I SA/Wa 629/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie : Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za nabycie własności budynku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] Minister Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] ustalającą odpłatność za nabycie własności budynku biurowego usytuowanego na działce nr [...] położonej w L., obręb [...] - w wysokości [...] złotych. Decyzję wydano w oparciu o następujący stan faktyczny. Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] października 2000 r., nr [...] stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w L. [...] oraz prawa własności budynków usytuowanych na przedmiotowym gruncie, w tym budynku biurowego za odpłatnością. Od decyzji tej odwołanie złożył P. Oddział Okręgowy w L., kwestionując decyzję w części dotyczącej wysokości odpłatności za nabycie własności budynku biurowego. Po rozpoznaniu odwołania, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu wojewódzkiego. Powyższa decyzja wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2003 r. sygn. akt I SA 1446/01 została uchylona w części odnoszącej się do ustalenia odpłatności za nabycie własności budynku biurowego. Rozpoznając ponownie sprawę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] uchylił w całości w/w decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] października 2000 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Następnie Minister Infrastruktury decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. stwierdził nieważność w/w decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2003 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa - w części "nie związanej ze sprawą ustalenia odpłatności za nabycie własności budynku biurowego". Wojewoda Lubelski, ponownie rozpatrując sprawę ustalenia odpłatności - działając na podstawie art. 200 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - decyzją z dnia 29 czerwca 2006 r. ustalił odpłatność za nabycie własności budynku biurowego usytuowanego na działce nr [...] położonej w L. Od powyższej decyzji P. S.A. w W. złożył odwołanie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż Wojewoda Lubelski wydając zaskarżoną decyzję winien zastosować art. 200 ust 3 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i stwierdzić nabycie własności przedmiotowego budynku biurowego nieodpłatnie, gdyż P. S.A. spełnia wymogi tego przepisu (był spółką z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa, powstał z przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę, a wierzytelność wynika z nabycia własności budynków). Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, iż przyczyną uchylenia decyzji w części odnoszącej się do ustalenia odpłatności za nabycie własności budynku biurowego, było nie wyjaśnienie przez organ wojewódzki, rozbieżności co do wartości oraz stopnia zużycia budynku zlokalizowanego na uwłaszczonej nieruchomości - ustalonego różnymi operatami szacunkowymi - i przyjęcie w zaskarżonej decyzji wartości tego budynku określonej w jednym z operatów szacunkowych. Z akt sprawy wynika, że Wojewoda Lubelski - ponownie rozpatrując sprawę uwłaszczenia w części dotyczącej odpłatności za nabycie własności budynku biurowego - zlecił wykonanie nowego operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowemu, bowiem wykonane wcześniej operaty zdezaktualizowały się ze względu na zmianę przepisów prawa oraz na znaczny upływ czasu. Aktualnie istniejący operat szacunkowy został wykonany w dniu 27 lutego 2006 r. i określa cenę nieruchomości wg stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. i według wartości na dzień wydania decyzji, tj. zgodnie z obowiązującymi przepisami. Powyższym operatem wartość nieruchomości określono na kwotę [...] złotych, w tym wartość budynku określono na kwotę [...] złotych. Natomiast odpłatność za nabycie własności budynku biurowego w zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. została ustalona na kwotę w wysokości [...] złotych (oszacowaną wartość budynku pomniejszono o wartość nakładów poniesionych ze środków własnych P. na modernizację budynku przed dniem 5 grudnia 1990 r.). P. S.A. w W. nie kwestionuje powyższego, lecz powołując się na art. 200 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami twierdzi, iż nabycie prawa własności budynku biurowego powinno nastąpić nieodpłatnie, bowiem P. przekształcił się na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 1991 r. w Spółkę Akcyjną Skarbu Państwa pod nazwą P. S.A. Minister stwierdził, że jak wynika z treści w/w art. 200 