II SAB/Gl 36/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, , , po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółka Jawna w W. na bezczynność Prezydenta Miasta C. w sprawie o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów p o s t a n a w i a odrzucić skargę. We wniosku z dnia [...] r. [...] Spółka Jawna w W. domagała się wydania jej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów – powołując się na treść art. 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 39 z 2007 r., poz. 251 ze zm., zwanej dalej ustawą o odpadach). Pismem z dnia [...] r. podpisanym przez Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa Urzędu Miasta C. doręczonym wnioskodawczyni w dniu [...] r. wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania z powołaniem się na treść art. 64 § 2 kpa. W treści tego pisma wskazano, że pomimo wezwania wnioskodawczyni nie uzupełniła braków wniosku w sposób pozwalający na prowadzenie postępowania zgodnie z wymaganiami ustawy o odpadach. Pismem z dnia [...] r. [...] powołując się na treść art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) wezwało w/w Naczelnika do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezzasadnym pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów – poprzez wszczęcie w tej sprawie postępowania i merytoryczne rozpoznanie wniosku. W uzasadnieniu wezwania podniosło, że złożony wniosek odpowiadał wymogom formalnym a nadto został uzupełniony zgodnie z wezwaniem organu zawartym w piśmie z dnia [...] r. W odpowiedzi na to wezwanie [...] zostało poinformowane pismem z dnia [...] r. (doręczonym dnia [...] r.), że do naruszenia prawa nie doszło i pozostawienie wniosku bez rozpoznania było zasadne. W skardze do sądu administracyjnego na bezczynność działającego w imieniu Prezydenta C. Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa [...] Spółka Jawna w W. domagało się zobowiązania organu administracji publicznej do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku o zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów oraz zakończenia tego postępowania decyzją merytoryczną. W uzasadnieniu skargi opisano przebieg podejmowanych dotychczas w postępowaniu administracyjnym działań, wskazując jednocześnie, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest czynnością z zakresu administracji publicznej o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., od której nie przysługuje środek odwoławczy, a która może być kwestionowana przy wniesieniu do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji publicznej, po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu tego organu do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z treścią art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a., który to wymóg został spełniony. Zdaniem skarżącej pozostawienie wniosku bez rozpoznania było bezpodstawne, gdyż spełniła ona określone przepisami wymagania do uzyskania objętego tym wnioskiem zezwolenia na zbieranie odpadów. Nie wydając takiego zezwolenia organ pozostaje zatem w nieuzasadnionej bezczynności. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta C. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko, że istniały podstawy do pozostawienia wniosku skarżącej bez rozpoznania. Na pytanie Sądu skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] r. stwierdziła, że nie składała na podstawie art. 37 kpa zażalenia na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta C. sprawy w terminie, a to z tego względu gdyż przepis ten nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a. i w zw. z art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 6 ustawy o odpadach zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów jest wydawane w drodze decyzji. Załatwienie sprawy administracyjnej wszczętej wnioskiem skarżącej powinno zatem nastąpić przez wydanie takiej decyzji. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania należy zatem rozpatrywać jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa. W takiej zaś sytuacji przysługiwało skarżącej Spółce prawo złożenia zażalenia zgodnie z treścią art. 37 § 1 kpa. Złożenie takiego zażalenia stanowiło przy tym wyczerpanie środków zaskarżenia o jakich mowa w art. 52 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a. Skoro jak wynika z nadesłanych Sądowi akt administracyjnych i pisma skarżącej z dnia [...]r. takiego zażalenia strona skarżąca nie złożyła to należało przyjąć, że środków zaskarżenia nie wyczerpała. W świetle treści art. 52 § 1 i § 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i 3 ustawy p.p.s.a. wniesienie w takiej sytuacji skargi na bezczynność było zatem niedopuszczalne. Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku skarżącej, nie wyczerpała ona środków zaskarżenia przez wezwanie organu I instancji do usunięcia naruszenia prawa. W sprawie nie miał bowiem zastosowania § 3 art. 52 ustawy p.p.s.a. Jak stwierdzono wyżej sprawa podlegała bowiem załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej a nie przez podjęcie aktu lub czynności o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 omawianej ustawy. Nadto przysługiwał skarżącej środek zaskarżenia w formie zażalenia. Odmienna konstatacja nie wynika w szczególności z powołanej przez skarżącą uchwały Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r. sygn. III ZP 11/00 (ONSAIAPiUS Nr 19, poz. 702). Uchwała ta stosowana odpowiednio odsyła bowiem do trybu zaskarżenia określonego w art. 34 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm.), który co do zasady zawierał uregulowania zbieżne z trybem wynikającym z treści art. 52 § 1-3 ustawy p.p.s.a. Należy też stwierdzić, że za zażalenie nie mogło być potraktowane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (pomijając już okoliczność, że sama skarżąca jednoznacznie stwierdziła, że zażalenia nie wnosiła), gdyż nie zostało ono zaadresowane do organu odwoławczego. SW