I SA/Bk 442/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz,, sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Marcin Kojło, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P. T. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z [...] czerwca 2007 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] kwietnia 2007 r., nr [...], określającą Panu P. T. R. (zwanemu dalej "skarżącym"), od importowanego samochodu osobowego kwotę długu celnego, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że [...] stycznia 2007 r. przedstawiciel bezpośredni skarżącego – Agencja Celna T. w B., zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci używanego samochodu osobowego marki [...], wyprodukowanego w 2005 r., o pojemności skokowej silnika 3 700 cm3. Do zgłoszenia celnego załączono m.in.: fakturę nr [...] z [...] grudnia 2006 r. wystawioną przez firmę [...], USA, dotyczącą zakupu w/w samochodu osobowego za kwotę 1 650,00 USD (cena pojazdu - 1 300,00 USD + koszt transportu do B. - 350,00 USD); oświadczenie skarżącego, zawarte w skierowanym do Oddziału Celnego w B. piśmie z [...] stycznia 2007 r. dotyczące zapłaconej kwoty, sposobu zorganizowania zakupu pojazdu, formy realizacji zapłaty; świadectwo odzysku pojazdu (Salvage Certificate), wystawione [...] października 2006 r. przez New York Departament of Motor Vehicles Salvage Certificate; duplikat dokumentu bankowego - polecenia przelewu z [...] listopada 2006 r., wystawiony na okoliczność przekazania przez skarżącego kwoty 1 650,00 zł na rachunek K. B., [...], USA. Organ odwoławczy podniósł, że cena za pojazd wykazana w fakturze (1.650 USD) była rażąco niska w porównaniu do cen pojazdu tej samej marki i roku produkcji kraju eksportu uzyskanych ze stron internetowych, nawet przy przyjęciu znacznej korekty tej ceny z tytułu stwierdzonych w trakcie rewizji uszkodzeń powzięto, zatem uzasadnione wątpliwości, czy cena ta stanowi całkowitą kwotę zapłaconą za sprowadzony samochód. Wątpliwości organu wzbudziły również koszty transportu samochodu z USA do B. w wysokości 350,00 USD, w sytuacji, gdy zebrane dowody wykazują na wyższe ceny różnych przewoźników a także fakt, że do kosztów transportu niezbędnych do ustalenia wartości celnej winny być również doliczone koszty załadunku, rozładunku, przeładunku w Gdyni, obsługi spedycyjnej. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że skarżący nie odpowiedziała na pismo organu z [...] lutego 2007 r., informujące nie tylko o powziętych wątpliwościach, co do ceny zakupu, lecz również o uprawnieniu strony do zapoznania się w każdym stadium postępowania z materiałem dowodowym sprawy, możliwości składania dodatkowych wyjaśnień lub dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Wskazano również, że przedłożony przez stronę dokument bankowy stanowi jedynie potwierdzenie przekazania przelewem bankowym w dniu kwoty 1.650,00 USD na rzecz K. B. [...] USA z tytułu zapłaty za bliżej nieokreślony samochód [...]. W żadnym stopniu dowód ten nie ogranicza uprawnień organu celnego do weryfikowania wartości transakcyjnej importowanego pojazdu, poddawania w wątpliwość w uzasadnionym przypadku jego wartości celnej. Z treści dowodu tego nie wynika bowiem bezpośrednio, w sposób nie budzący wątpliwości, że dotyczy on całkowitej płatności za ten towar, mogącej stanowić podstawę do ustalenia wartości celnej w trybie art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Uznano, że w świetle rażąco niskiej ceny przedmiotowego samochodu dowodu takiego nie stanowią również wyjaśnienia skarżącego zawarte w załączonym do zgłoszenia celnego piśmie z dnia [...] stycznia 2007 r., adresowanym do Oddziału Celnego w B. (w postaci wypełnionego druku). Powyższe wątpliwości dotyczące zadeklarowanej wartość celnej upoważniały, więc organy na mocy art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. wprowadzającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, przy ustalaniu wartości celnej sprowadzonego samochodu do niestosowania wynikającej z art. 29 ust.1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wartości transakcyjnej. Zdaniem organu odwoławczego, wybór bazowej wartości katalogowej został dokonany przez biegłego