V SA/Wa 1685/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska – Szary, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Protokolant - Tomasz Zawiślak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. S. (poprzednio K.) prowadzącej Firmę Handlową "A." w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe; oddala skargę Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. A. K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa "A." działając za pośrednictwem Agencji Celnej T. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci obuwia dziecięcego, z zastosowaniem konwencyjnej stawki celnej na podstawie załączonego certyfikatu pochodzenia towaru z T.. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego w M. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie pochodzenia towarów, długu celnego i stawki celnej towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym, z uwagi na to, że do zgłoszenia celnego przedstawiono nieprawidłowy dokument potwierdzający pochodzenie towaru. Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego w M. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie stawki celnej i długu celnego i orzekł w tym zakresie, korygując równocześnie zastosowaną stawkę podatku VAT. Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił ww. decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w M. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przyczyną uchylenia decyzji były uchybienia proceduralne polegające na braku wszczęcia postępowania w zakresie podatku VAT. Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. uznał zgłoszenie celne z dnia [...] sierpnia 2002 r. za nieprawidłowe w zakresie zastosowanej stawki celnej i kwoty wynikającej z długu celnego i orzekając w tym zakresie ustalił, że stawka celna winna wynosić 40 %. Równocześnie orzekł o obowiązku uiszczenia przez stronę odsetek wyrównawczych. W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Celnego wyjaśnił, że w ramach kontroli postimportowej organ celny zweryfikował całość dokumentów przedłożonych do odprawy celnej dokonanej na podstawie ww. SAD. W ramach kontroli organy celne zwróciły się do organu, który wystawił załączone do SAD świadectwo pochodzenia towaru. Pismem z 4 listopada 2002 r. [...] władze celne poinformowały o negatywnym wyniku weryfikacji świadectwa pochodzenia nr [...] (pieczęć oraz podpis zostały sfałszowane). Po zapoznaniu się z wynikiem weryfikacji strona przedłożyła świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia 27 grudnia 2002 r. Również w odniesieniu do tego świadectwa pochodzenia przeprowadzona została weryfikacja i również to świadectwo zostało zweryfikowane negatywnie. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w M. ww. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia pochodzenia towaru, długu celnego i stawki celnej importowanego towaru. Na tym etapie postępowania strona złożyła oryginał świadectwa FORM A nr [...] z 18 kwietnia 2003 r. wystawionego przez Ch. R. L.. Świadectwo to zostało pozytywnie zweryfikowane przez władze celne Ch. W związku z wejściem w życie z dniem 1 maja 2004 r. rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie utworzenia izb celnych i urzędów celnych oraz określenia ich siedzib Urząd Celny w P. przejął do dalszego prowadzenia sprawy przekazane przez były Urząd Celny w M.. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie w zakresie określenia prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług towaru objętego zgłoszeniem celnym z [...] sierpnia 2002 r. Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że z załączonych do odprawy celnej dokumentów wynika, iż krajem handlu przedmiotowego towaru była firma z siedzibą w T., wobec czego dowód pochodzenia winien być sporządzony w T., natomiast przedstawione przez stronę świadectwo FORM A zostało sporządzone w Ch.. Pomimo, że świadectwo FORM A potwierdza ch. pochodzenie towaru, nie może stanowić dokumentu uprawniającego zastosowanie stawki celnej konwencyjnej, ponieważ nie zostało potwierdzone w kraju korzystającym , którym jest T., a nie Ch.. Naczelnik orzekł o obowiązku zapłacenia przez stronę odsetek wyrównawczych. Orzekł również, że prawidłowa wysokość podatku VAT zostanie rozstrzygnięta odrębną decyzją. Rozpoznając sprawę w wyniku odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej powołując się na obowiązujące w dacie dokonania zgłoszenia celnego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej, stwierdził, że przepisy te pozwalały na zastosowanie stawek konwencyjnych w przypadku towarów objętych sekcją XI Taryfy celnej, do której należy przedmiotowy towar – obuwie, jeżeli jego pochodzenie zostanie udokumentowane świadectwem pochodzenia spełniającym wymogi o kreślone w §13 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego udokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Jak wynika z akt sprawy strona załączyła do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia potwierdzające t. pochodzenie towaru. Świadectwo to zostało zweryfikowane negatywnie, podobnie jak kolejne przedstawione przez stronę t. świadectwo pochodzenia. W ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego strona złożyła pismo z 08.08.2003 r. skierowane do firmy C. F. C. z siedzibą w W. (Ch.) oraz odpowiedź tej firmy z 01.09.2003 r. W odpowiedzi firma ch. wyjaśniła, że skontaktowała się z eksporterami z T., którzy zapewnili ją, iż wyprodukowane przez nią buty, po poddaniu ich procesom wykończenia i pakowania nabędą t. pochodzenie. W piśmie z 30.09.2003 r. kolejna ch. firma W. F. z Z. wyjaśniła, że przesyłka butów wyprodukowanych w Ch. została odebrana przez firmę BSB I. z T.. Firma BSB zapewniła, że po poddaniu obróbce wykańczającej i przepakowaniu obuwie to nabędzie t. pochodzenie. Następnie strona przedłożyła 4 faktury wystawione przez firmę W. F. z Z. na firmę F.H. "A." A. K. oraz świadectwo FORM A potwierdzające ch. pochodzenie towaru. Świadectwo to zostało zweryfikowane pozytywne, jednocześnie władze ch. wyjaśniły, że obuwie objęte tym dokumentem zostało wyprodukowane w fabrykach na terenie Ch., z materiałów całkowicie uzyskanych w Ch., żadne materiały niepochodzące nie zostały zużyte. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że wynik weryfikacji władz ch. stoi w sprzeczności z oświadczeniem strony oraz wyjaśnieniami ch. kontrahentów. Wskazał również na brak spójności między wyjaśnieniami ch. firm oraz danymi zawartymi w zgłoszeniu SAD, a wyjaśnieniami strony zawartymi w odwołaniu. Strona podniosła bowiem, że t. kontrahent był w istocie pośrednikiem, a rzeczywistym eksporterem była ch. firma, tymczasem z wyjaśnień podmiotu ch. wynika, że to firma ch. miała być pośrednikiem między firmą "A." A. K. a firmą t.. Wskazał, że obowiązkiem strony jest podanie w zgłoszeniu celnym prawidłowych danych, a do zgłoszenia celnego strona załączyła dokumenty handlowe wystawione przez t. kontrahenta i wskazała t. pochodzenie towaru. Ponadto w aktach sprawy znajduje się oświadczenie firmy H.S. F. z T. z 10.01.2003 r. potwierdzające, że firma ta jest producentem, a firmy I.C.C. INTL i B.S.B. INTL są firmami handlowymi zajmującymi się eksportem produkowanego przez H.S. F. obuwia. Stwierdził również, że w aktach sprawy znajduje się kontrakt zawarty pomiędzy BSB I. a firmą "A." A. K. na zakup [...] par obuwia, to jest na ilość par obuwia, na którą opiewa faktura HS-10. Ponadto strona przedłożyła bankowy dowód zapłaty z [...].07.2003 r., z którego wynika, że tytuł płatności stanowiła załączona do SAD faktura HS-10. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, że ch. świadectwo pochodzenia towaru dotyczy towaru objętego zgłoszeniem celnym z [...].08.2002r. Wobec czego należało zastosować wobec sprowadzonego towaru autonomiczną stawkę celną podwyższoną o 100%., wobec jednak zawartego w art. 234 Ordynacji podatkowej zakazu reformationis in peius oraz niemożności konwalidowania decyzji organu I instancji ze względu na upływ 3 letniego terminu do wydania decyzji przez ten organ, Dyrektor Izby Celnej postanowił utrzymać w mocy decyzję organu I instancji w zakresie zastosowanej autonomicznej stawki celnej. Odnośnie obciążenia strony obowiązkiem zapłacenia odsetek wyrównawczych Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, powołując się na rozporządzenie Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych, że strona nie wykazała należytej staranności przy dokonywaniu transakcji z zagranicznym kontrahentem, co więcej nie jest w stanie wyjaśnić od kogo faktycznie kupiła towar , nie wykazała w sposób wiarygodny, że posłużenie się sfałszowanymi dokumentami nie było wynikiem jej świadomego działania lub zaniechania, a okoliczności sprawy nie dają podstaw do uznania, że podanie w zgłoszeniu celnym nieprawidłowych danych odnośnie pochodzenia importowanych towarów spowodowane było szczególnymi okolicznościami. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. A. K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą FH " A." wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu §13 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130, poz.851 ze zm.) poprzez odmówienie mocy prawnej prawidłowo sporządzonemu świadectwu pochodzenia towaru wystawionemu przez kraj, z którego dokonano wywozu towaru, naruszenie przepisu §3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz.U. Nr 155,poz.1515) poprzez naliczenie odsetek w sytuacji, gdy w postępowaniu wykazano, iż strona złożyła nieprawdziwe świadectwo pochodzenia bez własnej winy. Uzasadniając zarzuty w motywach skargi skarżąca podniosła, że w świetle §13 ust. 2 rozp. Rady Ministrów świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru, jest uznawane za dowód pochodzenia towaru, w związku z czym złożone przez stronę świadectwo pochodzenia FORM A nr [...], zweryfikowane pozytywnie przez władze ch., kwalifikuje zaimportowane przez stronę towary do preferencyjnego traktowania. Nadmieniła, że świadectwo pochodzenia w rubryce dotyczącej trasy przewozu podaje, iż towary były transportowane drogą morską z portu W. w Ch. przez S. do H.. W materiale dowodowym znajdują się faktury wystawione na stronę przez ch. producenta, sprzeczne więc z zebranym materiałem dowodowym jest twierdzenie Dyrektora Izby Celnej, że brak jest podstaw do przyjęcia, że świadectwo to dotyczy towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym. T. kontrahent był w istocie pośrednikiem transakcji. Ponadto Dyrektor Izby Celnej nie wskazał przepisów pozwalających na pominięcie mocy prawnej przedłożonego przez stronę świadectwa. Odnosząc się do nałożonego na stronę obowiązku zapłacenia odsetek wyrównawczych, podniosła, iż wykazała, że podanie przez nią nieprawidłowych danych było spowodowane szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania, ale wynikiem nierzetelności t. kontrahenta. Okoliczność ta w ocenie strony powoduje, że nałożenie na nią obowiązku zapłaty odsetek jest sprzeczne z prawem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, że są one niezasadne. Na wstępie należy wskazać, że na etapie postępowania sądowego skarżąca poinformowała, że obecnie nazywa się A. S.. Potwierdzeniem tego faktu jest ten sam numer NIP w deklaracjach PIT składanych przez A. K. i A. S.. Zgodnie z §13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130, poz. 851 ze zm.) jeżeli pochodzenie towaru przywożonego na polski obszar celny lub wywożonego z polskiego obszaru celnego musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki: 1) zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów, 2) zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar, b) określenie rodzaju towaru, c) masę brutto lub netto towaru; dane te mogą zostać zastąpione innymi, takimi jak ilość lub objętość, w wypadku gdy towar podczas transportu zmienia swoją masę, gdy jego masa nie może być określona lub gdy ilość lub objętość są danymi zwyczajowo identyfikującymi ten towar, d) liczbę, rodzaj, znaki i numery opakowań; jeżeli towar jest przewożony luzem, należy umieścić na świadectwie odpowiednią adnotację, 3) poświadcza, że towar, którego świadectwo dotyczy, pochodzi z określonego kraju. 2. Świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru, jest uznawane przez organ celny za dowód pochodzenia towaru. Aby świadectwo pochodzenia mogło być uznane za dowód pochodzenia konkretnego towaru musi zawierać dane niezbędne do identyfikacji tego towaru. Świadectwo pochodzenia musi być wystawione dla konkretnego podlegającego odprawie celnej towaru, a nie dla jakiegokolwiek innego towaru, nawet jeżeli jego rodzaj i ilość są identyczne z towarem zgłoszonym do odprawy celnej. W niniejszej sprawie strona dowodziła, że przedstawione przez nią w toku postępowania celnego ch. świadectwo pochodzenia FORM A [...] dotyczyło butów zgłoszonych do odprawy celnej na podstawie dokumentu SAD z [...].08.2002 r. Według strony o tożsamości towaru zgłoszonego do odprawy na podstawie j.d.a . SAD z [...].08.2002 r. z towarem dla którego wystawione zostało ch. świadectwo pochodzenia FORM A [...] świadczy to, że oba dokumenty dotyczą towarów tego samego rodzaju i tej samej ilości towarów , a także fakt, że trasa transportu towarów określonych w obu dokumentach jest identyczna. Oceniając tę okoliczność na podstawie całokształtu materiału dowodowego Sąd stwierdził , że ocena zebranych w sprawie dowodów nie daje podstaw do przyjęcia, że buty zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie dokumentu SAD z [...] sierpnia 2002 r. są tożsame z butami, dla których wystawione zostało świadectwo pochodzenia FORM A [...]. Jak wynika z treści ch. świadectwo pochodzenia FORM A nr [...] zostało ono wystawione dla butów, których transakcja kupna-sprzedaży została potwierdzona fakturami o numerach [...] z dnia 9 maja 2002 r. Są to faktury dokumentujące sprzedaż butów przez firmę W. F. T. C. of Z. na rzecz firmy F.H. "A." A. K.. W niniejszej sprawie niesporne jest, że do zgłoszenia celnego strona załączyła fakturę HS-10 z [...].06.2002 r. wystawioną przez BSB I. Co.Ltd z adresem w B. na F.H. "A." A. K.. Faktura dotyczyła butów. Nie może budzić wątpliwości, że przedmiotem zgłoszenia celnego była określona ilość butów zakupionych na podstawie faktury HS-10 przez skarżącą od spółki BSB I.. Po negatywnej weryfikacji dwóch kolejnych przedstawionych przez stronę świadectw pochodzenia wskazujących, że importowany towar pochodzi z T., strona próbowała wykazać, że towar ten pochodzi z Ch. Na poparcie swojego twierdzenia o ch. pochodzeniu towaru przedstawiła ww. ch. świadectwo pochodzenia towaru FORM A nr [...] – zweryfikowane następnie pozytywnie przez władze ch. W przedstawionym przez stronę ch. świadectwie pochodzenia wskazane zostało, że dotyczy ono określonej ilości par butów oraz określonych faktur nr [...] z 9 maja 2002 r. Strona przedstawiła również wymienione w tym świadectwie faktury. Są to faktury wystawione przez W. F. T. C. of Z. na F. H. "A." A. K.. Z przedstawionego świadectwa pochodzenia nr [...] oraz faktur wystawionych przez W. F. T. C. of Z. wynika, że A. K. prowadząca działalność pod nazwą F.H. “A." kupiła od firmy W. F. T. C. of Z. określoną ilość butów oraz, że buty te należy w świetle obowiązujących przepisów uznać za buty ch.. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, aby ten sam towar kupiła dwukrotnie: raz od firmy W. F. T. C. of Z. na podstawie faktur o numerach [...] z 9 maja 2002 r. i powtórnie od firmy BSB I. na podstawie faktury nr HS-10 z 6 czerwca 2002 r. A tylko wykazanie dokonania dwukrotnie zakupu tego samego towaru czyniłoby możliwym uznanie, że towar dopuszczony do obrotu zgodnie z dokumentem SAD z [...].08.2002 r. nabyty - co wynika z zapisu w polu 44 SAD - na podstawie faktury HS-10 jest tożsamy z towarem, nabytym na podstawie faktur nr [...] dla którego wystawione zostało świadectwo pochodzenia FORM A [...]