VII SA/Wa 1436/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2007 r. znak [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Sygnatura akt VII SA/Wa 1436/07 UZASADNIENIE Pismem z dnia 23 lutego 2007r M. K. zwrócił się do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji z dnia [...] grudnia 1994r. o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, w szczególności potwierdzenie, że posiadane uprawnienia upoważniają do wykonywania narzuconych przez ustawodawcę prac wynikających z art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane oraz z § 206 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa postanowieniem z dnia [...] marca 2007r., znak: [...], działając na podstawie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., zwana dalej Kpa), po rozpatrzeniu wniosku M. K. wyjaśniła, że przedmiotowe uprawnienia budowlane są uprawnieniami bez ograniczeń w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118) i stanowią podstawę do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej wg podanego upoważnienia tekstowego w/w decyzji pkt 1. Jednocześnie organ I instancji stwierdził, że decyzja upoważnia również w ograniczonym zakresie do sporządzania projektów w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 m3 w zakresie objętym specjalnością konstrukcyjno-budowlaną, a także do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków. W uzasadnieniu Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wyjaśniła, że przedmiotowa decyzja upoważnia m.in. do oceny i badania stanu technicznego wszelkich budynków oraz innych budowli. W konsekwencji organ I instancji stwierdził, że przedmiotowe uprawnienia upoważniają do wykonywania ekspertyz technicznych na podstawie art. 72 ustawy Prawo budowlane, natomiast nie zawierają żadnego odniesienia do wykonywania ekspertyz technicznych w całej rozciągłości, w tym określonych w § 206 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. K. zarzucając mu "brak merytorycznej odpowiedzi na postawione pytanie". Skarżący stwierdził także, że uzyskał odpowiedź, w której powtórzono treść uprawnień budowlanych z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1994r. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007r., znak: [...], na podstawie art. 132 w związku z art. 144 i art. 113 § 2 Kpa, po rozpatrzeniu zażalenia M. K. z dnia 2 kwietnia 2007r. zmieniła postanowienie znak: [...] z dnia [...] marca 2007r. i stwierdziła, że przedmiotowe uprawnienia budowlane upoważniają do wykonania ekspertyzy technicznej, określonej w art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), natomiast nie upoważniają do wykonania ekspertyz technicznych określonych w § 206 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. K. zarzucając brak merytorycznej spójności odpowiedzi zawartej w punktach 1 i 2 niniejszego postanowienia. Ponadto M. K. podkreśla, że decyzja Wojewody [...] zawiera sformułowanie: "ocena stanu technicznego wszelkich budynków oraz budowli", co upoważnia do podejmowania działań narzuconych przez ustawodawcę w ustawie i rozporządzeniu. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007r., znak: [...] na podstawie art. 113 § 2 Kpa oraz w związku z art. 36 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów (Dz. U. z 2001r. Nr 5, poz. 42, z późn. zm.). po rozpatrzeniu zażalenia M. K. na postanowienie Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] marca 2007r., znak: [...], w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji z dnia [...] grudnia 1994r., znak: [...], uchyliła w całości zaskarżone postanowienie i odmówiła udzielenia wyjaśnień. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 113 § 2 Kpa, organ który wydał decyzję, wyjaśnia stronie, na jej żądanie, wątpliwości co do treści decyzji. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji konieczne jest wówczas, gdy jest ona niejednoznaczna, niejasno sformułowana, przy czym wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, czy też powodować zmiany rozstrzygnięcia. W opinii Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, przedmiotowa decyzja nie jest niejednoznaczna, ani dotknięta zawiłością utrudniającą jej stosowanie, a rozstrzygnięcie przedstawionej przez M. K. kwestii nie mieści się w zakresie postanowienia wydanego na podstawie art. postępowania administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o jednoznaczną interpretację pkt 1 jego uprawnień - oceniania i badania stanu technicznego wszelkich budynków oraz innych budowli, w odniesieniu do obowiązujących obecnie przepisów: - Art. 71 pkt 2 ppkt 5 - ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, - § 206 pkt 1 i pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa podtrzymała stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podniosła w skardze strona. Sytuacja taka ma miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż skarga zasługuje na uwzględnienie ze względu na błędne rozstrzygnięcie organu II instancji. Podstawę rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 139 Kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Przepis ten oznacza, że organ odwoławczy nie może pogarszać, określonej decyzją organu pierwszej instancji, sytuacji prawnej strony odwołującej się. Strona odwołująca się powinna bowiem pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wniesione przez nią odwołanie, jeżeli nie okaże się skuteczne, spowoduje co najwyżej utrzymanie jej dotychczasowej sytuacji prawnej ustalonej zaskarżoną decyzją, w żadnym zaś przypadku nie doprowadzi do jej pogorszenia. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane na niekorzyść strony. Organ nie wykazał przy tym, iż zachodzą przesłanki stosowania reformationis in peius, określone w art. 139 Kpa. Postanowienie organu I instancji co prawda nie satysfakcjonowało skarżącego, i w jego ocenie nie uwzględniało jego postulatów, jednakże wyjaśniało stronie przynajmniej cześć jej wątpliwości związanych z wydaną decyzją. Natomiast postanowienie organu II instancji uchylając postanowienie wyjaśniające stronie wątpliwości w trybie art. 113 § 2 Kpa pozbawiło stronę w ogóle wyjaśnień, a to oznacza, iż postanowienie to jest mniej korzystne w stosunku do postanowienia organu I instancji. Należy zauważyć, że art. 139 Kpa dopuszcza tylko w wyjątkowych wypadkach, wymienionych w tym przepisie, możliwość zmiany przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia organu I instancji na niekorzyść strony odwołującej się - wtedy, gdy zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W takiej sytuacji organ odwoławczy jest zobowiązany wskazać w uzasadnieniu decyzji lub postanowienia, że w sprawie wystąpił stan, o którym mowa w tym przepisie. Brak przesłanek z art. 139 Kpa do zmiany postanowienia na niekorzyść strony powoduje, że decyzja organu odwoławczego wydana wbrew zakazowi reformationis in peius jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa jest w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.