadiusz Despot-Mładanowicz /spr./ Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. i K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1121/07 w sprawie ze skargi R. T. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od R. T. na rzecz J. i K. S. kwotę 370 (trzysta siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1121/07, po rozpoznaniu skargi R. T., uchylił decyzję Wojewody M. z dnia [...] wydaną w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym samym wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że J. i R. N. oraz J. i K. S. wystąpili o wydanie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego na działkach nr: [...],[...][...],[...],[...],[...],[...] położonych przy ul. G. w O.. Prezydent Miasta O. decyzją z dnia [...] nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Odwołanie złożył R. T. wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...]. Wojewoda M. zawiesił postępowanie odwoławcze do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 2094/05 uchylającego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego przy ul. G.. Wnioskodawcy wnieśli o podjęcie postępowania dołączając do wniosku kopię prawomocnego wyroku Sądu oraz nową decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego na działkach nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] położonych przy ul. G. w O., a także decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. utrzymują ją w mocy. Po podjęciu postępowania Wojewoda M. decyzją z dnia [...]. uchylił decyzję organu niższej instancji i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia budowlanego. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że inwestor spełnił warunki wymagane w procedurze ubiegania się o pozwolenie na budowę stosownie do treści art. 32 , art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Do wniosku o pozwolenie na budowę załączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cel budowlana oraz decyzję Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy z dnia [...]. Wprawdzie ta ostania decyzja została uchylona, jednak w obrocie prawnym znajduje się nowa decyzja w tym przedmiocie z dnia [...]. Wojewoda podniósł, że działanie organu zostało zawężone do prostego zestawienia projektu budowlanego dla wspomnianej inwestycji z warunkami zawartym w decyzji z dnia [...]. o ustaleniu warunków zabudowy oraz na ustaleniu czy projekt budowlany spełnia warunki zawarte w tej decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołującego się Wojewoda stwierdził, że nie dotyczą one decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Zarzucił decyzji naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie go czynnego udziału w postępowaniu oraz § 8 i § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy nie rozpoznał merytorycznie zgłoszonych w odwołaniu wątpliwości. Wojewoda tylko pozornie uwzględnił odwołanie i rażąco naruszył przepisy prawa. Zdaniem skarżącego niedopuszczalna jest sytuacja, w której ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy została wydana w dniu [...], natomiast projekt architektoniczno-budowlany, który może być opracowany wyłącznie na podstawie takiej decyzji został sporządzony w [...], a zatem został przygotowany prawie rok wcześniej. Przechodząc do rozważań Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga powinna być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja został wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślił, że podstawową zasadą postępowania administracyjnego jest reguła dwuinstancyjności określona w Konstytucji RP i art. 15 k.p.a. Oznacza ona możliwość dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym, zaś granice rozpoznania wyznacza rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji. Sąd podkreślił, że uchylenie decyzji pierwszej instancji i orzeczenie merytoryczne jest możliwe wyłącznie w przypadku tożsamości sprawy i wszystkich jej elementów faktycznych i prawnych w świetle bezspornie ustalonego stanu faktycznego i właściwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. W przypadku, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części zobowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi niższej instancji. W sytuacji, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest wadliwa i nastąpiły zupełnie nowe okoliczności faktyczne mające fundamentalne znaczenie dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku orzekania nie może pominąć organu pierwszej instancji w oparciu o nowy stan faktyczny ograniczając się wyłącznie do wyeliminowania zaskarżonej decyzji. Takie postępowanie stanowiłoby naruszenie uprawnień strony do dwukrotnego rozpoznania sprawy administracyjnej oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie Wojewoda M. uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...], wydaną m.in. w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...]. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, która jednak została uchylona przez sąd administracyjny. Następnie orzekł co do istoty w oparciu o zupełnie nową decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]. o ustaleniu warunków zabudowy dla tej samej inwestycji. W konsekwencji powstała sytuacja, że sprawa zgodności przedstawionego projektu planowanej inwestycji z ustaleniami zawartymi w nowej decyzji ustalającej warunki zabudowy, będącej podstawą udzielenia pozwolenia na budowę była badana wyłącznie przez Wojewodę z pominięciem organu niższej instancji. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Nie ulega wątpliwości, że ocena zgodności projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zostać dokonana w pierwszej kolejności przez organ architektoniczno-budowlany pierwszej instancji. Tymczasem Wojewoda dysponując nową decyzją o warunkach zabudowy dokonał przedmiotowej oceny wyłącznie w jednej instancji, pomijając Prezydenta Miasta O.. W następstwie tak ukształtowanego postępowania R. T. nie mógł już odwołać się od niekorzystnej dla niego decyzji. Wojewoda M. naruszył zatem zarówno art. 15 k.p.a. jak i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem Sądu niezbędne jest ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie zgodności projektu z zupełnie nową decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyrok został wydany w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a. J. i K. S.y, reprezentowani przez adwokata J. P., zaskarżyli opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej zarzucili wyrokowi naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj: - art. 32 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie skargi wniesionej przez osobę nie posiadającą interesu prawnego; - art. 106 § 2 p.p.s.a. w zw. za art. 32 Konstytucji RP przez naruszenie zasady równości stron i uniemożliwienie pełnomocnikowi J. i K. S. ustosunkowanie się do twierdzeń skarżącego; - art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie rozpoznania zarzutów R. T. podniesionych w skardze; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 15 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja Wojewody M. została wydana z naruszeniem przepisów o przesłankach rozstrzygnięcia odwoławczego i zasadny dwuinstancyjności postępowania. Skarżący kasacyjnie domagali się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnieśli, że Sąd pierwszej instancji pominął zarzuty podniesione na rozprawie, a dotyczące interesu prawnego R. T.. W ocenie skarżących wymieniony nie wskazał przepisu uzasadniającego jego interes prawny, ani w jaki sposób mogło dojść do jego naruszenia w sprawie. Skarżący zarzucili, że w takcie rozprawy przewodnicząca składu nie udzieliła głosu ich pełnomocnikowi, mimo jego wyraźnego wniosku i fakt ten nie znalazł odzwierciedlenia w protokole rozprawy. Złożone w trybie 103 p.p.s.a. żądanie uzupełnienia protokołu rozprawy nie zostało dotychczas rozpatrzone. Takie postępowanie Sądu naruszyło art. 106 p.p.s.a. w związku z art. 32 Konstytucji RP. Nadto skarżący kasacyjnie zauważyli, że Sąd nie rozpoznał jakiegokolwiek zarzutu skargi. W oparciu o orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdzili, że organ odwoławczy uchylając decyzję w części lub w całości i orzekając w tym zakresie co do istoty winien wskazać przyczyny uchylenia jak i przedstawić pełną argumentację, potwierdzającą zasadność rozstrzygnięcia, a ponadto odnieść się do argumentów skarżącego. Odnosząc te spostrzeżenia do sprawy wskazali, że uchylona przez organ odwoławczy decyzja Prezydenta Miasta O. z dnia [...]. została wydana na 2 dni przed powołanym przez Sąd pierwszej instancji wyrokiem i w tej sytuacji zaskarżona decyzja Wojewody M. o jej uchyleniu była w istocie wykonaniem wyroku Sądu oraz utrzymaniem w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]. Zauważyli również, że zaskarżona decyzja Wojewody M. dokonywała zestawienia treści projektu architektoniczno – budowlanego z nowymi warunkami zabudowy, wynikającymi z decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] Zatwierdzenie projektu oznaczało, że – bez względu na termin faktycznego opracowania projektu – spełniał on wymogi, określone w powołanej decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto R. T. wnosząc skargę do Sądu pierwszej instancji nie wykazał na czym mają polegać ewentualne uchybienia lub niezgodności projektu z zaskarżoną decyzją Wojewody M.. W tym względzie zarzut nie został podniesiony ani tym bardziej udokumentowany. Sąd również nie ustosunkował się do tego zagadnienia. Jednobrzmiące odpowiedzi na skargę kasacyjną sformułowali R. T. i R. T. wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Ich zdaniem orzeczenie Sądu pierwszej instancji jest właściwe i odpowiada prawu. W uzasadnieniach podzielili stanowisko Sądu i podnieśli argumentację jak w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną skargę kasacyjną. Odnosząc się do zarzutów skargi należało stwierdzić, że usprawiedliwiony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 15 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o przesłankach rozstrzygania odwoławczego i zasady dwuinstancyjnego postępowania. Z treści art. 138 § 1 i 2 k.p.a. wynika, że podstawowym celem postępowania przed organem drugiej instancji jest ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Dlatego rozstrzygając sprawę organ drugiej instancji nie może być związany treścią odwołania, ani treścią decyzji organu pierwszej instancji. Jest to podstawowa zasada postępowania odwoławczego. Wobec tego przy rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy bierze pod uwagę okoliczności, które powstały po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji z tym zastrzeżeniem, że element nowości nie może doprowadzić do przekształcenia rozpoznawanej sprawy w nową sprawę. Przepis § 2 art. 138 k.p.a. reguluje sytuacje, w których może zostać podjęta decyzja kasacyjna. W tym zakresie nie można dokonywać wykładni rozszerzającej, gdyż decyzje kasacyjne są wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wobec tego, gdy organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów (art. 136 k.p.a.), to ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy (tak NSA w wyroku z dnia 2 grudnia 1999 r., I SA 632/99, Lex nr 48722). W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że wejście do obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę po wydaniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę przez organ pierwszej instancji spowodowało tak istotną zmianę stanu faktycznego, że koniecznym było dokonanie powtórnej weryfikacji zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez organ pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę, nie zgadza się z tym stanowiskiem. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi tylko jedną z czynności sprawdzających spośród czynności, które zobowiązany jest wykonać organ budowlany przed udzieleniem pozwolenia na budowę. Sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma na celu ustalenie czy zaprojektowany obiekt budowlany jest obiektem, który zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może być wzniesiony na terenie objętym tą decyzją. Sąd pierwszej instancji ocenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przypisuje nadmierne znaczenie, prowadząc w gruncie rzeczy do konkluzji, iż tylko organ pierwszej instancji może dokonać tego typu oceny. Takie stanowisko stoi wprost w sprzeczności z podstawową zasadą postępowania odwoławczego – ponownym rozpoznaniem sprawy administracyjnej. Rozstrzygając niniejszą sprawę należy mieć na względzie, że w momencie wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o pozwoleniu na budowę istniała w obrocie prawnym decyzja Prezydenta Miasta O. z dnia [...]. ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestorów o pozwolenie na budowę. W trakcie postępowania odwoławczego doszło do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego i w jej miejsce weszła kolejna decyzja z dnia [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotycząca tego samego zamierzenia budowlanego. Zatem organ odwoławczy orzekał w tej samej sprawie administracyjnej i był zobligowany do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji z dnia [...]. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak jest podstaw, aby tak jak uczynił to Sąd pierwszej instancji, traktować wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jako istotną zmianę stanu faktycznego, powodującą konieczność uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Elementem stanu faktycznego jest fakt istnienia decyzji administracyjnej i wynikające z niej uprawnienia dla strony ( w tym przypadku dla inwestorów). Te elementy nie uległy praktycznie żadnym istotnym zmianom. Dlatego też nie można zasadnie twierdzić, że w sytuacji zaistniałej w rozpoznawanej sprawie wymagane było przeprowadzenie ponownego postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji. Sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest tożsame z prowadzeniem postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Wobec powyższego należało stwierdzić, że Wojewoda M.. nie naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W konsekwencji nie doszło również do naruszenia przez Wojewodę art. 15 k.p.a., gdyż sprawa pozwolenia na budowę została rozpatrzona z zachowaniem zasad dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Zatem Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną decyzję naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uznając niezasadnie, iż organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 i art. 15 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro stanowiło wyłączną przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji. Niniejsze naruszenie przepisów postępowania skutkować musiało uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Odnoszą się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że są one niezasadne. Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 32 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie skargi podmiotu nie posiadającego interesu prawnego. Interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. ma charakter materialnoprawny. Jest on bowiem oparty na normach administracyjnego prawa materialnego. Skarżący kasacyjnie formułując zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 50 § 1 p.p.s.a w istocie rzeczy nie skonkretyzowali w czym upatrują brak interesu prawnego skarżącego R. T.. Przytoczenie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej fragmentów tez z orzeczeń NSA nie zwalnia autora skargi kasacyjnej od precyzyjnego przedstawienia stanowiska w oparciu o realia rozpoznawanej sprawy. Z przyjętego przez Sąd pierwszej instancji za prawidłowo ustalony stanu faktycznego wynika, że R. T. jest współwłaścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, którego dotyczy wniosek inwestorów. Wynika to wprost z decyzji organu budowlanego pierwszej instancji, który określił obszar oddziaływania. Zatem organ budowlany określił krąg stron postępowania administracyjnego zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Konsekwencją posiadania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym jest posiadanie tego przymiotu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o ile w międzyczasie nie zaszły zmiany powodujące utratę interesu prawnego. W tej sytuacji brak jest podstaw przemawiających za słusznością omawianego zarzutu. Brak jest podstaw, aby dopatrywać się naruszenia art. 106 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 32 Konstytucji. Zarzutu naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy nie można opierać wyłącznie na naruszeniu art. 106 § 2 p.p.s.a. bez wykazania naruszenia jakich przepisów postępowania dopuścił się Sąd w efekcie nieudzielenia głosu stronie przez przewodniczącego składu orzekającego. Tego autor skargi kasacyjnej nie uczynił, co czyni zarzut bezzasadnym. Natomiast nieudzielenie głosu stronie nie jest samo przez się tożsame z naruszeniem równości wobec prawa, o której mowa w art. 32 ust. 1 Konstytucji. Odnosząc się do twierdzeń skargi kasacyjnej o braku rozpoznania wniosku strony w przedmiocie uzupełnienia protokołu rozprawy należy wskazać, że wniosek ten został rozpoznany. W dniu 28 stycznia 2008 r. Przewodniczący składu rozpoznał ten wniosek, uwzględniając go we wszystkich istotnych punktach. Pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie rozpoznania zarzutów R. T. podniesionych w skardze. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi o związaniu sądu administracyjnego granicami sprawy. Oznacza to, że do naruszenia tego przepisu może dojść w sytuacji, kiedy sąd rozstrzygając sprawę wyjdzie poza granice sprawy. Natomiast fakt nieustosunkowania się sądu do wszystkich zarzutów skargi nie stanowi naruszenia niniejszego przepisu. Bezpodstawność pozostałych, omówionych wyżej, zarzutów skargi kasacyjnej nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia sprawy wobec zasadności zarzutu odnoszącego się do istoty rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 2 p.p.s.a.