. Tak więc niesłuszny jest podniesiony w skardze zarzut, że organy celne odmówiły mocy prawnej prawidłowo sporządzonemu świadectwu pochodzenia, naruszając tym samym §13 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130, poz. 851 ze zm.). Organ celny, wbrew twierdzeniu skarżącej nie odmówił mocy prawnej przedłożonemu przez stronę świadectwu pochodzenia towaru, a jedynie uznał, że nie dotyczy ono towaru objętego przedmiotowym dokumentem SAD. Dlatego też nie było powodu do wskazania przepisu stanowiącego podstawę odmówienia mocy prawnej świadectwu pochodzenia. Z zebranych dowodów nie można wywodzić - wbrew twierdzeniu skarżącej - że t. kontrahent był w istocie pośrednikiem transakcji. Przeczą temu następujące fakty: po pierwsze treść faktury HS-10 dołączonej do zgłoszenia SAD. W fakturze tej wyszczególniono ilość par i wielkość butów, których dotyczy faktura, nie wspomniano natomiast o usłudze pośrednictwa. Po wtóre przeczy temu sam fakt załączenia tej faktury do zgłoszenia celnego. Dopuszczeniu do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego podlegała bowiem określona ilość butów, a nie usługa pośrednictwa. Ponadto na "Dyspozycji wystawienia polecenia wypłaty za granicę" wystawionej przez skarżącą dla [...] Banku jako tytuł płatności wskazane zostały faktury za obuwie, między innymi faktura nr HS-10, a nie faktury z tytułu usługi pośrednictwa (k.101 akt. adm.) Jako beneficjent płatności wskazana została osoba trzecia, wskazana przez BSB I. (k.97/99 akt adm.). Gdyby BSB I. miała być pośrednikiem transakcji w tym sensie, że kupowała obuwie w Ch. i następnie sprzedawała firmie "A." A. K., to powinna była przedstawić dokumenty (faktury) na podstawie, których nabyła buty od ch. producenta. W celu udokumentowania ch. pochodzenia tych butów powinna była przedstawić ch. świadectwo pochodzenia wskazujące faktury, na podstawie których kupiła te buty. Takich dokumentów w sprawie nie przedstawiono. O tym, że sprowadzone obuwie nie jest ch. pochodzenia świadczy dodatkowo znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie H.S. F. Co. Ltd. z T., że spółka ta jest producentem obuwia, a spółki I.C.C. Intl.Co. Ltd. I B.S.B. Intl.Co/Ltd. są spółkami handlowymi zajmującymi się eksportem obuwia do "spółki F.H. "A." A.".(k.61/ 66 akt adm.). Należy podkreślić, że H.S. F. Co. Ltd. oświadczyła, że jest producentem obuwia, a nie że dokonała jego wykończenia, przerobienia i przepakowania, a jak wynika z pisma z 30.09.2003 r. firmy W. F. C. Of Z. – wystawcy faktur wymienionych w ch. świadectwie pochodzenia towaru, partia obuwia wyprodukowana w Ch. została odebrana przez firmę BSB I. z T., która zapewniła firmę W. F. C. Of Z., że po wykończeniu, przerobieniu i przepakowaniu obuwie uzyska t. pochodzenie, czyli że miało ono być w T. tylko przerobione, wykończone i przepakowane. Reasumując Sąd stwierdza, że wykazanie przez stronę, iż ch. świadectwo pochodzenia dotyczy takiego samego towaru, w tej samej ilość i w tej samej cenie , dostarczonego do Polski tą samą drogą, co towar zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie dokumentu SAD z [...].08.2002 r. nakazuje przyjąć, że mamy do czynienia z towarem takim samym, ale nie z tym samym, o czym świadczą wyżej omówione dowody. Odnosząc się do sprawy nałożenia na stronę obowiązku zapłaty odsetek wyrównawczych Sąd stwierdził, że również w tym zakresie zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz.U.Nr155,poz.1515) nie pobiera się odsetek wyrównawczych, mimo że kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, w wypadku gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zgodnie z art. 64 § 2a obowiązującej w dacie dokonania zgłoszenia celnego ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t.jed.Dz. U. 2002 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, ze skarżąca nie wykazała się należytą starannością przy kupowaniu i importowaniu towarów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jak wynika z postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w M. z dnia [...] lipca 2003 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe, zatwierdzonego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z. (k.74/65 akt.adm.) przesłuchana w sprawie w charakterze świadka A. K. zeznała, że towar z T. zamawiała drogą faxową u pana D. M. pośrednika