I SA/Bk 455/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz,, sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Marcin Kojło, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J. S. - [...] "Z" na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu cła oddala skargę. Wnioskiem z [...] kwietnia 2006 r. J. S. (dalej jako "skarżący"), prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] "Z." w H., wystąpił do Urzędu Celnego w B. o zwrot należności celnych w odniesieniu do trzech zgłoszeń celnych, w tym z dokumentu SAD z [...] stycznia 2006 r. nr [...], z uwagi na złą jakość "części towaru" objętego przedmiotowym zgłoszeniem, w uzasadnieniu podnosząc, że "zostało wystosowane pismo reklamacyjne i wystawiono notę kredytową z upustem na wadliwy towar". Do podania dołączono: nie datowaną reklamację w języku angielskim na tkaninę ZX 3038; sporządzone w języku angielskim, nie opatrzone datą, pismo eksportera chińskiego zawierające m.in. stwierdzenie o akceptacji reklamacji dotyczącej "tkanin ZX3038" dostarczonych firmie skarżącego w oparciu m.in. o fakturę [...] 5024 z uwagi na braki produkcyjne i udzieleniu 50 % upustu od wartości dostarczonych firmie tkanin, na pokrycie jej strat; nie datowaną notę kredytową eksportera, potwierdzającą udzielenie upustu w powyższej wysokości - dla tkaniny ZX 3038 z faktury nr [...] 5024 w ilości [...] metra na kwotę [...] USD oraz przesłaną faksem kserokopię dokonanego przez nią przelewu na konto bankowe eksportera. Naczelnika Urzędu Celnego w B. decyzją z [...] kwietnia 2007 r., Nr [...], odmówił skarżącemu zwrotu cła w kwocie [...] zł od towaru w postaci tkaniny z włókien odcinkowych poliestrowych, zmieszanych z włóknami ciągłymi chemicznymi – [...] MTS (w cenie jednostkowej 2,3 USD/M), objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie dokumentu SAD z [...] stycznia 2006 r. nr [...]. Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z [...] czerwca 2007 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 236 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi wówczas, gdy okaże się, że w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna lub, że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2. Dyrektor Izby Celnej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że prawnie nienależne są między innymi uiszczone lub zaksięgowane należności celne, w przypadku gdy wartość celną stanowiącą podstawę do ustalenia tych należności określono w wysokości wyższej niż przewidują to przepisy Wspólnotowe. Zgodnie z warunkami określonymi w art. 145 ust. 2 pkt a) i c) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93, przy ustalaniu wartości celnej zgodnie z art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego organ celny winien ocenić, czy przedłożone przez stronę dowody w sposób przekonujący potwierdzają wadliwy stan towarów w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, jak też, że wadliwość ta nie została wcześniej uwzględniona w umowie sprzedaży. Podniesiono, że skoro stan faktyczny sprawy potwierdzać mają dokumenty sporządzone przez eksportera (np. faktura, przyjęcie reklamacji, nota kredytowa), a treść tych dokumentów nie jest jednoznaczna, a ponadto dla oceny spełnienia warunków reklamacji konieczne jest ustalenie okoliczności dotyczących zarówno formy (ustna, bądź pisemna), jak i treści kontraktu (umowy) – w celu rozstrzygnięcia w/w kwestii należało wezwać skarżącego do przedstawienia wyjaśnień eksportera w tym zakresie. To eksporter bowiem, a nie skarżący, wystawił powyższe dokumenty złożone jako dowody w sprawie, jak też niewątpliwie posiada wiedzę na temat warunków umowy i zasad reklamacji towaru, stąd też właśnie jego wyjaśnienia, w sytuacji zaistniałych wątpliwości, uznano za niezbędne dla ustalenia okoliczności sprawy. Organ zwrócił się również o wyjaśnienie, dlaczego kod ZX-3010 używany jest zarówno przez skarżącego jak i chińskiego eksportera w dwóch znaczeniach: raz jako numer zamówienia, innym razem jako literowo-cyfrowe określenie rodzaju tkaniny. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że załączone do odwołania dokumenty w postaci reklamacji oraz faktur z [...] marca 2006 r. nr [...]5032-2 oraz z [...] marca 2006 r. nr [...]5032-3, również nie dotyczą niniejszego postępowania, gdyż towary będące przedmiotem importu zgodnie ze zgłoszeniem celnym nr [...] zostały zakupione na podstawie ww. faktury nr [...] 