prawidłowo. Nazwa odnoszące się do marki pojazdu Strony wynikająca z dokumentów zagranicznych - [...] i nazwa zawarta w notowaniach katalogowych, wykorzystanych przez biegłego - [...] dotyczą pojazdu tej samej marki i modelu, używane są zamiennie, a ich nazewnictwo zależy jedynie od rynku, na którym są produkowane. Dyrektor Izby Celnej w B. wyjaśnił ponadto, że przy ustalaniu wartości celnej towaru nie mogą być brane pod uwagę (nawet szacunkowe) koszty części zamiennych i naprawy przedmiotowego pojazdu. Wynika to z tego, że stopień uszkodzenia pojazdu wyraża wartość procentowa, określająca wielkość uszkodzenia podzespołów i części w stosunku do wartości całego pojazdu. Dla organów celnych znaczenie ma jedynie wartość pojazdu ustalona według stanu technicznego z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, a nie wartość uwzględniająca potencjalne nakłady naprawcze. Dlatego też, w przedmiotowej sprawie, przy przeprowadzaniu kalkulacji metodą "ostatniej szansy", oparto się na w/w ocenie technicznej. Ustosunkowując się do zarzutów o niewłaściwym zastosowaniu korekt w sporządzonej przez biegłego opinii, organ odwoławczy wskazał, iż zasady ustalania wartości rynkowej używanych samochodów osobowych dla celów ustalenia wartości celnej wynikają ze szczególnych regulacji prawnych, dla których podstawę stanowi umowa międzynarodowa, jaką jest Porozumienie w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., które nakazują uwzględnianie w wycenie stopnia zużycia, w tym również uszkodzeń, badanego samochodu w porównaniu do średniego stanu technicznego dla samochodów z tego rocznika, ujętych w katalogach zawierających krajowe średnie ceny rynkowe. W procesie wyceny używanego samochodu osobowego do potrzeb celnych nie należy natomiast w sposób automatyczny stosować zasad stosowanych przy wycenie krajowej wartości samochodu do celów postępowania cywilnoprawnego (np dla określenia wysokości należnego odszkodowania za utracony lub zniszczony pojazd). W skardze skierowanej do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. w całości, ewentualnie o stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji. Skarżonej decyzji zarzucono niewłaściwe zastosowanie przepisów: art. 233 § 1 pkt 1 - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) poprzez zaniechanie rozpatrzenia wszystkich zarzutów wskazanych w odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz uchylenia decyzji i orzeczenia zgodnie z wnioskiem lub ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, w której organ pierwszej instancji dopuścił się naruszeń prawa tj.: art. 191 ustawy - Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkiem, czego doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego stanowiącego podstawą rozstrzygnięcia, a tym samym przyjęcie, że skarżący winien zapłacić zobowiązanie wynikające z długu celnego w wysokości [...] PLN od towaru sprowadzonego z zagranicy, podatek akcyzowy w wysokości [...] PLN, podatek od towarów i usług w kwocie [...] PLN; art. 187 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia całego materiału zebranego w sprawie i nie przeprowadzenie dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Zarzucił również naruszenie zasady prawdy obiektywnej art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie przeprowadzenia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego dopuszczenia do obrotu towaru w postaci używanego samochodu osobowego marki [...], niewłaściwe zastosowanie art. 139 § 1, 2 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez doprowadzenie do nieuzasadnionej zwłoki w prowadzonym postępowaniu w sytuacji, gdy procedura dopuszczenia do obrotu rozpoczęła się zgłoszeniem celnym z [...] stycznia 2007 r. nr [...], a organ pierwszej instancji wydał decyzję dopiero [...] kwietnia 2007 r., czym naruszył prawo strony do rozpoznania jej sprawy bez zbędnej zwłoki; niewłaściwe zastosowanie art. 180 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez dopuszczenie do sytuacji, w której przedmiotowe postępowanie nie zostało należycie przeprowadzone, albowiem organ celny zaniechał przeprowadzenia wszelkich koniecznych czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; naruszenie