II OSK 857/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz sędzia del. WSA Jerzy Siegień (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 814/07 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z wewnętrznymi instalacjami, płyty gnojowej oraz zbiornika na gnojowicę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Przedmiotowy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy Starosta Lubartowski decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.) i art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku inwestora, zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. S. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z wewnętrznymi instalacjami, płyty gnojowej oraz zbiornika na gnojowicę na działce nr 1753 położonej w miejscowości Jeziorzany. Wnioski o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji złożyli W. S. i K. T.. Zarzucono w nich, że pozwolenie na budowę dotyczy budynku inwentarskiego, natomiast zatwierdzony projekt budowlany został sporządzony dla tuczarni świń, przy czym w projekcie została nieprawidłowo określona obsada trzody chlewnej, bez uwzględnienia istniejącej hodowli. W ocenie wnioskodawców, przedmiotowa inwestycja, jako uciążliwa dla środowiska, nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym budowany obiekt nie może pogorszyć stanu środowiska, a uciążliwość obiektu nie może przekroczyć granic terenu będącego w prawnej dyspozycji inwestora. Wyjaśniono, że nie została zachowana wymagana przepisami prawa odległość płyty gnojowej i zbiornika na gnojowicę od budynków, znajdujących się na sąsiednich nieruchomościach. Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 19 grudnia 2006 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosków W. S. i K. T., stwierdził nieważność powyższej decyzji w części dotyczącej płyty gnojowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nieprawidłowo określono obszar oddziaływania obiektów, nie uwzględniając sąsiednich nieruchomości, przez co naruszono § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, gdyż określona w rozporządzeniu minimalna odległość płyty gnojowej od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich powinna wynosić 30 m, natomiast z projektu zagospodarowania działki wynika, że odległość płyty od budynku mieszkalnego na działce nr 1754 wynosi mniej niż 25 m. W odniesieniu do pozostałych zarzutów podniesionych przez wnioskodawców organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia, odległość zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności do 200 m określa się indywidualnie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast z projektu budowlanego wynika, że przewidziano zbiornik o pojemności 59,40 m. Wskazał, że rozpiętość elementów konstrukcyjnych obiektu nie przekracza 12 m (największa rozpiętość konstrukcji stropu wynosi 5,10 m, a rozpiętość konstrukcji dachu - 11,92 m), więc przy jego realizacji nie obowiązywał wymóg ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego, stosownie do § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego. Ponadto Wojewoda Lubelski ocenił, że budowa przedmiotowego obiektu nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a budynek został usytuowany zgodnie z § 12 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. w odległości 6,70 m i 8,00 m od granicy działek sąsiednich. Wskazał, że nie można przyjąć, iż budynek znajdujący się na działce nr 1752, określony na mapie symbolem "g", tzn. gospodarczy, jest przeznaczony na pobyt ludzi. Wyjaśnił także, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie wymienia budynków inwentarskich o podanej w projekcie obsadzie trzody, a ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie nakłada obowiązku uzgodnienia projektu z powiatowym inspektorem sanitarnym w stosunku do tego rodzaju budynków inwentarskich. Wojewoda Lubelski stwierdził również, że zarzuty dotyczące braku uprawnień projektanta nie zostały potwierdzone. Organ dodał, że ustawa - Prawo budowlane nie daje możliwości organom administracji architektoniczno-budowlanej oceny projektu pod względem prawidłowości obliczeń czy przyjętych danych, także kwestia wyboru przez inwestora działki pod inwestycję nie podlega ocenie organu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2007 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. S., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Lubelskiego w całości i orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty Lubartowskiego z dnia [...] marca 2006 r. w części dotyczącej płyty gnojowej, natomiast w pozostałej części odmówił stwierdzenia jej nieważności. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ ocenił, że nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy zarzut, iż budynek oznaczony literą "g" (gospodarczy) usytuowany na działce nr 1752 służy stałemu pobytowi ludzi, a także nie znajduje potwierdzenia stanowisko, iż obszar inwestycji znajduje się na terenach zalewowych i chronionego krajobrazu. Zdaniem organu, nieuzasadniony jest również zarzut braku właściwych uprawnień przez projektanta. Organ stwierdził, że zbiornik na gnojówkę jest zbiornikiem zamkniętym, natomiast w odniesieniu do zarzutów dotyczących lokalizacji spornych obiektów niezgodnie z wymogami warunków technicznych wskazał, że jedynie płyta gnojowa nie odpowiada wymogom określonym w § 6 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. sprawy ze skargi W. S. uznał, że jest ona zasadna. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy. Kontroli Sądu podlega zarówno prawidłowość ustalenia stanu faktycznego, jak i wpływ ewentualnych uchybień w tym zakresie na treść zaskarżonej decyzji. Nieprawidłowe ustalenie podstawy faktycznej decyzji jest naruszeniem przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy i skutkuje uchyleniem decyzji . Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści. Jeśli organ nie uznał za udowodnione faktów wynikających z przedstawionych przez stronę dokumentów, to powinien to dokładnie uzasadnić. Wydanie decyzji opartej na błędnie ustalonym stanie faktycznym jest sprzeczne z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą prawdy obiektywnej i stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, przede wszystkim art. 7 k.p.a., ale także innych przepisów, normujących sposób dochodzenia do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Takie naruszenie przepisów procedury ma wpływ na wynik sprawy, jeżeli błąd w ustaleniach faktycznych doprowadził do innego rozstrzygnięcia od tego, które powinno zapaść na podstawie prawidłowych ustaleń. Orzekające w niniejszej sprawie organy naruszyły nie tylko przepisy prawa materialnego, ale również przepisy postępowania administracyjnego, obligujące organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Po pierwsze, kwestionowane przez skarżącego uprawnienia projektanta, w zestawieniu z pismem z dnia 28 września 2006 r., podpisanym przez p.o. Przewodniczącego Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Lubelskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, zasługują zdaniem Sądu na odmienną ocenę niż ta której dokonał organ administracji. Podstawa uznania, że projektant posiada właściwe uprawnienia było bowiem pismo sygnowane przez p.o. Przewodniczącego Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej przedstawiające jego pogląd co do zakresu uprawnień. Nie było to zatem stanowisko organu (Komisji) działającego w określonym trybie, np. wyjaśniające treść decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych w trybie art. 113 k.p.a., wyjaśnienie takie, stanowiąc zindywidualizowane rozstrzygnięcie administracyjne, stanowiłoby oczywisty dowód w sprawie jako stanowisko organu. Ww. pismo takiego waloru nie posiada, zatem organ powinien oprzeć swoje ustalenia o treść decyzji w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych, z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dniu przedstawienia jej wraz ze sporządzonym projektem. W omawianym zakresie naruszono zatem procedurę dowodową. Ponadto, organ powinien - prócz zarzutów podnoszonych przez strony - prowadzić własne ustalenia, a tymczasem przeoczył on okoliczność, że badane przez niego pozwolenie na budowę narusza art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane przez stwierdzenie w treści decyzji w odniesieniu do obszaru oddziaływania obiektów, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane - "nie dotyczy". Obowiązkiem organu wydającego pozwolenie na budowę jest jednak określenie obszaru oddziaływania obiektu, gdyż od tego zależy jaki krąg podmiotów będzie brał udział w postępowaniu. W pozwoleniu na budowę obszaru takiego nie określono co stanowi wadę materialną decyzji, którą organ, prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji powinien dostrzec, a następnie ocenić w kategoriach art. 156 § 1 k.p.a. Stan taki spowodował nie wzięcie udziału przez wszystkie strony postępowania, co stanowi odrębne zagadnienie, nie podlegające już badaniu w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, tworząc powstanie przesłanki wznowieniowej. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Sąd zalecił ponadto wyjaśnienie przez organ również kwestii uzyskania przez inwestora stosownych uzgodnień, gdyż w tym zakresie nie poczynił on niezbędnych ustaleń. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył H. S.. