II SAB/Wa 93/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Jacek Fronczyk, Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. A. na bezczynność Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie umorzenia należności pieniężnych postanawia - odrzucić skargę - H. A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w związku z nierozpoznaniem przez ten organ jej wniosku o umorzenie kwoty 2600 zł i niewydanie w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Skarżąca wniosła o nakazanie powyżej określonemu organowi wydania w tej sprawie decyzji zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 października 2004 r. w sprawie umarzania, odraczania i rozkładania na raty należności przysługujących Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 245, poz. 2460). W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej odrzucenie. Organ podał, iż nie jest organem właściwym do rozpoznania przedmiotowego wniosku i o tym fakcie wielokrotnie informował skarżącą. Równocześnie wskazał, że z uwagi na wysokość zadłużenia, organem pierwszej instancji właściwym do rozpoznania wniosku skarżącej jest Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. Jako podstawę prawną wniosku o odrzucenie skargi organ wskazał art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na bezczynność jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania przez organ terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku niewykonania przez niego obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Art. 37 § 1 Kpa przewiduje możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej. Zażalenie to służy do organu administracyjnego wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa, jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który skarżąca musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jednakże pod warunkiem, iż, jak stanowi art. 52 § 1 omawianej ustawy, środek ten przysługiwał stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia, organami Agencji właściwymi do umarzania, odraczania terminów płatności i rozkładania na raty należności pieniężnych przysługujących Agencji są: 1) Prezes Agencji, jeżeli wartość należności głównej jest większa niż dziesięciokrotność kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej ogłoszonego za rok poprzedni na podstawie odrębnych przepisów przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", do celów naliczania odpisu podstawowego na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych; 2) dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji właściwi ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę dłużnika - w pozostałym zakresie. W świetle ustalonego stanu faktycznego i treści przytoczonego powyżej przepisu jednoznacznie wynika, że Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nie jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżącej o umorzenie istniejącego zobowiązania pieniężnego, a tym samym nie pozostaje w bezczynności. Ponadto Sąd zwraca uwagę na fakt, iż nawet przy założeniu, że powyżej określony organ, jak twierdzi skarżąca, jest właściwy w sprawie, to powinna ona zastosować się do dyspozycji art. 37 Kpa. W tym stanie sprawy Sąd odrzucił skargę wniesioną bez wyczerpania przysługujących skarżącej środków odwoławczych, a zatem niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.