art. 120 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez prowadzenie niniejszego postępowania z zastosowaniem nieprawidłowych przepisów prawa materialnego, tym samym naruszając zasadę praworządności, a także naruszenie art. 121 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa zasady zaufania do organów podatkowych, w konkretnej sprawie do organów celnych. Zarzucił ponadto naruszenie art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez uznanie, iż podana przez skarżącego cena, która ponadto widnieje na dołączonej do zgłoszenia celnego fakturze, nie jest ceną transakcyjną, to znaczy ceną faktycznie należną lub zapłaconą za towary sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty; art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 roku wprowadzającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez uznanie, iż organ celny ma w przedmiotowej sprawie uprawnienia do niestosowania metody wyrażonej w art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w konsekwencji przeprowadzając rewizję zgłoszenia celnego z dnia [...] stycznia 2007 r., podważając zapłaconą cenę podaną przez skarżącego i następnie przeprowadzając wadliwe postępowania, którym organ celny ustalił nową cenę transakcyjną, a także art. 31 ust. 2 pkt g Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez ustalenie wartości celnej na podstawie arbitralnych i niewłaściwych wartości, co w konsekwencji doprowadziło do znacznego zawyżenia wartości sprowadzonego używanego samochodu osobowego marki [...]. W obszernym uzasadnieniu skargi, jej autor podkreślał m.in., że organ celny nie wziął pod uwagę faktu, że przedmiotowy samochód ze względu na rozmiar uszkodzeń został pozbawiony praw rejestracji w USA, co w konsekwencji oznacza, iż koszt jego remontu jest równy lub też wyższy od samej wartości pojazdu. Wartość samochodu używanego, rozbitego, zdekompletowanego, pozbawionego prawa do rejestracji jest dużo mniejsza w porównaniu do samochodów w lepszym stanie. Organ celny ponadto zaniechał także w ocenie strony ustalenia historii pojazdu, liczby jego wcześniejszych właścicieli, zakresu dokonywanych napraw. Nie wystąpiono również ani do sprzedawcy, ani do spedytora celem potwierdzenia okoliczności dokonanego zakupu. Zarzucił, że organy nie podjęły żadnych działań celem wyjaśnienia wszystkich okoliczności transakcji. Skarżący stwierdził, że ustalenie wartości celnej zostało dokonane na podstawie arbitralnych i niewłaściwych wartości, co doprowadziło do znacznego zawyżenia wartości używanego samochodu osobowego marki [...]. W skardze wskazano, że opinia biegłego nie uwzględnia wszystkich parametrów niezbędnych do ustalenia wartości pojazdu. Podczas oględzin pojazdu biegły nie ustalił historii pojazdu, daty jego pierwszej rejestracji w USA, rzeczywistego roku produkcji (w USA za rok produkcji uważa się datę pierwszej rejestracji), ewentualnych wcześniejszych napraw. Ponadto rzeczoznawca nie wziął pod uwagę konieczności dostosowania oświetlenia pojazdu do wymogów UE i związanych z tym kosztów. Zarzucił również, że nie uwzględniono kosztów przywrócenia pojazdu do stanu pierwotnego. Skarżący podkreślił, że jako wartość bazową do ustalenia wartości biegły, a w ślad za nim organ celny, przyjął cenę pojazdu [...] zarejestrowanego w Polsce, zakupionego w krajowym salonie, w pełni zdając sobie sprawę z faktu, iż cena pojazdu [...] w USA jest o połowę niższa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. Wartością celną przywożonych towarów, zgodnie z art. 29 ust. 1 Rozporządzenia Rady Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz.U.UE.L.92.302.1 (dalej: WKC), jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Przy ustalaniu wartości celnej, cena owa może zostać natomiast skorygowana o określone elementy wymienione w art. 32 i art. 33 WKC. Metoda wartości transakcyjnej jest podstawową metodą ustalania wartości celnej przywożonych towarów. Tylko w pewnych ściśle określonych sytuacjach organy celne mogą odstąpić od stosowania tej metody. Między innymi, w myśl art. 181a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.93.253.1 ze zm.) w przypadku, gdy organy mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, mogą