II SA/Wr 37/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Olga Białek, Sędzia NSA Julia Szczygielska, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007r. sprawy ze skargi spółki jawnej A we W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 500zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] Wojewoda D. na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z póź. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Biura Projektowo-Handłowego K. od decyzji Prezydenta Wrocławia Nr [...] z dnia [...] zmieniającej decyzję tego organu z dnia [...] (Nr[...] ), którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na: - przebudowie budynku dawnej stajni na potrzeby obiektu usługowego, - budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych ( segmenty "A", "B", "C" i "E") z garażami podziemnymi i niezbędnymi elementami zagospodarowania terenu i infrastrukturą techniczną ( trafostacje, sieci i przyłącza wodociągowe, drenaż opaskowy, kanalizacja sanitarna, deszczowa, kable średniego i niskiego napięcia, oświetlenie zewnętrzne terenu, kanalizacja teletechniczna oraz sieci elektroenergetyczne). na terenie nieruchomości przy ulicy K. i ulicy P. we W., ( na działkach nr [...] , obręb P.), w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego obejmującego: - rozszerzenie zakresu inwestycji o budynek mieszkalny oznaczony na rysunku projektu zagospodarowania terenu symbolem "D", - zmianę układu części pomieszczeń mieszkalnych w budynkach oznaczonych symbolem "A", "B", "C" i "E", wysokości klatek schodowych w segmentach E5, E6 w budynku ,,E" oraz układu lokali użytkowych w budynku usługowym "U". - wydał decyzję Nr[...] , którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ drugoinstancyjny wskazał, że z wniosku inwestora - Spółki A - z dnia [...] Prezydent W., mocą decyzji z dnia 3 [...] Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na: - przebudowie budynku dawnej stajni na potrzeby obiektu usługowego, - budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych ( segmenty "A", "B", "C" i "E") z garażami podziemnymi i niezbędnymi elementami zagospodarowania terenu i infrastrukturą techniczną ( trafostacje, sieci i przyłącza wodociągowe, drenaż opaskowy, kanalizacja sanitarna, deszczowa, kable średniego i niskiego napięcia, oświetlenie zewnętrzne terenu, kanalizacja teletechniczna oraz sieci elektroenergetyczne) na terenie nieruchomości przy ulicy K. i ulicy P. we W., (na działkach nr [...] , obręb P.). Kolejnym wnioskiem z dnia[...] . inwestor wystąpił o zmianę wymienionej powyżej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...] w zakresie " włączenia do pozwolenia na budowę budynku "D", zmiany rozkładów mieszkań budynków ABCDiE oraz zmiany rozkładu lokali usługowych bud "U", przewidzianych do realizacji na działkach nr[...] , obręb P. przy ulicy K. i ulicy P. we W. Pismem z dnia [...] organ administracji architektoniczno - budowlanej pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego objętego powyższym wnioskiem inwestora. Następnie, decyzją z dnia [...] (Nr[...] ) Prezydent W. zmienił własną decyzję [...] (Nr[...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji opisanej wyżej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Biuro Projektowo-Handlowe K., mające swoją siedzibę na sąsiedniej nieruchomości przy ulicy P. we W. Strona skarżąca zarzuca, iż nowoprojektowany budynek oznaczony symbolem "E" i "D" narusza wymagania ustalone w § 13 ust. 2 i 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późniejszymi zmianami). Organ odwoławczy po przeanalizowaniu całości akt sprawy, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa stwierdził co następuje. W myśl art. 36a ust. 1 ustawy - Prawo budowlane istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Przy czym, zgodnie z art. 36a ust. 3 tej ustawy, w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 ustawy -Prawo budowlane stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane wymaga zatem, aby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego ( w zaistniałym przypadku decyzji o zmianie pozwolenia na budowę) właściwy organ sprawdził: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( Dz, U. Nr 62, poz. 627, z późniejszymi zmianami); 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b omawianej ustawy, a także zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Analizując posiadany materiał dowodowy pod kątem zachowania wymienionego powyżej przepisu organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotem weryfikowanej decyzji jest zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego dla robót budowlanych polegających na: - budowie budynku mieszkalnego oznaczony na rysunku projektu zagospodarowania terenu symbolem "D", - zmianie układu części pomieszczeń mieszkalnych w budynkach oznaczonych symbolem "A", "B", "C" i "E", wysokości klatek schodowych w segmentach E5, E6 w budynku "E" oraz układu lokali użytkowych w budynku usługowym "U", przewidzianych do realizacji na terenie nieruchomości przy ulicy Karkonoskiej i ulicy P. we W. oraz udzielenie pozwolenia na budowę dla robót objętych tym projektem. Organ II instancji wskazał, iż przedmiotowa inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego K. - P. w obrębie P. we W. zatwierdzonego Uchwałą [...] Rady Miejskiej W. z dnia[...] ., ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa D. Inwestycja objęta zaskarżoną decyzją leży na terenie oznaczonym w wymienionym planie symbolem[...]. Dopuszczalne przeznaczenie tego terenu to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna przy spełnieniu następujących warunków: - zakaz lokalizacji budynków w strefie, o szerokości 40 m mierzonej od nieprzekraczalnej linii zabudowy wzdłuż alei K., wyznaczonej jak na rysunku planu - warunek spełniony, - wartość wskaźnika intensywności zabudowy mieszkaniowej nie większa niż 1,4, - warunek zachowany, - minimalna wysokość budynków 12 m mierzona od poziomu terenu do najwyższego gzymsu lub okapu - warunek spełniony, - maksymalna wysokość budynków 35 m, mierzona od poziomu terenu do najwyższego gzymsu lub okapu oraz 40 m, mierzona od poziomu terenu do najwyższej kalenicy - warunek spełniony. Pozostałe ustalenia miejscowego planu zagospodarowania terenu dotyczą zagospodarowania terenu, które zostało zatwierdzone pierwotną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] (Nr[...] ) i nie podlegały, zdaniem organu odwoławczego, sprawdzeniu w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do zachowania wymogu wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, organ II instancji również nie stwierdził naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projektowany budynek oznaczony symbolem "D" został usytuowany od granic działki budowlanej w odległości od 8m do 13,32m - co spełnia wymagania § 12 ust. 1 pkt 1 wymienionego rozporządzenia, który minimalną odległość od granicy działki budowlanej budynku zwróconego w stronę tej granicy ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi ustala na 4m. Ponadto, zgodnie z § 13 ust. 1 omawianego rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Przepis ten będzie miał zastosowanie zarówno do projektowanych obiektów przeznaczonych do realizacji jak też do obiektów już istniejących. Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi usytuowane w budynku oznaczony symbolem "D" będącym przedmiotem badanej decyzji spełniają wymagania tego przepisu, jednakże zdaniem strony skarżącej budynek ten oraz budynek oznaczony symbolem "E" uniemożliwi spełnienie omawianego przepisu wobec obiektu biurowo-magazynowego leżącego na sąsiedniej nieruchomości przy ulicy P. we W. Badając tą kwestię Wojewoda D. zaznaczył, iż budynek przy ulicy P. we W. jest budynkiem parterowym oddalonym od granicy działki budowlanej o około 3m. Z przedłożonego przez inwestora wyjaśnienia tego problemu wynika, iż na ścianie wschodniej tego budynku zlokalizowanych jest 6 otworów okiennych: 2 w pomieszczeniu holu oraz 4 w pomieszczeniach magazynowych. Natomiast przytoczony powyżej przepis wymaga naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się, zgodnie z § 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na: a) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny, b) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa do 2 do 4 godzin. Biorąc pod uwagę treść powyższych przepisów oraz charakter pomieszczeń od strony wschodniej budynku przy ulicy P. we W., w których znajdują się otwory okienne, organ II instancji stwierdził, iż nie należą one do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w związku z czym nie będą miały zastosowania normy prawne wynikające z § 13 omawianego rozporządzenia. W opinii organu odwoławczego powyższe zatem ustalenia spowodowały, iż zarzuty zawarte w odwołaniu nie znalazły potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa, a przedłożona dokumentacja spełniała wymagania wymienionego na wstępie przepisu art. 35 ust. 1 również w zakresie pkt 3 i pkt 4. Skargę na powyższą decyzję wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Biuro