II OZ 44/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. L. i J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Sz 1068/07 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Z. L. i J. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia: - oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 1068/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia organu nadzoru budowlanego utrzymującego w mocy postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną na kwotę 5000 zł za samowolnie wybudowany budynek gospodarczy. Oceniając wniosek Sąd I instancji wskazał, że w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dopuszczalność wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu, uzależniona jest od stwierdzenia przesłanek w postaci obawy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. W niniejszej sprawie okoliczności takie nie zostały wykazane. Na powyższe postanowienie Sądu zażalenie złożyły Z. L. i J. B., podnosząc, że uiszczenie opłaty legalizacyjnej byłoby dla nich dużym uszczerbkiem majątkowym, który spowodowałby istotną zmianę ich sytuacji życiowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie dotyczy ani nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty, ani stwierdzenia istnienia takiego obowiązku. Przedmiotowa opłata nie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji, a jej nieuiszczenie oznacza rezygnację z legalizacji samowoli budowlanej, co może stać się podstawą do wydania decyzji administracyjnej, która podlega odrębnemu zaskarżeniu. Z powyższego wynika, że postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie podlega wykonaniu w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, gdyż orzeka ono wyłącznie o wysokości tej opłaty i nie jest źródłem obowiązku podlegającego realizacji. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie to nie nadaje się do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania, gdyż nie wywołuje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.