przy ustalaniu wartości celnej przywożonych towarów odstąpić od zastosowania metody wartości transakcyjnej. Podkreślić przy tym należy, że w art. 30 i art. 31 WKC ustalono zastępcze metody ustalania wartości celnej (metoda wartości transakcyjnej towarów identycznych, metoda wartości transakcyjnej towarów podobnych, metoda ceny jednostkowej, metoda wartości kalkulowanej, metoda "ostatniej szansy"). Z przepisu art. 30 ust.1 WKC wynika, iż metody wyliczenia wartości celnej określone w art. 30 i art. 31 WKC zostały ujęte w sposób wymagający kolejnej eliminacji poszczególnych metod aż do dojścia do określonej w art. 31 WKC metody tzw. "ostatniej szansy" (metody końcowej),. Nie ulega, zatem wątpliwości, że przy ustaleniu wartości celnej towaru prawidłowe zastosowanie metody "ostatniej szansy" wymaga od organu celnego wykazania w pierwszej kolejności, iż istnieją uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. Z takimi uzasadnionymi wątpliwościami będziemy mieć do czynienia wówczas, kiedy wartość transakcyjna towaru rażąco odstaje od wartości danego towaru na rynku jego pochodzenia. Następnie zaś, rzeczą organów celnych jest wykazanie, że ustalenie tej wartości jest bezwzględnie niemożliwe w oparciu o pozostałe metody, kolejno wymienione w art. 30 WKC. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy w przekonujący sposób uzasadniły odstąpienie od zastosowania metody wartości transakcyjnej do ustalenia wartości celnej pojazdu marki [...]. Weryfikując zgłoszenie celne strony, organy przeanalizowały notowania pojazdów [...], rok produkcji 2005, oferowanych na rynku USA. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (wydruki z witryn internetowych: www.kbb.com i www.autotrader.com) wynika, że ceny tego rodzaju pojazdów kształtują się w kraju sprowadzenia przedmiotowego samochodu (USA) na poziomie znacznie wyższym od ceny zadeklarowanej przez skarżącego. Powyższe wątpliwości, co do ceny faktycznej zakupu organ powziął również w związku z zakwestionowaniem wiarygodności kosztu transportu pojazdu do B., włączając do materiału dowodowego i analizując faktury dotyczące obsługi portowej ładunku, usług spedycyjnych, transportu drogowego. W związku z powyższym wątpliwości organów, co do wysokości zadeklarowanej przez stronę wartości transakcyjnej przedmiotowego pojazdu były uzasadnione i uprawniały do odstąpienia od ustalenia wartości celnej towaru na podstawie tejże metody. Organy celne szczegółowo uzasadniły też, dlaczego nie zastosowały kolejnych metod określania wartości celnej towaru i oparły się na metodzie ostatniej szansy. W tych okolicznościach nie można uznać za słuszny zarzut naruszenia art. 29 ust. 1, art. 31 ust. 2 pkt g) WKC i art. 181a cyt. Rozporządzenia Komisji nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. Dokonując ustalenia wartości celnej pojazdu w niniejszej sprawie na podstawie metody ostatniej szansy, organy oparły się na opinii biegłego, który [...] lutego 2007 r. sporządził wycenę ekonomiczno-techniczną Nr [...]. Biegły w dokładny i czytelny sposób przedstawił proces wyceny przedmiotowego pojazdu. Wartość rynkową pojazdu w stanie jak przed szkodą biegły ustalił po zastosowaniu korekt ujemnych za przebieg i stan ogumienia, precyzyjnie określając przyczyny zastosowania takich korekt. Organy ustaliły wartość rynkową przedmiotowego pojazdu po pomniejszeniu wyliczonej przez biegłego kwoty bazowej o zastosowane w wycenie korekty z tytułu stopnia uszkodzenia oraz uszkodzeń ukrytych. Ocena przedłożonej przez biegłego opinii jest zdaniem Sądu prawidłowa i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Wywody organu są logiczne, spójne i w przekonujący sposób uzasadniające, dlaczego nie uwzględniono do podstawy obliczenia wartości rynkowej pojazdu, zastosowanej przez biegłego korekty o współczynnik zbywalności. Tok rozumowania i analizy organu oraz przedstawiony sposób wyliczenia wartości rynkowej pojazdu, poparty prawidłowo zgromadzonym materiałem dowodowym, dał uzasadnioną podstawę do ustalenia wartości celnej tego towaru i określenia skarżącemu długu celnego, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości. Zarzuty nie ustalenia przez biegłego historii pojazdu, daty