Projektowo-Handlowe K. wraz z wnioskiem o jej uchylenie oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi administracyjnemu naruszenie przepisów prawa, a to § 13 ust. 1 w związku z § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez jego błędne zastosowanie oraz naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy a to art. 77 § 1 KPA poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i oparcie się na nieprawdziwych oświadczeniach jednej ze stron. Owe istotne okoliczności dotyczyły charakteru pomieszczeń znajdujących się w budynku należącym do skarżących, w kontekście obowiązku zapewnienia ich naturalnego oświetlenia poprzez okna wychodzące na projektowane do realizacji budynki "D" i "E" Wojewoda D. wniósł do Sądu odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie podtrzymując jednocześnie argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd , następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywołanej powyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie mogła się ostać w obrocie prawnym. Należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie naruszenie prawa polega na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy spowodowanym niedopełnieniem obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego - art. 7 KPA, art. 77 § 1 i art. 80 KPA Zgodnie z treścią art. 7 KPA, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten konstytuuje podstawowe zasady postępowania i obowiązki organu administracji publicznej na jakich powinien się opierać organ w toku postępowania. Podstawowe zasady wynikające z wyżej wymienionego przepisu, to zasada kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa, zasada prawdy obiektywnej, zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Zgodnie z przyjętą w art. 7 KPA zasadą prawdy obiektywnej, organy administracji publicznej, prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji. Zgodnie z treścią art. 7 i art. 77 § 1 KPA organy orzekające zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2000 r. V SA 1816/00 LEX 77645) Dodać należy, iż obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001 r. I SA 301/00 LEX nr 53964). W przedmiotowej sprawie organ II instancji nie dopełnił tego obowiązku. Sąd pragnie zaznaczyć, że zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy administracji publicznej obowiązek dążenia do tej prawdy. Nie mają takiego obowiązku strony postępowania (P. Witkowski w Zasady ogólne postępowania administracyjnego w postępowaniu podatkowym, cz. I. Prz.Podat. 1997/7/25 - t.3). Tak więc to na organie ciąży obowiązek gromadzenia materiału dowodowego, który następnie posłuży za podstawę do wydania decyzji merytorycznej. Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje kwestii ciężaru dowodu w postępowaniu. Ogólna reguła dowodowa z art. 6 KC, która znajduje w takim przypadku zastosowanie, stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na organie lub stronie, zależnie od tego, który z tych podmiotów wywodzi z danego faktu skutki prawne. Zasada dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a., art. 122 OP.) nie jest regulatorem ciężaru dowodu (por. wyrok NSA OZ w Poznaniu z dnia 11.07.2002 ISA/Po 788/00 Biul. Skarb.2002/6/25). W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 KPA) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy ( por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r. V SA 948/00 LEX nr 50114). Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają między innymi gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Przepis art. 77 § 1 KPA nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie organ administracji publicznej nie wypełnił nałożonego na niego przepisami prawa obowiązku i mimo braków w ustaleniach faktycznych wydały merytoryczne rozstrzygnięcie (decyzja), przy czym zrobił to niezgodnie z treścią przepisu art. 80 KPA, stanowiącym, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd pragnie wskazać, iż organ I instancji - Prezydent W. wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] zmieniającą decyzję tego organu z dnia [...] Nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla inwestycji opisanej na wstępie. W wyniku złożonego odwołania przez skarżące Przedsiębiorstwo, organ odwoławczy -Wojewoda D. wydał w dniu [...] decyzję utrzymującą w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Zgodnie z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego obowiązkiem organu pierwszej instancji było dokonanie wszechstronnej i wnikliwej oceny materiału dowodowego z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mogących mieć zastosowanie w sprawie, kierując się przy tym interesem społecznym i słusznym interesem obywatela. Organ odwoławczy podał, że przedmiotowa inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego K. - P. w obrębie P. we W. zatwierdzonego Uchwałą NR [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...]