5024 z [...] grudnia 2005 r. Dodatkowo organ wskazał, iż zgłoszenie reklamacji pochodzi z [...] lutego 2006 r., podczas gdy załączone faktury wystawiono później, tj. odpowiednio [...] i [...] marca 2006 r. Poza tym, dokumenty te nie dotyczą okoliczności związanych z ustaleniami między importerem a eksporterem, a jedynie niezgodności towaru w relacji importer - krajowy nabywca. Z wyjaśnień skarżącego wynika, iż nie zawarł na piśmie kontraktu z firmą "A" Co., Ltd. z Chin na dostawę tkaniny. Powyższe zdaniem organu wskazuje, że nie zostały określone na piśmie uzgodnienia dotyczące przyszłych transakcji sprzedaży tkanin. Nie zostało ustalone jakiego rodzaju, jakości, w jakiej ilości ma być dostarczony towar, brak jest również dowodów, iż strony uzgodniły sposób załatwiania reklamacji. W dokumentach załączonych do zgłoszenia celnego, nie określono żadnych szczegółowych danych dotyczących importowanej tkaniny będącej przedmiotem niniejszej sprawy, również skarżący, poinformował, iż nie dysponuje informacjami o parametrach tkaniny. Organ podniósł także, iż z dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego nr [...] wynika, iż przedmiotem importu była tkanina opisana na fakturze jako ORDER NO: ZX-3010, podczas gdy z nadesłanych dokumentów reklamacyjnych wynika, iż odnoszą się one do tkaniny ZX-3038. Na wezwanie Naczelnika Urzędu Celnego w B. nie nadesłano jednak zamówienia nr ZX3010, jak również nie ustosunkowano się do tego żądania. Oceniając "dokumenty reklamacyjne", przedłożone wraz z wnioskiem organ odwoławczy podkreślił, iż z pisma zatytułowanego "Reklamacja" (bez daty i numeru) nie wynika, kiedy została ona złożona i kto jest jej adresatem oraz kiedy reklamacja została przyjęta. Ponadto, jak wskazał organ l instancji, z pisma eksportera - firmy "A" Co., Ltd. z Chin nie wynika, iż obniżył on wartość towaru ze względu na jego wadliwość. Z załączonego dokumentu (bez numeru i bez daty) wynika jedynie, iż kupujący - [...] "Z". J. S. z H., otrzymała upust od wartości dostarczonych tkanin na pokrycie strat firmy z uwagi na braki w tkaninach. Również z przedstawionej noty kredytowej (bez numeru i bez daty) wynika jedynie, iż kupujący otrzymał 50 % upust. Dyrektor Izby Celnej zgodził się z twierdzeniem, iż strony transakcji nie mają obowiązku sporządzania postanowień umowy w formie pisemnej (choć z pewnymi wyjątkami) oraz, że ustaleniom ustnym, nie można odmówić charakteru umowy. Równocześnie podniósł, jednak, że pomimo wezwania organu celnego do przedłożenia wyjaśnień chińskiego eksportera w kwestiach budzących wątpliwości, dowody potwierdzające ustne ustalenia nie zostały dostarczone. Skarżący, nie przedstawił również dokumentu potwierdzającego podjęcie czynności zmierzających do uzyskania wyjaśnień eksportera (kopii pisma, potwierdzenia nadania) tłumacząc jedynie, iż w tej sprawie przesłano list zwykły. Podniesiono, że niezależnie od formy, w jakiej została zawarta umowa sprzedaży, przedmiotem postępowania wyjaśniającego winny być okoliczności transakcji. Organ wskazał, że jednostronne wyjaśnienia importera, nie potwierdzone przez eksportera nie stanowią wystarczającego dowodu dla ustalenia formy i treści umowy zawartej z chińskim dostawcą. Organ odwoławczy potwierdził, iż mimo działań podjętych przez organ pierwszej instancji, skarżący nie przedstawił wyjaśnień chińskiego eksportera oraz nie udowodnił w sposób przekonujący próby ich uzyskania. Podniesiono, że skarżący nie wykazał, iż sprzedający obniżył wartość transakcyjną tkaniny wypełniając zobowiązanie przewidziane w umowie zawartej przed dopuszczeniem towarów do obrotu, jak również, że wadliwy stan przedmiotowego towaru nie został wcześniej uwzględniony w umowie sprzedaży. Skoro nie ma dowodów potwierdzających wadliwy stan towarów w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, a także na to, jakie były ustalenia odnośnie jakości towaru, nie jest możliwa ocena, czy jego wadliwy stan nie został wcześniej uzgodniony pomiędzy kupującym i sprzedającym. W związku z tym w omawianej sprawie nie mogło zostać wzięte pod uwagę przy określaniu wartości celnej zgodnie z art. 29 WKC dostosowanie przez sprzedającego na korzyść nabywcy ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towary (nie spełniono przesłanek z art. 145 ust. 2 Rozporządzenia Wykonawczego do Wspólnotowego Kodeksu Celnego). W skardze skierowanej do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] kwietnia 2007 r. w całości oraz nakazanie zwrotu cła od przedmiotowego towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu wg dokumentu SAD nr [...] z [...] stycznia 2006 r. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: naruszenie przepisów art. 145 Rozporządzenia Wykonawczego - Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art. 29 i 236 Wspólnotowego Kodeksu Celnego - Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. i w konsekwencji odmowę zwrotu nadpłaconego cła; naruszenie przepisów postępowania podatkowego w szczególności zaś: art. 187 i 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), poprzez brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Autor skargi stwierdził, że w świetle przedstawionych organom dokumentów nie może być wątpliwości, iż wada polegająca na rozwarstwieniu tkaniny była wadą ukrytą - wadą tkwiącą w rzeczy. Potwierdza to również działanie sprzedającego, który reklamację uznał (po odzyskaniu próbek). Zdaniem skarżącego wystarczającym logicznym dowodem jest fakt, że sprzedający obniżył cenę i nadesłał notę korygującą. Nie można zgodzić się z twierdzeniem organów obu instancji, że nie zostało ustalone, jakiego rodzaju, jakości, w jakiej ilości ma być dostarczony towar do firmy skarżącego, a powtarzane przez obie instancje wywody, o parametrach tkaniny, wydają się zbędne, mogłyby one mieć znaczenie w przypadku sprowadzenia tkaniny dobrej jakości, ale innej niż była zamawiana. W przedmiotowej sprawie mamy towar wadliwy. Fakt, ze importer nie godził się na zakup tkaniny wybrakowanej dowodzi uznanie reklamacji i obniżenie ceny przez sprzedającego. Żadne parametry nie stanowią usprawiedliwienia dla rozwarstwienia tkaniny. Podniesiono także, iż wadliwy stan towarów nie został wcześniej uzgodniony, czego dowodem są okoliczności podniesione wyżej, polegające na uruchomieniu procedury reklamacyjnej w postaci przesłania pisma reklamacyjnego do pracownika fabryki i pozytywne rozpoznanie reklamacji skutkujące obniżeniem ceny. W ocenie strony skarżącej, nie budzi wątpliwości, iż sprzedający dokonał dostosowania. Dowodem na powyższą okoliczność jest nota korygująca oraz dokonane za pośrednictwem dokumentów potracenie opłaconej kwoty z należnościami za następną dostawę. Faktem jest, iż strona nie dostarczyła kontraktu na piśmie. Nie wyklucza to jednak uzgodnień ustnych stron, którym nie można odmówić charakteru umowy. Strony współpracują ze sobą stale i mają uzgodnione zobowiązania gwarancyjne. Ciąg działań stron (wysyłanie próbek, not, potrącenie) jest wypełnieniem tych zobowiązań. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację wyrażoną w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zadaniem sądu administracyjnego jest, więc zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 236 ust. 1 akapit 1 Rozporządzenia Rady Nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz.U.UE.L.92.302.1 (dalej jako: WKC), należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi, gdy okaże się, że w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna tj. została uiszczona w związku z zastosowaniem wyższej wartości celnej towaru od wartości celnej przewidzianej przepisami prawa wspólnotowego lub że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2. Weryfikacja wartości celnej towaru ustalonej w myśl art. 29 ust. 1 WKC, jak też zwrot różnicy nadpłaconego cła na podstawie cytowanego art. 236 WKC, w stosunku do towarów, które zostały już dopuszczone do obrotu może odbyć się w warunkach przewidzianych w przepisie art. 145 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.93.253.1 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 145 ust. 2 tegoż Rozporządzenia Komisji, po dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu dostosowanie przez sprzedającego na korzyść nabywcy ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towary może zostać wzięte pod uwagę przy określaniu wartości celnej zgodnie z art. 29 Kodeksu, jeżeli zostanie udowodnione w sposób przekonujący dla organów celnych, że: a) w czasie określonym w art. 67 Kodeksu (tj. w dacie przyjęcia zgłoszenia przez organy celne), towary były wadliwe; b) sprzedający dokonał dostosowania, wypełniając zobowiązanie gwarancyjne przewidziane w umowie sprzedaży, zawartej przed dopuszczeniem towarów do swobodnego obrotu; c) wadliwy stan towarów nie został wcześniej uwzględniony w odnośnej umowie sprzedaży. Możliwość zwrotu należności celnych uiszczonych