jego pierwszej rejestracji w USA, rzeczywistego roku produkcji, ewentualnych wcześniejszych napraw, konieczności dostosowania oświetlenia pojazdu do wymogów UE i związanych z tym kosztów, jak też kosztów przywrócenia pojazdu do stanu pierwotnego – nie mogą w ocenie Sądu znaleźć uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy, dotyczącej ustalenia wartości celnej towaru. Powyższe okoliczności nie wpływają, bowiem bezpośrednio na cenę zakupu pojazdu. Ponadto, co należy podkreślić, kalkulacja kosztów napraw nie uwzględnia specyfiki przepisów celnych. Kosztów napraw i części zamiennych nie uwzględnia się przy ustalaniu wartości celnej towaru. Powyższe okoliczności dają podstawę do przyjęcia, iż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny w sprawie. Materiał dowodowy został zgromadzony prawidłowo i w zgodzie z art. 180 cytowanej ustawy – Ordynacja podatkowa. Jako dowód dopuszczono wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, w tym m.in. dowód z opinii biegłego, przeanalizowano wartości pojazdów na rynku USA oraz koszty związane z transportem towaru z kraju pochodzenia do miejsca przeznaczenia oraz obsługi portowej ładunku, usług spedycyjnych. Należy również zauważyć, że organ celny w piśmie z [...] lutego 2007 r. poinformował stronę o wątpliwościach, czy zadeklarowana przez skarżącego wartość transakcyjna jest całkowitą faktycznie zapłaconą ceną za przedmiotowy pojazd i pouczył o możliwości przedstawienia dowodów i wyjaśnień, potwierdzających zadeklarowaną wartość towaru. Strona nie wykazała tymczasem inicjatywy i nie przedstawiła żadnych dowodów, które jej zdaniem potwierdzałyby zadeklarowaną wartość towaru. Działania organów w niniejszej sprawie ocenić należy, zatem jako obiektywne i bezstronne, zmierzające do wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego i dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Przeprowadzone w sprawie dowody i ich ocena wskazują, że wyciągnięte zostały logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski w zakresie wątpliwości, co do wysokości zadeklarowanej przez stronę wartości transakcyjnej pojazdu oraz ustalenia wartości rynkowej tego pojazdu. Organ odwoławczy uzasadnił potrzebę ustalenia wartości celnej przedmiotowego, używanego pojazdu wg metody "ostatniej szansy", opisanej w art.31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i ustosunkował się do zarzutów odwołania, co znajduje swój wyraz w uzasadnieniu jego decyzji. Nieuzasadnione są, zatem zarzuty skargi naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa. Wobec tak zebranego i ocenionego materiału dowodowego organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 233 § 1 pkt 1 tejże ustawy utrzymując w mocy zaskarżonej decyzji. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie dostrzega również naruszenia art. 139 § 1 i § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa tegoż uregulowania. Zgodnie z przepisem art. 139 § 1 tejże ustawy, załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa sprawa ma charakter skomplikowanej chociażby z uwagi na konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Należy przy tym zauważyć, że czyniąc zadość regulacji zawartej w art. 140 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, organ zawiadomił stronę, że postępowanie w niniejszej sprawie nie może zostać zakończone w ustawowym terminie i wskazał nowy termin załatwienia sprawy do dnia 30 kwietnia 2007 r. (vide: postanowienie z 21 marca 2007 r.-k.60 akt administracyjnych). Decyzja organu pierwszej instancji wydana została [...] kwietnia 2007 r., zatem działanie organu nie uchybiło wskazanemu przepisowi. W myśl art. 139 § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa, niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie. Tymczasem działania organów rozpatrujących niniejszą sprawę nie sprowadzały się jedynie do oceny dowodów zaprezentowanych przez skarżącego. Organy gromadziły wydruki ze stron internetowych, jak też zleciły biegłemu sporządzenie opinii. Dlatego zarzut naruszenia tegoż przepisu również należało uznać za bezzasadny. W tych okolicznościach, na podstawie art. 151 przywołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.