ust. 3 pkt 1 wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali wygasają z chwilą przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa lub przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego w jednoosobową spółkę gminy. Z powyższego wynika, że przepis ten ma odniesienie wyłącznie do przedsiębiorstw państwowych przekształconych w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa lub przedsiębiorstw komunalnych przekształconych w jednoosobową spółkę gminy. Minister ustalił, że P. w dniu 5 grudnia 1990 r. działał w oparciu o ustawę z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. Nr 59, poz. 344), jednakże zgodnie z art. 97 ust. 3 tej ustawy, do czasu przekształcenia P., nie później niż do dnia 31 grudnia 1991 r., zakład ten działa na podstawie przepisów dotychczasowych, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Przepisem dotychczasowym w rozumieniu w/w art. 97 ust. 3 była ustawa z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych (Dz. U. Nr 45, poz. 242 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 65 powyższej ustawy, P. był samodzielną i samofinansującą się jednostką gospodarczą, posiadającą osobowość prawną, niepodlegającą wpisowi do rejestru przedsiębiorstw państwowych. Tak więc P. był państwową osobą prawną podlegającą uwłaszczeniu w trybie przepisów art. 200 w/w ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. (wcześniej art. 2 ust. 1-2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), jednakże nie był przedsiębiorstwem państwowym, w odniesieniu do którego miałby zastosowanie art. 200 ust. 3 tej ustawy. Także nie ma zastosowania w niniejszej sprawie art. 200 ust. 3 pkt 2 ustawy, gdyż nie było wydane zarządzenie o prywatyzacji bezpośredniej na podstawie ustawy wymienionej w tym przepisie. Nie ma zastosowania również art. 203 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu: "Zobowiązania spółek z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa, powstałych z przekształcenia przedsiębiorstw państwowych, z tytułu, o których mowa w ust. 1 wygasają" - na który powołuje się skarżący - gdyż dotyczy on spółek powstałych z przekształcenia przedsiębiorstw państwowych, co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. S. A. w W., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną jego wykładnię i niezastosowanie w/w przepisu do skarżącego P. S.A. na skutek nieprawidłowego ustalenia, że poprzednik prawny skarżącego – P. - nie był przedsiębiorstwem państwowym w rozumieniu tego artykułu. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż - wbrew stanowisku Ministra – P. S.A. powstał z przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego (P.) w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa i tym samym ma do niego zastosowanie w/w art. 200 ust. 3 pkt 1, w oparciu o który - nabycie własności przedmiotowego budynku biurowego powinno nastąpić nieodpłatnie. Wynika to z następujących okoliczności oraz przepisów prawnych: 1. zgodnie z art. 200 ust. 3 pkt. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami - wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków (tj. również wierzytelność wynikająca z nabycia własności budynku przy ul. [...]) wygasają z chwilą przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa. Skoro zatem skarżący – P. S.A. powstał w wyniku przekształcenia w dniu 23 grudnia 1991 r. przedsiębiorstwa państwowego – P. w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa, to ma zastosowanie do skarżącego w/w przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wbrew stanowisku Ministra Budownictwa - przepis ten posługujący się pojęciem "przedsiębiorstwo państwowe", w żadnym razie nie ogranicza tego pojęcia do przedsiębiorstw państwowych w rozumieniu ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. Nr 24 z 1981 r., poz. 122, ze zm.), czy też przedsiębiorstw państwowych wpisanych do rejestru przedsiębiorstw państwowych. Przepis ten należy interpretować celowościowo - jako zamiar ustawodawcy zmniejszenia wierzytelności wszystkich przedsiębiorstw podlegających procesowi prywatyzacji (w tym P.), stanowiących własność Skarbu Państwa. W/w przepis, nie wyklucza również istnienia innych przedsiębiorstw państwowych, niż wymienione w ustawie z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych.; niezależnie od powyższego, zgodnie z pierwotnym brzmieniem art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych - przepisów ustawy, z wyjątkiem przepisów o rejestrze przedsiębiorstw państwowych, nie stosuje się do P. A zatem P. wprawdzie nie działał w oparciu o przepisy