VII SA/Wa 1293/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi S.R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A.C. z Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w W.: tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 305 zł (trzysta pięć złotych), w tym: tytułem opłaty kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 55 zł (pięćdziesiąt pięć złotych). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007r. na podstawie art. 104 i 105 Kodeksu postępowania administracyjnego – Ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. (tekst jednolity: Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071) po rozpoznaniu sprawy dotyczącej rozbiórki budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w W. i stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...], morzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż M. i A. J. jako współwłaściciele 1/2 budynku w zabudowie bliźniaczej z uwagi na zły stan techniczny swojej części, wystąpili do organu administracji architektoniczno – budowlanej o pozwolenie na jego rozbiórkę. Roboty rozbiórkowe były prowadzone zgodnie z ostateczną decyzją o pozwoleniu na rozbiórkę z dnia 3 sierpnia 2004r. wydaną przez Prezydenta [...] W. Podczas oględzin nie stwierdzono uszkodzeń i negatywnego wpływu robót rozbiórkowych na elementy konstrukcyjne i stan techniczny budynku bliźniaczego bezpośrednio przylegającego do budynku rozebranego. Nie stwierdzono również zagrożenia dla zdrowia, życia i mienia w budynku przy ul. [...]. Ponownie kontrolę przeprowadzono w dniu 24 stycznia 2007r. Stwierdzono, że budynek przy ul. [...] w W., jest w stanie ogólnym odpowiednim, a jego ściana zewnętrzna po rozbiórce budynku przy ul. [...] została ocieplona styropianem. Kontrola potwierdziła wcześniejsze ustalenia dokonane w dniu 22 września 2004r i w dniu 4 maja 2005r. Stwierdzone podczas oględzin widoczne rysy na ścianach nie mają, w ocenie organu, istotnego wpływu na bezpieczeństwo konstrukcji i użytkowanie obiektu. Nadto organ wskazał, iż z oceny technicznej opracowanej przez rzeczoznawcę budowlanego wynika, że rozbiórka nie wpłynęła negatywnie na układ konstrukcyjny budynku tj. drugiej połowy "bliźniaka". Ściana, która w wyniku rozbiórki budynku na działce o nr ewid. 35 ([...]) zmieniła się na ścianę zewnętrzną, wymagała ocieplenia materiałem termoizolacyjnym, które zostało wykonane. Zważywszy na powyższe ustalenia i sporządzoną ocenę techniczną brak jest zdaniem organu podstaw do nakładania na inwestorów dokonujących rozbiórkę jakichkolwiek obowiązków. Brak jest także podstaw do nałożenia obowiązków na właścicielkę nieruchomości przy ul. [..]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła S. R. Skarżąca wskazała, iż rozebrany przez inwestorów budynek mieszkalny był zbliźniaczony z jej domem i oba domy miały wspólną ścianę nośną. Na skutek rozbiórki jej budynek został poważnie uszkodzony, na ścianie pojawiły się głębokie pęknięcia, które się powiększają. Wykonane ocieplenie nie jest dostateczne, a tynk położony na ocieplenie odpada i sypie się. Zakwestionowała także ekspertyzę przedstawioną przez inwestorów, wniosła o sporządzenie ponownie opinii przez niezależnego biegłego, który obiektywnie oceni stan techniczny budynku. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2007r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania S. R.. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczące braku podstaw do podejmowania działań w ramach nadzoru budowlanego. Powołał ustalenia wynikające z ekspertyzy technicznej przedłożonej przez M. i A. J., w której stwierdzono, że po wykonanej rozbiórce, w pozostałej części budynku nie występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa zdrowia i mienia a budynek nadaje się do użytkowania. Dodatkowo organ wskazał, iż skarżąca nie przedłożyła żadnej oceny technicznej bądź ekspertyzy, która potwierdziłaby ocenę dotyczącą złego stanu technicznego jej budynku. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła S. R.. Skarżąca ponownie wskazała, iż to na skutek wykonanej przez małżonków J. rozbiórki jej część budynku została poważnie naruszona. Mino, że była współwłaścicielką rozebranego budynku organ administracji nie zawiadomił jej o toczącym się postępowaniu dotyczącym wydania decyzji rozbiórkowej. Zarzuciła organom nieuwzględnienie jej kilkakrotnych wniosków o powołanie przez organ administracji opinii dotyczącej stanu technicznego jej budynku po wykonanej rozbiórce. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego . Stosownie do brzmienia art. 105 § 1 kpa organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy natomiast do czynienia wówczas, gdy w oczywisty sposób organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Jeżeli jednak istnieje pewien stan faktyczny, który podlega uregulowaniu przez organ administracji publicznej na wniosek strony bądź z urzędu, postępowanie administracyjne powinno się toczyć. Podkreślić dodatkowo należy, że organ administracyjny nie może kwalifikować bezzasadności żądania strony z bezprzedmiotowością postępowania. Bezzasadność żądania strony oznacza bowiem brak przesłanek do uwzględnienia jej wniosku. W przeciwieństwie do bezprzedmiotowości postępowania, bezzasadność żądania strony musi być wskazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania, gdyż jest to niezgodne z prawem uchylania się organu od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie – dotyczącej stanu technicznego budynku skarżącej na skutek wykonanych robót rozbiórkowych – w ustalonym przez organ stanie faktycznym brak było podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 105 § 1 kpa. Organ opierając się na sporządzonej ocenie technicznej budynku skarżącej przy ul. [...] uznał, iż brak jest podstaw do podejmowania jakichkolwiek działań w ramach nadzoru budowlanego z uwagi na dobry stan techniczny tego budynku. Z akt postępowania, w szczególności z przeprowadzonych oględzin, wynika jednak, że na odkrytej w wyniku rozbiórki ścianie budynku znajdują się widoczne rysy. Skarżąca w toku całego postępowania konsekwentnie podnosiła, iż wykonana rozbiórka naruszyła konstrukcję jej budynku i domagała się przeprowadzenia ekspertyzy przez niezależnego biegłego powołanego przez organ, kwestionując jednocześnie opinię sporządzoną na zlecenie M. i A. J. . W tych okolicznościach stanowisko organu, iż skarżąca na poparcie swoich twierdzeń powinna przedstawić kontropinię kwestionującą ekspertyzę sporządzoną na zlecenie inwestorów jest nie do przyjęcia w kontekście art. 77 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem to na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wyczerpującego zebrania, a następnie rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Uchylenie się od tego obowiązku i wydanie decyzji umarzającej postępowanie administracyjne stanowi naruszenie prawa, gdyż zamyka stronie drogę do konkretyzacji jej praw i merytorycznego rozpoznania sprawy. Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.