. Inwestycja objęta zaskarżoną decyzją leży na terenie oznaczonym w wymienionym planie symbolem[...] . Dopuszczalne przeznaczenie tego terenu to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna przy spełnieniu opisanych wyżej warunków. Pozostałe ustalenia miejscowego planu zagospodarowania terenu dotyczą zagospodarowania terenu, które zostało zatwierdzone pierwotną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...] i nie podlegały, zdaniem organu odwoławczego, sprawdzeniu w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do zachowania wymogu wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, organ II instancji również nie stwierdził naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projektowany budynek oznaczony symbolem "D" został usytuowany od granic działki budowlanej w odległości od 8m do 13,32m - co spełnia wymagania § 12 ust. 1 pkt 1 wymienionego rozporządzenia, który minimalną odległość od granicy działki budowlanej budynku zwróconego w stronę tej granicy ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi ustala na 4m. Ponadto, zgodnie z § 13 ust. 1 omawianego rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Przepis ten będzie miał zastosowanie zarówno do projektowanych obiektów przeznaczonych do realizacji jak też do obiektów już istniejących. Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi usytuowane w budynku oznaczony symbolem "D" będącym przedmiotem badanej decyzji spełniają, według organu odwoławczego, wymagania tego przepisu, jednakże zdaniem strony skarżącej budynek ten oraz budynek oznaczony symbolem "E" uniemożliwi spełnienie omawianego przepisu wobec obiektu biurowo-magazynowego leżącego na sąsiedniej nieruchomości przy ulicy P. we W. Badając tą kwestię Wojewoda D. zaznaczył, iż budynek przy ulicy P. we W. jest budynkiem parterowym oddalonym od granicy działki budowlanej o około 3m. Organ odwoławczy przyjął, że z przedłożonego przez inwestora wyjaśnienia tego problemu wynika, iż na ścianie wschodniej tego budynku zlokalizowanych jest 6 otworów okiennych: 2 w pomieszczeniu holu oraz 4 w pomieszczeniach magazynowych. Natomiast przytoczony powyżej przepis wymaga naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się, zgodnie z § 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na: a) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny, b) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa do 2 do 4 godzin. Biorąc pod uwagę treść powyższych przepisów oraz charakter pomieszczeń od strony wschodniej budynku przy ulicy P. we W. , w których znajdują się otwory okienne, organ II instancji stwierdził, iż nie należą one do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w związku z czym nie będą miały zastosowania normy prawne wynikające z § 13 omawianego rozporządzenia. Jeszcze raz należy podkreślić, iż podstawą do przyjęcia takich ustaleń były jedynie oświadczenia inwestora. Sąd pragnie zaznaczyć, iż organ administracji publicznej nie ustalił i nie wyjaśnił rozbieżności, które dotyczą przedmiotowej inwestycji, a które to odmiennie zostały przedstawione w niniejszym postępowaniu przez skarżącego oraz inwestora. Organ odwoławczy nie weryfikując w żaden sposób stanowiska zajętego przez inwestora w pełni dał mu wiarę, jednocześnie odrzucając bez wcześniejszej analizy argumentację podniesioną przez skarżące Przedsiębiorstwo, zarówno na etapie odwołania jak i skargi. Zaznaczenia wymaga, że inwestor wskazał, iż budynek oznaczony symbolem "D" został usytuowany od granic działki budowlanej w odległości od 8 m do 13,32 m, natomiast budynek "E" w najbardziej zbliżonym punkcie - 10,80m. Wysokość budynku "D" w części najbardziej zbliżonej do nieruchomości położonej przy ul. Przyjaźni 4 we Wrocławiu wynosi 22,20 m natomiast budynku "E" 19,17m. Inwestor oświadczył także, że znajdujące się od strony wschodniej budynku położonego przy ul. P. we W. okna nie należą do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi - są to bowiem pomieszczenia holu i magazynu. Natomiast skarżący podał, że przedmiotowy budynek oddalony jest od granic działki od strony projektowanych