z firmy A. T. w H., zamówiony towar był wysyłany do H., skąd firma spedycyjna przywoziła go transportem lądowym do Polski. Kierowca wiozący towary do Polski otrzymywał w zalakowanej kopercie oryginały dokumentów handlowych, tj. faktury, packing listy i świadectwa pochodzenia. Skarżąca ograniczyła się więc do zamawiania towaru u pośrednika w H. i jak wynika z zebranego w sprawie materiału , zamawiając towar nie wiedziała nawet kto był jej kontrahentem. W kwestii oceny staranności działania skarżącej zauważyć należy, że pomimo, iż nie chciała kupować obuwia ch., ale t., zamówienia składała u pośrednika w H., czyli w Ch.. W takiej sytuacji powinna była dołożyć szczególnej staranności w celu uzyskania informacji i dokumentów dotyczących kontrahenta transakcji oraz producenta kupowanego obuwia. Ze znajdujących w aktach administracyjnych sprawy dokumentów wynika, że dopiero pismem z 8 sierpnia 2003 r. skierowanym do firmy C. T. C. z W., skarżąca zwróciła się o wskazanie producenta lub eksportera obuwia i wyjaśnienie kraju pochodzenia towaru oraz dostarczenie oryginalnych dokumentów (k. 36,37 akt. adm. sprawy VSA/Wa 1683/07). Równocześnie strona poinformowała C. T. C., że nie może się skontaktować z ich przedstawicielem D. M. Należy wskazać, że z ww. postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe wynika, że skarżąca kontaktowała się z panem D. M. pośrednikiem z firmy A. T. w H.. 1 września 2003 r. A. K. otrzymała pismo od C. T. C. informujące, że wobec faktu, że nie zgodziła się kupować obuwia ch. firma ta skontaktowała się z eksporterami z T., którzy zapewnili ją, że obuwie wyprodukowane w Ch. po wykończeniu i przepakowaniu otrzyma certyfikat pochodzenia t. i w tym sensie firma C. T. C. zapewniała o możliwości wyprodukowania obuwia w T.. (k.104/106 akt. adm.) Faksem z 25 września 2003 r. skarżąca – w związku z otrzymaniem z Urzędu Celnego wezwania do dostarczenia dodatkowych dokumentów - zwróciła się do C. T. C. prosząc o przesłanie niezbędnych dokumentów związanych z świadectwem pochodzenia nr [...], tj. faktur i wyjaśnień. Na faks ten 30 września 2003 r. przysłała z faksu "C." odpowiedź inna firma, a mianowicie W. F. C. Of Z., która wyjaśniła przebieg transakcji w następujący sposób: Partia obuwia wyprodukowana w Ch. została odebrana przez firmę BSB I. z T.. Firma ta zapewniła firmę W. F. C. Of Z., że po wykończeniu, przerobieniu i przepakowaniu obuwie to otrzyma t. świadectwo pochodzenia po czym zostanie sprzedane firmie skarżącej. Firma BSB odebrała towar i poprosiła o wypisanie faktur na FH A. A. K.. Firma W. F. C. Of Z. poinformowała, że nadal posiada te faktury i dostarczy A. K. ich oryginały, a jeżeli będzie to możliwe także kopię płatności do W. F. C. Of Z. (k.103/105 akt adm.) Kopie płatności nie zostały dostarczone. Nie wyjaśniono również jaki kontrahent miałby za towary nabyte na podstawie tych faktur zapłacić: czy FH A. A. K., która o istnieniu tych faktur dowiedziała się z pisma z dnia 20 września 2003 r. czy inna firma, nie wskazana w fakturach jako nabywca towaru. Przedstawiona przez stronę korespondencja wskazuje na to ,że dostawcy kupowanych przez nią butów byli co najmniej nierzetelni, nie zmienia to jednak faktu, ze strona nie dołożyła należytej staranności podejmując działalność w zakresie importu obuwia. Umorzenie dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe i stwierdzenie, że dochodzenie nie wykazało aby osoby dokonujące zgłoszeń celnych wiedziały lub mogły podejrzewać, że przedstawione świadectwa pochodzenia są sfałszowane nie powoduje uznania, że w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie odsetek wyrównawczych zaistniały nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstąpienie od naliczenia tych odsetek. Umorzenie postępowania o przestępstwo skarbowe nie wyklucza bowiem wystąpienia zaniedbania po stronie importera, co w ocenie Sądu miało miejsce w niniejszej sprawie. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził , że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.