ustawy o przedsiębiorstwach państwowych, ale był przedsiębiorstwem państwowym zobowiązanym do wpisania się do rejestru przedsiębiorstw państwowych. Obowiązek ten istniał aż do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych (Dz. U. Nr 45 z 1984 r., poz. 242 ze zm.). Powyższe potwierdza stanowisko skarżącego o braku podstawy prawnej odmowy uznania przez Ministra Budownictwa – P. za przedsiębiorstwo państwowe w rozumieniu art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.; już art. 13 ustawy z dnia 2 grudnia 1958 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych (Dz. U. Nr 72 z 1958 r., poz. 357 ze zm.) potwierdził, iż P. jest państwowym przedsiębiorstwem ubezpieczeniowym. Powyższą formę, wskazała również Rada Ministrów nadając P. statut (M. P. nr 34 z 1960 r., poz. 167), w którym w § 1 ust. 1 określono P. jako "państwowe przedsiębiorstwo ubezpieczeniowe". do skarżącego ma zastosowanie ustawa z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 118, z 1996 r., poz. 561 ze zm.) i w trybie tej ustawy - pracownicy P. S.A. otrzymali darmowe akcje pracownicze. A więc już z samej nazwy w/w ustawy (dotyczącej przedsiębiorstw państwowych) wynika, że P. S.A. jest skomercjalizowanym przedsiębiorstwem państwowym; wprowadzona do kodeksu cywilnego ustawą z dnia 28 lipca 1990 r. definicja przedsiębiorstwa (art. 551 kc), wyraźnie przesądza kwestię, iż P. (w 1990 roku) - stanowiący zorganizowany zespół składników majątkowych - jest przedsiębiorstwem. Co do okoliczności, że jest przedsiębiorstwem - "państwowym", to przesądzała o tym sama nazwa P. Podobnie ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. Nr 59 z 1990 r., poz. 344 ze zm.) wskazała wyraźnie zakład ubezpieczeń - jako jednostkę organizacyjną spełniającą definicję w/w art. 551 kc oraz jednocześnie w art. 10 - wskazała, że działalność ubezpieczeniowa jest rodzajem działalności gospodarczej. Skoro zatem P. - w momencie przekształcenia w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, prowadził działalność gospodarczą, był "państwowy" i jednocześnie był "przedsiębiorstwem" - to w konsekwencji ma do niego zastosowanie art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; w 1990 roku rozpoczęła się prywatyzacja przedsiębiorstw państwowych. W celu przekształcania przedsiębiorstw państwowych w przedsiębiorstwa działające w oparciu o kodeks handlowy, konieczne było korzystanie z usług notariuszy, sporządzających m.in. akty przekształcenia przedsiębiorstw państwowych w jednoosobowe spółki Skarbu Państwa. Ponieważ taksa notarialna zasadniczo liczona była od wartości przedmiotu aktu notarialnego, to aby nie spowodowało to nadmiernych kosztów dla Skarbu Państwa, postanowiono w takich przypadkach ujednolicić taksę notarialną. W konsekwencji powyższego oraz przepisów ustawy z 1990 roku o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, został wprowadzony § 9 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości (Dz. Nr 33 z 1991 r., poz. 146, ze zm.) z dnia 12 kwietnia 1991 r. w sprawie taksy notarialnej. Zgodnie z tym paragrafem - "maksymalne wynagrodzenie wynosi: za sporządzenie aktu, w którego wyniku następuje prywatyzacja przedsiębiorstwa państwowego (...) w drodze przekształcenia w spółkę - do 5.000.000 zł". Wynagrodzenie jakie otrzymał notariusz, za sporządzenie w dniu 23 grudnia 1991 r. Aktu Przekształcenia P. w Spółkę Akcyjną - było właśnie w wysokości 5.000.000 zł i wynikało z w/w § 9 pkt 2. Jednocześnie podpisanie aktu notarialnego o takiej treści (zapis aktu notarialnego, dotyczący taksy notarialnej jest częścią tegoż aktu) przez upoważnionego przedstawiciela właściciela P. S.A. - Skarbu Państwa - skutkuje uznaniem przez Skarb Państwa P. za przedsiębiorstwo państwowe. A zatem - wydając zaskarżoną decyzję - Minister Budownictwa sprzeciwił się wcześniej złożonemu przez reprezentanta Skarbu Państwa oświadczeniu woli o uznaniu P. za przedsiębiorstwo państwowe.; podana przez Ministra Budownictwa definicja P., wynikająca z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych, wskazuje jednoznacznie, iż P. był państwową osobą prawną. Jednocześnie definicja wynikająca z w/w przepisu, nie odbiera P. wcześniej przyznanego (ustawą z 1958 roku) statusu przedsiębiorstwa państwowego - tego statusu nie odbiera również jakikolwiek inny przepis tej ustawy, czy też jakiś inny akt prawny. wielokrotnie były wydawane decyzje administracyjne, w których organy państwowe nie miały żadnych wątpliwości, co do faktu, iż P. stanowił przedsiębiorstwo państwowe. Co więcej, w/w decyzje zostały oparte o treść art. 200 