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), przez niewłaściwe przyjęcie, że organy rozpoznające sprawę i wydające decyzje (zarówno zaskarżoną jak i w I instancji) dopuściły się naruszenia prawa, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, które to uchybienie spowodowało wydanie zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Sąd orzekający w sprawie powinien objąć zakresem orzekania zarówno treść decyzji, jak i podstawę prawną jej wydania. Te okoliczności prawne i faktyczne są istotne z punktu widzenia kwestionowanego przez stronę skarżącą stosunku prawnoadministracyjnego. Badanie prawidłowości jego ukształtowania stanowi więc istotę kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie. Stwierdzenie przez sąd, że spełniono lub nie spełniono wszystkich istotnych wymagań procesu konkretyzacji tego stosunku, stanowić powinno więc podstawowy warunek uznania zaskarżonej decyzji za legalną. Zmiana przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. zakresie sporządzania projektów nie dotyczy adaptacji projektów gotowych. Tak więc organy rozstrzygające sprawę słusznie uznały uprawnienia S. O. za właściwe. Bez znaczenia jest w tym wypadku pismo z Lubelskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 28.09.2006 r. Projektowany budynek posiada obsadę 25 DJP i dla jego potrzeb osoby uprawnione dokonały precyzyjnych wyliczeń. W zawiązku z powyższym traktowany jest jako mały obiekt, w kategorii budynków gospodarczych, mieszkalnych jednorodzinnych, dla których nie wyznacza się stref ochronnych. Dla tego obiektu w prawie budowlanym, warunkach technicznych w budownictwie oraz w innych przepisach brak jest regulacji prawnych nakazujących określanie stref oddziaływań i ochronnych. Obiekt ten również jest zwolniony z uzgodnień z Państwową Inspekcją Sanitarną ponieważ nie istnieje w tym wypadku taki wymóg. Według opinii Państwowej Inspekcji Sanitarno-Epidemiologicznej obiekty poniżej 210 DJP nie wymagają uzgodnień pod względem sanitarnym. W przedmiocie zaś uzyskania przez inwestora stosownych uzgodnień, skarżący podniósł, że posiada on wszystkie uzgodnienia, niezbędne do realizacji planowanego przedsięwzięcia i nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia w tym zakresie żadnych ustaleń. W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zgłaszane zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Zasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z przyjęcia, że organy rozpoznające sprawę i wydające decyzje dopuściły się naruszenia prawa uzasadniającego ich uchylenie, w związku z niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy. Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, że obowiązkiem organu wydającego pozwolenie na budowę jest określenie obszaru oddziaływania obiektu, gdyż od tego zależy jaki krąg podmiotów będzie brał udział w postępowaniu. W pozwoleniu na budowę obszaru takiego nie określono co, w ocenie Sądu, stanowi wadę materialną decyzji, którą organ, prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji powinien dostrzec, a następnie ocenić w kategoriach art. 156 § 1 k.p.a. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane; Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.). Obszar oddziaływania obiektu jest zatem wyznaczany przez przepisy ustanawiające zakres interesu prawnego osób trzecich, który wymaga konkretyzacji i indywidualizacji, i który należy uwzględniać przy projektowaniu i budowie obiektu. Takimi przepisami są m. in. przepisy warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Wojewoda Lubelski badając kwestię ustalenia obszaru oddziaływania budynku inwentarskiego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę ustalił, że nieprawidłowo określono obszar oddziaływania tego obiektu, nie uwzględniając sąsiednich nieruchomości, przez co rażąco naruszono § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, gdyż określona w rozporządzeniu minimalna odległość płyty gnojowej od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich powinna wynosić 30 m, natomiast z projektu zagospodarowania działki wynika, że odległość płyty od budynku mieszkalnego na działce nr 1754 wynosi mniej niż 25 m. W odniesieniu do pozostałych zarzutów podniesionych przez wnioskodawców organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie przytaczając następnie stosowne uzasadnienie. Powyższe ustalenia organu pierwszej instancji zostały podtrzymane decyzją organu odwoławczego – Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Nie sposób zatem zgodzić się z twierdzeniem Sądu I instancji, że organy prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie dostrzegły, że w pozwoleniu na budowę nie ustalono obszaru