budynków "D" i "E" w odległości 3 metrów. Na ścianie wschodniej tego budynku usytuowanych jest 6 otworów okiennych, które wbrew twierdzeniom organu nie znajdują się w holu i pomieszczeniach magazynowych. Wskazano także, że jak wynika z zatwierdzonego i odebranego projektu budynku przy ul. P., załączonego do decyzji, w ścianie wschodniej - przyległej do granic działki na której inwestor zamierza zrealizować projekty budynków "D" i "E" usytuowane są pomieszczenia biurowe a nie magazynowe. Jak zostało wskazane, pomieszczenia biurowe usytuowane są w części północno - wschodniej budynku, którego fragment, jak wynika z analizy mapy zagospodarowania terenu, usytuowany jest w odległości powyżej 15 m od projektowanego budynku oznaczonego symbolem "E". Zdaniem organu odwoławczego powyższe wskazuje, iż projektowane budynki w nieznacznym stopniu mogą wpłynąć na przesłanianie pomieszczeń biurowych w istniejącym budynku skarżącego. Jak wynika z powyższego, w niniejszej sprawie organ II instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności nie ustalił, w sposób jednoznaczny, charakteru pomieszczeń należących do skarżącego, które będą przesłaniane przez realizowaną przez inwestora inwestycję. Brak tych ustaleń uniemożliwiał prawidłowa ocenę, czy zostały spełnione warunki w zakresie naturalnego oświetlenia uregulowane w § 13 omawianego wyżej rozporządzenia Braki w postępowaniu wyjaśniającym, które skutkowały naruszeniem prawa procesowego w zakresie postępowania dowodowego, w rezultacie przyniosły skutek w postaci naruszenia norm prawa materialnego w zakresie przepisów ustawy - Prawo budowlane. Organ administracji, dysponując narzędziami w postaci uprawnień z zakresu postępowania dowodowego, nie ustalił faktów niezbędnych do prawidłowego przeprowadzenia procesu decyzyjnego. Powyższe rozbieżności, które zaistniały w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu powinny skutkować eliminacją rozstrzygnięcia organu II instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez organ drugoinstancyjny. Reasumując, organ administracyjny - Wojewoda D. w przedmiotowej sprawie nie dokonał właściwych ustaleń faktycznych, albowiem pominął materiał dowodowy, na który powołało się skarżące Przedsiębiorstwo w odwołaniu oraz skardze, które to ustalenia miały znaczący wpływ na wynik sprawy . Brak powyższych ustaleń skutkował brakiem możliwości dokonania prawidłowej subsumcji przez organ, gdyż podstawą jej prawidłowości jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, aby prawidłowo móc go odnieść do przepisu prawa, w przedmiotowej sprawie do ustawy - Prawo budowlane, które to rozstrzygałoby o właściwej procedurze, mającej zastosowanie w rzeczonej sprawie. W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd, że gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, to nie można ocenić, czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ administracji jest w konsekwencji wadliwe (por. wyrok z dnia 6 listopada 1984 r. I SA 508/84, OSNA 2/84/100). W związku z przytoczoną powyżej argumentacją, stwierdzić należy, że materiał dowodowy, który znajduje się w aktach administracyjnych oraz to co zostało podniesione przez skarżące Przedsiębiorstwo w skardze na decyzję wydaną przez Wojewodę D., zostało w znaczącym zakresie pominięte w postępowaniu administracyjnym przez organ decyzyjny, przez co materiał dowodowy nie został prawidłowo zgromadzony i rozpatrzony, a stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, do czego organ był zobowiązany, zwłaszcza w świetle przepisów art. 7 i 77 § 1 KPA Jak się bowiem stwierdza w literaturze podstawą do uchylenia decyzji jest brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości jej stanu faktycznego, oraz materiału dowodowego występującego w sprawie. Wyżej wskazane uchybienia występujące w sprawie, zarówno dotyczące procedury jak i prawa materialnego stanowią takie naruszenie tych przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjno prawnego materialnego lub procesowego. Dlatego też organ administracji architektoniczno-budowlanej winien przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe ustalające rzeczywisty charakter spornych pomieszczeń oraz wpływ realizowanej budowy na ich oświetlenie. W tym celu należy rozważyć przeprowadzenia oględzin przedmiotowych pomieszczeń i dopiero na podstawie jednoznacznych ustaleń faktycznych wydać stosowne rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I i pkt II sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 wyżej wskazanej ustawy.