I FSK 516/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej M. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 listopada 2007 r., o sygn. akt I SA/Go 876/07 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 29 czerwca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu M. Spółka Jawna M. T., M. K. z tytułu podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2005 r. oraz orzeczenia o solidarnej ze spółką i pozostałymi wspólnikami odpowiedzialności podatkowej za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług postanawia oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Go 876/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z.z dnia 29 czerwca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu M. Spółka Jawna M. T., M. K. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od maja do listopada 2007 r. oraz orzeczenia o solidarnej ze spółką i pozostałymi wspólnikami odpowiedzialności podatkowej za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług oraz orzekł o zwrocie skarżącemu kwoty uiszczonej tytułem wpisu od skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że do skargi wniesionej przez pełnomocnika skarżącego załączone zostało pełnomocnictwo upoważniające radcę prawnego W. W. do prowadzenia we wszystkich instancjach sprawy skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z.o odpowiedzialności za należności skarbowe. Sąd, uznając, że pełnomocnictwo to nie czyni zadość wymaganiom wynikającym z art. 36 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zobowiązał pełnomocnika do usunięcia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego – oryginału, ewentualnie prawidłowo uwierzytelnionej kserokopii, zgodnego z treścią art. 36 p.p.s.a. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik w zakreślonym terminie złożył w siedzibie Sądu pismo wraz z dołączonym do niego pełnomocnictwem, z którego treści wynikało, iż pełnomocnik upoważnia radcę prawnego Wiesława Wróblewskiego do prowadzenia we wszystkich instancjach sprawy skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. W treści pełnomocnictwa zawarta została również substytucja dla apl. radcowskiego P. K. do zastępstwa w niniejszej sprawie. Sąd I instancji doszedł do przekonania, że z treści pełnomocnictw załączonych do akt sądowych nie wynika upoważnienie dla pełnomocnika do reprezentowania skarżącego przed sądem administracyjnym. Zdaniem Sądu żaden z dokumentów nie wskazuje w sposób precyzyjny, ani numeru zaskarżonego aktu, ani jego właściwego przedmiotu i nie wskazuje, przed jakim sądem, ani w jakiej sprawie pełnomocnik jest upoważniony do reprezentowania skarżącego. Z tego powodu, wobec nie uzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd skargę odrzucił. Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik skarżącego. Orzeczenie zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie art. 36 pkt 2 w związku z art. 37 § 1 p.p.s.a. polegającą na uznaniu, że załączone do akt sprawy pełnomocnictwo nie spełnia wymogów formalnych, chociaż z jego treści jednoznacznie wynika, kto je udzielił, w jakiej sprawie i dotyczy ono występowania przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i nadanie skardze dalszego biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Należy podzielić argumentację przedstawioną przez Sąd I instancji w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, a ponadto podkreślić, że w wezwaniu z dnia 12 listopada 2007 r. (k. 20) w sposób jednoznaczny wskazano, że wzywa się pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego – oryginału, ewentualnie prawidłowo uwierzytelnionej kserokopii, zgodnego z treścią art. 36 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd wyraźnie więc zasugerował pełnomocnikowi strony skarżącej (profesjonaliście, wykonującemu zawód radcy prawnego), że nadesłane wcześniej pełnomocnictwo nie było wystarczająco precyzyjne i nie odpowiadało treści art. 36 p.p.s.a. Pomimo wezwania pełnomocnik nadesłał ponownie dokument pełnomocnictwa o treści niemalże identycznej, w którym również nie wskazano w sposób jednoznaczny przed jakim sądem pełnomocnik miałby działać i w jakiej konkretnie sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podnosi, że Sąd w sposób nieprawidłowy potraktował nadesłane pełnomocnictwo jako ogólne (i wówczas rzeczywiście winno być jednoznacznie stwierdzone, że dotyczy ono występowania przed sądami administracyjnymi), podczas gdy skarżący udzielił pełnomocnictwa do prowadzenia tylko tej jednej sprawy, a zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. podstawowym wymogiem takiego pełnomocnictwa jest podpis mocodawcy. Z powyższym poglądem nie sposób się zgodzić. Skoro jest tak, (czego wnoszący skargę kasacyjną nie kwestionuje), że w pełnomocnictwie ogólnym w rozumieniu art. 36 pkt 1 p.p.s.a. winno być wskazane, przed jakim sądem pełnomocnik jest umocowany do działania, to tym bardziej udzielając pełnomocnictwa do działania w poszczególnych sprawach również należy wskazać sąd, przed którym pełnomocnik miałby działać, a ponadto doprecyzować o jaką konkretnie sprawę chodzi np. poprzez wskazanie nazwy organu administracyjnego oraz daty i numeru skarżonej decyzji administracyjnej. Pełnomocnictwo nadesłane przez radcę prawnego w niniejszej sprawie nie spełnia żadnego z wymienionych wyżej wymogów, a więc Sąd zasadnie przyjął, że z interpretacji jego treści nie wynika, żeby miało ono ogólny charakter, a tym bardziej by stanowiło upoważnienie do działania w konkretnej sprawie. Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej jakoby z treści pełnomocnictwa jednoznacznie wynikało, że dotyczy ono postępowania przed sądem administracyjnym, gdyż tylko do takiego sądu można wnosić skargę na decyzje administracyjne należy zauważyć, że "skarga" to również środek wskazany w art. 227 i następne kodeksu postępowania administracyjnego. Wspomniane unormowanie stwarza możliwość wnoszenia skarg w związku z zaniedbaniem lub nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszeniem praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłym lub biurokratycznym załatwianiem spraw. Stosownie do art. 229 pkt 7 kodeksu postępowania administracyjnego organem właściwym do rozpatrzenia tego typu skargi będzie – w przypadku działań organów administracji rządowej lub innej państwowej jednostki organizacyjnej – organ wyższego stopnia lub sprawujący bezpośredni nadzór. A zatem skarga na działanie organu administracji może być wniesiona również w trybie wskazanym w Dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego i nie można zakładać, że to sąd administracyjny będzie w każdym wypadku adresatem pisma będącego "skargą". Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.