oddziaływania obiektu i nie oceniły tego w kategoriach art. 156 § 1 k.p.a. Ustalenia organu I instancji w tej kwestii stanowiły podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę w części dotyczącej płyty gnojowej. Obowiązkiem Sądu było dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, ze szczególnym uwzględnieniem zawartych w skardze zarzutów. Tymczasem w zaskarżonym wyroku nie odniesiono się w ogóle do powołanych wyżej ustaleń organów wskazując jedynie ogólnikowo na zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, nawet bez bliższego wskazania tych przepisów. Warunkiem natomiast uchylenia decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego jest jednoczesne wykazanie, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazano związku przyczynowego pomiędzy zarzucanym naruszenie prawa materialnego, a treścią ukształtowanego zaskarżoną decyzją stosunku prawnego, naruszając tym samym art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Również powołanie się przez Sąd I instancji w podstawie prawnej wyroku na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jako podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, nastąpiło z naruszeniem tego przepisu dającym podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku. Naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę do uwzględnienia skargi na decyzję, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. O istotnym wpływie na wynik sprawy można mówić jedynie wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść ukształtowanego decyzją stosunku prawnego. Konieczne jest zatem wykazanie przez sąd, że w wyniku naruszenia przepisów postępowania w sprawie zaistniała hipotetyczna możliwość odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Sąd I instancji zarzucając organom orzekającym w sprawie naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. takiego prawdopodobieństwa odmiennego rozstrzygnięcia sprawy nie wskazał. Nie wynika ono natomiast z zarzucanego przez Sąd faktu oparcia przez organ swoich ustaleń w kwestii posiadania przez projektanta wymaganych uprawnień budowlanych na treści pisma Przewodniczącego Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej, bez uwzględnienia obowiązującego w tym zakresie stanu prawnego. Zgodnie z decyzją Wojewody Lubelskiego o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie z dnia 29 sierpnia 1980 r., S. O. posiada przygotowanie zawodowe upoważniające go do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Upoważnia ono między innymi do sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych (w tym również adaptacji projektów typowych tych budynków), adaptacji projektów typowych i powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków. Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 69, poz. 299) wprowadzono nowe brzmienie § 2 ust. 2 pkt 1, zgodnie z którym osoby posiadające średnie wykształcenie techniczne mogą wykonywać samodzielną funkcję projektanta w budownictwie jedynie w specjalności techniczno-budowlanej zgodnie z posiadanym wykształceniem, wyłącznie w specjalności architektonicznej – w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 m3. Zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia z 1991 r., osoby, które uzyskały stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie osób fizycznych, mogą pełnić te funkcje w zakresie określonym tym rozporządzeniem. Dokonana zatem nowelizacja rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie zastąpiła pojęcie "budownictwo osób fizycznych" pojęciem "budownictwo zagrodowe". Zarówno jednak przed nowelizacją, jak i po nowelizacji, zawarte w § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ograniczenie w sporządzaniu projektów budynków o kubaturze przekraczającej 1000 m3 dotyczyło innych budynków niż budownictwo osób fizycznych, a po nowelizacji innych budynków niż budownictwo zagrodowe. Skoro zatem przedmiotowy projekt budowlany dotyczy budownictwa zagrodowego, nie odnosi się do niego powyższe ograniczenie. Zasadnie zatem organy orzekające nie uwzględniły zarzutu W. S. w tym zakresie, a niedokonanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pełnej analizy stanu prawnego nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Podniesiony natomiast przez Sąd I instancji zarzut niewyjaśnienia przez organ kwestii uzyskania przez inwestora stosownych uzgodnień, jest tak ogólnikowy, że uniemożliwia sądowi wyższej instancji ocenę trafności w tej części zaskarżonego orzeczenia. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do art. 207 § 2 p.p.s.a., z uwagi na okoliczności uchylenia zaskarżonego wyroku, odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.