od towarów, które zostały już dopuszczone do swobodnego obrotu zaistnieje tylko, gdy wyżej wymienione warunki będą spełnione łącznie. Dokonując ustaleń faktycznych w konkretnej sprawie, w myśl zasady prawdy obiektywnej na organach ciąży obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Rozwinięciem tej zasady jest reguła wyrażona w art. 187 § 1 tej ustawy, nakazująca organom zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Niemniej jednak, nie można obarczać organu podatkowego obowiązkiem nieograniczonego poszukiwania dowodów przemawiających za twierdzeniami strony, jeżeli ona sam takich dowodów nie wskazuje (wyrok NSA z 1 czerwca 1999 r., sygn. akt III SA 5688/98, opubl. LEX 38711). Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w powyższym orzeczeniu, jaki i wyroku NSA z 22 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 249/99, (opubl. LEX nr 45373), że strona powinna współdziałać z organem w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych. Również w doktrynie podnosi się, iż w pewnych przypadkach, konieczność współdziałania strony w gromadzeniu przez organ podatkowy dowodów, jest uzasadniona stworzeniem odpowiednich warunków dla zgromadzenia przez organy podatkowe pełnych informacji w takich podatkowych stanach faktycznych, w których bez dostarczenia przez stronę odpowiednich danych, nie ma możliwości ustalenia takich informacji (patrz A. Hanusz "Strony postępowania podatkowego a ciężar dowodu" Przegląd podatkowy z 2004 r., Nr 9, s.52). Przenosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy podkreślić trzeba, iż z brzmienia art. 145 ust. 2 Rozporządzenia Komisji Nr 2454/93 jednoznacznie wynika, iż na wnioskodawcę nałożono obowiązek nie tyko współdziałania z organami, ale wręcz "udowodnienia w sposób przekonujący" okoliczności uzasadniających weryfikację wysokości wartości celnej towaru, który został dopuszczony do swobodnego obrotu. Do wniosku o zwrot cła dołączono m.in. fakturę nr [...]5024 z [...] grudnia 2005 r. wystawioną przez sprzedawcę towaru; złożoną przez stronę reklamację towaru (tkaniny ZX3038) m.in. z w/w faktury (bez daty); oraz sporządzone przez sprzedawcę przyjęcie reklamacji i notę kredytową, dotyczące tkanin oznaczonych kodem ZX3038 dostarczonych m.in. z faktury nr [...]5024 (oba dokumenty nie są datowane). Wobec faktu, iż wskazana faktura dotyczy sprzedaży tkanin oznaczonych innym kodem ZX3010, zaistniałe rozbieżności uzasadniały wyjaśnienie ich przez strony kontraktu. Organy słusznie uznały, że dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie konieczne jest uzyskanie również stanowiska wystawcy dokumentów, tj. firmy "A" Co., Ltd. Jednakże pomimo wezwania do przedłożenia wyjaśnień chińskiego eksportera w przedmiocie warunków umowy, zasad reklamacji, zobowiązań gwarancyjnych, rozbieżności pomiędzy zapisami na fakturze oraz dokumencie reklamacji w zakresie kodów ZX-3010 i ZX-3038, strona przedłożyła jedynie własne wyjaśnienia (pismo z [...] grudnia 2006 r.). Ustalenia organu, iż w okresie od [...] grudnia 2006 r. do [...] maja 2007 r., skarżący i jego chiński kontrahent prowadzili stałą współpracę handlową, uzgadniając kolejne dostawy towaru (w tym okresie dokonano 19 zgłoszeń celnych towaru zakupionego w firmie "A" Co., Ltd), pozwalały uznać za mało wiarygodne wyjaśnienia skarżącego dotyczące braku możliwości nawiązania kontaktu z eksporterem i uzyskania od niego wyjaśnień, w krótkim czasie. Również wyjaśnienia dotyczące daty nadania i odbioru przez kontrahenta reklamowanych próbek towaru oraz powoływanie się na niemożliwość doręczenia przez Pocztę Polską przesyłek na prowincję Chin, gdzie znajduje się fabryka kontrahenta i konieczność przesłania próbek na adres pracownika tej firmy – w świetle zgromadzonego materiału dowodowego należało uznać za nie wiarygodne. Jak bowiem ustalił organ, brak jest informacji od Światowego Związku Pocztowego, mówiącej o utrudnieniach w doręczaniu korespondencji na terenie Chin (por. informacja Poczty Polskiej Centrum Usług Pocztowych Oddział Regionalny w B. z dnia 5 grudnia 2006 r.). Skarżący nie przedstawił ponadto żadnych dowodów nadania przesyłek listowych wskazujących na daty sporządzenia, nadania i odebrania przez kontrahenta dokumentacji związanej z reklamacją towaru. Złożone przez skarżącego wyjaśnienia w przedmiocie rozbieżności w zakresie kodów towaru i omyłkowego wpisania przez kontrahenta w fakturach kodu ZX3010, nie