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (ewentualnie o treść poprzedzającego art. 2 ust. 9 pkt 6 a) ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 grudnia 1992 r. i ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 października 1992 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości) i stwierdzały (w różnej formie) "nieodpłatność" nabycia własności przez P. S.A. budynków znajdujących się na nieruchomościach - z uwagi na przekształcenie przedsiębiorstwa państwowego P. - w spółkę akcyjną. Do przykładowych decyzji administracyjnych korzystnych dla skarżącego należą decyzje: Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 1999 r., nr [...], Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...], Wojewody Poznańskiego z dnia [...] lipca 1993 r., nr [...]. Ponadto strona skarżąca wskazała, iż podtrzymuje całość argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ustalającą odpłatność za nabycie własności budynku biurowego usytuowanego na działce nr [...] położonej w L. [...]. Decyzja ta została wydana na skutek uznania przez organy orzekające w niniejszej sprawie - których stanowisko Sąd w całości podzielił - iż P. w W. (na datę 5 grudnia 1990 r.) nie był przedsiębiorstwem państwowym, wobec czego nie może być zastosowany art. 200 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46, z 2000 r. poz. 543 ze zm.). Jak wynika z treści w/w art. 200 ust. 3 pkt. 1 wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali wygasają z chwilą przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa lub przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego w jednoosobową spółkę gminy. Z powyższego wynika, że przepis ten ma odniesienie wyłącznie do przedsiębiorstw państwowych przekształconych w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa lub przedsiębiorstw komunalnych przekształconych w jednoosobową spółkę gminy. Powołując się na powyższy art. 200 ust. 3 pkt. 1 P. S.A. twierdzi, iż nabycie prawa własności budynku biurowego powinno nastąpić nieodpłatnie, bowiem P. przekształcił się na podstawie aktu notarialnego z dnia 23 grudnia 1991 r. w Spółkę Akcyjną Skarbu Państwa pod nazwą P. S.A. Przepis ten posługujący się pojęciem "przedsiębiorstwo państwowe", w żadnym razie nie ogranicza tego pojęcia tylko do przedsiębiorstw państwowych w rozumieniu ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. Nr 24 z 1981 r., poz. 122, ze zm.), czy też przedsiębiorstw państwowych wpisanych do rejestru przedsiębiorstw państwowych. Przepis ten należy interpretować celowościowo - jako zamiar ustawodawcy zmniejszenia wierzytelności wszystkich przedsiębiorstw podlegających procesowi prywatyzacji (w tym P.), stanowiących własność Skarbu Państwa. Sąd stwierdził, że prawidłowo Wojewoda Lubelski i Minister Budownictwa uznali, iż P. w dniu 5 grudnia 1990 r. działał w oparciu o ustawę z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. Nr 59, poz. 344), jednakże zgodnie z art. 97 ust. 3 tej ustawy - do czasu przekształcenia P., nie później niż do dnia 31 grudnia 1991 r. - zakład ten działa na podstawie przepisów dotychczasowych, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Przepisem dotychczasowym w rozumieniu w/w art. 97 ust. 3 była ustawa z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych (Dz. U. Nr 45, poz. 242 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 65 powyższej ustawy – P. był samodzielną i samofinansującą się jednostką gospodarczą, posiadającą osobowość prawną, nie podlegającą wpisowi do rejestru przedsiębiorstw państwowych. Tak więc P. był państwową osobą prawną podlegającą uwłaszczeniu w trybie przepisów art. 200 w/w ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. (wcześniej art. 2 ust. 1-2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), jednakże nie był przedsiębiorstwem państwowym, w odniesieniu do którego miałby zastosowanie art. 200 ust. 3 tej ustawy. Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, iż definicja P., wynikająca z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych, nie odbiera mu wcześniej przyznanego (ustawą z dnia 2 grudnia 1958 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych Dz. U. z 1958 r. Nr 72, poz. 357 ze zm.) statusu przedsiębiorstwa państwowego. Przedmiotowa ustawa w dniu 5 grudnia 1990 r. już nie obowiązywała - została uchylona z dniem 1 stycznia 1985 r. właśnie przez ustawę z dnia 20 września 1984 r. Wobec tego jedyną prawidłową definicją P. była definicja wynikająca z przepisów prawa obowiązującego na datę 5 grudnia 1990 r. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.