II OZ 1198/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. R. – S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 256/07 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. R. – S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 256/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez M. R. – S. decyzji Wojewody D. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podał, że w skardze na powyższą decyzję Wojewody D. skarżący M. R.– S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek skarżący uzasadnił tym, iż w najbliższym czasie wniesie o sądowe rozstrzygnięcie, w jakiej wysokości należy mu się odszkodowanie za rezygnację z prawa do posiadania lokalu, a zatem do tego czasu zasadne będzie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przytoczył treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." i podkreślił, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi więc o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, aby którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. została spełniona w rozpoznawanej sprawie. Wszczęcia sprawy sądowej o odszkodowanie za rezygnację z posiadania lokalu, z którego skarżący został wymeldowany, nie można zaliczyć do żadnego z wymogów wskazanych w powołanym przepisie. Sąd pierwszej instancji zwrócił także uwagę na lakoniczne sformułowanie wniosku przez skarżącego i stanowisko judykatury o konieczności należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. R. – S., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu adwokat M. R. – N.. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje, iż skarżący jako osoba pozbawiona zameldowania utraci pracę zarobkową, a także narazi na dodatkowe koszty związane z przechowywaniem przedmiotów stanowiących jego własność a znajdujących się w mieszkaniu przy ul. [...] w W.. W odpowiedzi na zażalenie uczestniczka postępowania S. T. wniosła o jego oddalenie. Zdaniem uczestniczki postępowania brak zameldowania nie może być podstawą do wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę, ani nie stanowi przeszkody do jej podjęcia. Podała, iż skarżący wyprowadził się z lokalu przy ul. [...] w W. ponad cztery lata temu. Przez ostatnie dwa lata w toczących się postępowaniach sądowych skarżący wykazuje, że przebywa w W. przy ul. [...], a więc powinien się tam lub gdziekolwiek indziej zameldować na pobyt stały lub czasowy, gdyż meldunek w mieszkaniu przy ul. [...] w W. jest fikcją. Ponadto S. T. zakwestionowała oświadczenie skarżącego, że w mieszkaniu przy ul. [...] pozostawił jakiekolwiek przedmioty stanowiące jego własność. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy – art. 61 § 3 p.p.s.a. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J. Jodłowskiego, Warszawa 1989, s. 426). Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie ( por. T. Woś [ w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 roku, sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 roku, sygn. akt OZ 105/04; z dnia 20 lipca 2004 roku, sygn. akt OZ 214/04 - nie publik.., B. Dauter [w] B.Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.168). Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie, w tym szkodzie majątkowej, można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak, więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. W niniejszej sprawie skarżący wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zawarł w skardze. Jako uzasadnienie wniosku skarżący wskazał wszczęcie sprawy sądowej o odszkodowanie za rezygnację z prawa do posiadania lokalu. Skarżący nie skonkretyzował jednak w czym miałaby się wyrażać szkoda oraz jakie skutki wykonania decyzji miałyby charakter nieodwracalny. Za zasadne należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż podana przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji okoliczność nie wypełnia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby. Decyzja o wymeldowaniu ma na celu doprowadzenie przez organ prowadzący ewidencję do zgodności danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym. Czynności zameldowania i wymeldowania nie rozstrzygają o uprawnieniach do lokalu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wymeldowanie jako stwierdzające jedynie pewien stan faktyczny, nie może, co do zasady spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., a tylko taka podstawa mogłaby stanowić przesłankę wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu . Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącego, iż odmowa wstrzymania zaskarżonej decyzji spowoduje, że skarżący utraci pracę zarobkową. Także ponoszenie kosztów związanych z przechowywaniem przedmiotów nie może być uznane za wypełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił zażalenie.