pozwalały na uznanie za okoliczność udowadniają w sposób przekonujący, iż przedmiotem sprzedaży był towar o kodzie ZX3038, co ma zdaniem strony wynikać z dokumentów przyjęcia reklamacji i noty kredytowej. Przedłożona faktura "pro forma" nr [...]5032-01, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, także nie potwierdza w/w okoliczności (towar ZX3038 wynikający z tej faktury, został sprzedany w innej cenie niż wskazywała to strona). Również kwestie związane z kontraktem między stronami są poparte wyłącznie wyjaśnieniami skarżącego, nie wiadomo, zatem w jaki sposób, na jakich zasadach zostały uzgodnione między stronami kontraktu zasady współpracy, związane z dostawą towaru i zobowiązań gwarancyjnych w razie wadliwości towaru. Również i w tym zakresie organ dysponował jedynie wyjaśnieniami skarżącego, niepotwierdzonymi przez sprzedawcę, które w okolicznościach przewidzianych w art. 145 ust. 2 Rozporządzenia Komisji Nr 2454/93 (odstępstwo od zasady określenia wartości celnej), nie mogły stanowić wystarczającego dowodu uzasadniającego pozytywne rozpoznanie wniosku z [...] kwietnia 2006 r. Wobec wskazanych rozbieżności w dokumentacji przedłożonej przez stronę, organ zadośćuczynił obowiązkowi wynikającemu z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. uwzględniając przy tym treść art. 145 ust. 2 Rozporządzenia Komisji Nr 2454/93. Organ pierwszej instancji wzywał skarżącego do uzupełnienia i sprecyzowania swojego stanowiska, jak też przedstawienia wyjaśnień kontrahenta (sprzedawcy). Z powodu nie dostarczenia przez stronę, postulowanych przez organ, przede wszystkim wyjaśnień kontrahenta chińskiego, uzasadnione było poprzestanie na ustaleniach i ocenach poczynionych na podstawie pozostałego materiału dowodowego, tym bardziej, że ustalenia owe nastąpiły w zgodzie z przepisami postępowania podatkowego. W ocenie Sądu, uprawnione jest, więc stanowisko organów, iż skarżący nie wykazał na istnienie warunków uzasadniających zwrot części należności celnych tj. nie wykazał, że w dacie przyjęcia zgłoszenia przez organy celne, towary były wadliwe, a wadliwy stan towarów nie został wcześniej uwzględniony w odnośnej umowie sprzedaży, jak też, że dokonano dostosowania wypełniając zobowiązanie gwarancyjne przewidziane w umowie sprzedaży, zawartej przed dopuszczeniem towarów do obrotu. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), organy przy ocenie zebranych dowodów powinny wszystkie dowody rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności, a także dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów zgromadzonych w danej sprawie. Oceny wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych i ich wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inne organ powinien dokonać według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania. Ocenę dokonaną przez organy należy uznać za ocenę dokonana zgodnie z regułami wyżej wymienionymi, a więc niewykraczającą poza granice zakreślone przez postanowienia art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Mając powyższe na uwadze nie można postawić organom zarzutu naruszenia przepisów art. 187 i art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa. Materiał dowodowy został zebrany i oceniony w prawidłowy sposób i w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Jeszcze raz wymaga podkreślenia, iż nie można obarczać organu podatkowego obowiązkiem nieograniczonego poszukiwania dowodów przemawiających za twierdzeniami podatnika, jeżeli on sam takich dowodów nie wskazuje. Tym samym należało uznać, że skarżący nie udowodnił, w sposób przekonujący dla organów celnych, że: w czasie określonym w art. 67 Wspólnotowego Kodeksu Celnego towary objęte procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie dokumentu SAD nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. były wadliwe; sprzedający dokonał dostosowania, wypełniając zobowiązanie gwarancyjne przewidziane w umowie sprzedaży, zawartej przed dopuszczeniem towarów do swobodnego obrotu oraz że wadliwy stan towarów nie został wcześniej uwzględniony w odnośnej umowie sprzedaży. W tym stanie rzeczy nie naruszono również wskazanych w skardze przepisów art. 29 i 236 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz art. 145 cytowanego Rozporządzenia Komisji Nr 2454/93. Uznając skargę za nieuzasadnioną Sąd orzekł jak w sentencji przy zastosowaniu art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.