II SA/Wa 1145/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Bronisław Szydło, Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007 r. spraw ze skarg M. M. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] marca 2007r. nr [...], z dnia [...] maja 2007r., nr [...] z dnia [...] maja 2007r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej 1. odrzuca skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] marca 2007r., nr [...], 2. oddala skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2007r., nr [...], 3. oddala skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2007r., nr [...]. Orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. (RWKL) z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] rozpoznano u [...] M.M. schorzenia powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej: [...]zakwalifikowane według § 73 pkt 2 oraz § 63 pkt 2 załącznika nr 2, zawierającego wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej oraz do pełnienia takiej służby poza granicami kraju, do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422). W ocenie Komisji schorzenie to powoduje uznanie badanego trwale niezdolnego do zawodowej służby woskowej z kategorią zdrowia "N". Centralna Wojskowa Komisja Lekarska (CWKL) orzeczeniem z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania M.M., na podstawie § 11 pkt 1 i § 32 powołanego rozporządzenia, uchyliła zaskarżone orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. i zarządziła ponowne rozpatrzenie sprawy przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że po zapoznaniu się z dokumentacją orzekanego oraz przeprowadzeniu własnych badań w dniu [...] marca 2007 r. uznano, że Komisja I instancji dokonała niewłaściwej oceny stanu zdrowia psychicznego badanego. Zdaniem CWKL, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w nowym orzeczeniu w sprawie zdolności do służby M.M. do zawodowej służby wojskowej powinna rozpoznać "[...]". To rozpoznanie zakwalifikowano według § 63 pkt 2 oraz § 73 pkt 1 powołanego rozporządzenia, uznając orzekanego niezdolnym do zawodowej służby wojskowej – kategoria zdrowia "N". Skarżący w dniu 12 kwietnia 2007 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę od uzasadnienia tego orzeczenia, w której wniósł o uchylenie uzasadnienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Wnoszący skargę zarzucił organowi naruszenie art. 138 § 2 kpa, ponieważ zaskarżone uzasadnienie ma formę nakazu skierowanego do organu I instancji jak powinien zakwalifikować jego schorzenie. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględniła skargę M.M. z dnia 12 kwietnia 2007 r. i uchyliła zaskarżone uzasadnienie i uzasadniła orzeczenie nr [...] na nowo. Komisja w sporządzonym uzasadnieniu uznała, że zakwalifikowanie stwierdzonych u wymienionego schorzeń według § 73 pkt 2 nie było prawidłowe gdyż konsultujący na zlecenie (RWKL) lekarz [...] oraz [...] rozpoznali u orzekanego schorzenie jako [...]. Jednocześnie w uzasadnieniu tym organ uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji przyjmujące, że stan zdrowia żołnierza nie pozwala na kontynuowanie zawodowej służby wojskowej. Od tego orzeczenia M.M. złożył w dniu 11 czerwca 2007r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego uzasadnienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o połączenie do wspólnego rozpatrzenia także jego skargi z dnia 12 kwietnia 2007r. na uzasadnienie orzeczenia CWKL z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]. Wnoszący skargę stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ organ nie uwzględnił w całości jego skargi z dnia 12 kwietnia 2007 r. Z kolei przekazując skargę z dnia 12 kwietnia 2007 r. zgodnie z żądaniem skarżącego z dnia 12 czerwca 2007 r. organ wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] marca 2007r. nr [...], po przekazaniu orzeczeniem CWKL sprawy do ponownego rozpatrzenia, na podstawie § 4 pkt 4 w związku z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. zakwalifikowała [...] według § 63 pkt 2 § 73 pkt 1 załącznika nr 2 do powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. i uznała, że schorzenie to powoduje niezdolność do zawodowej służby wojskowej, kategoria "N". W dniu 12 kwietnia 2007 r. M.M. złożył odwołanie od rozstrzygnięcia w zakresie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Skarżący stwierdził, że wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia było przedwczesne, ponieważ w jego ocenie mogło ono zostać wydane dopiero po rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jego skargi od orzeczenia z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]. Zwrócił uwagę, że organ rozpatrujący obecnie jego sprawę ograniczył się jedynie do napisania nowego orzeczenia. Jego zdaniem, konieczne było przeprowadzenie dodatkowych badań jego stanu zdrowia, ponieważ w ciągu dwóch miesięcy od ostatnich badań jego stan zdrowia uległ zmianie, a w konsekwencji kwalifikacja jego schorzenia mogła zostać zmieniona. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] na podstawie § 11 pkt 1 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]. Komisja w uzasadnieniu podniosła, że wykonanie w tak krótkim odstępie czasowym kolejnych badań odwołującego się nie było konieczne, ponieważ schorzenia [...] będące następstwem [...] wycofują się wolno. Jednocześnie stwierdzono, że nie ma wątpliwości, że jego stan zdrowia nie pozwala na dalsze pełnienie służby wojskowej. Po przebytym [...] może on normalnie funkcjonować w życiu codziennym oraz wykonywać pracę pozbawioną ekstremalnego wysiłku fizycznego, czego w ramach wykonywania obowiązków służbowych nie można zagwarantować. Zdaniem organu nie było przeszkód do wydania przez RWKL w W. w dniu [...] marca 2007 r. orzeczenia nr [...] ze względu na zaskarżenie do Sądu orzeczenia z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], ponieważ każde z tych orzeczeń jest przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. W skardze na orzeczenie CWKL z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] M.M. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Wnoszący skargę stwierdził, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 23 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595 ze zm.). Skarżący zarzucił organowi, że pomimo zaskarżenia do Sądu orzeczenia CWKL z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], a więc przed jego uprawomocnieniem, RWKL w W. wydało orzeczenie w oparciu o to zaskarżone orzeczenie, bez ponownego przeprowadzenia badań lekarskich. Jednocześnie stwierdził, że organy uniemożliwiły mu wypowiedzenie się przed wydaniem orzeczenia. Wydanie zaskarżonego orzeczenia nie było poprzedzone obserwacją szpitalną, ani badaniami specjalistycznymi, a w konsekwencji brak było podstaw do uznania go za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz połączenie do łącznego rozpoznania spraw ze skargi M.M. z dnia 11 kwietnia 2007 r. na orzeczenie CWKL z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], a także jego skargi z dnia 12 czerwca 2006 r. na orzeczenie CWKL z dnia [...] maja 2007 r. nr [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi, podniesiono, że orzeczenie CWKL z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] jako orzeczenie II instancji stało się ostateczne w dniu jego doręczenia skarżącemu i złożona od niego skarga do Sądu nic w tym względzie nie zmieniła. RWKL w W. wydając orzeczenie w dniu [...] marca 2007 r. nr [...] nie kierowała się uzasadnieniem orzeczenia CWKL z dnia [...] marca 2007 r., lecz własnymi ustaleniami przeprowadzonymi w toku wcześniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zdaniem Sądu, orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] wydane na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zgodne z prawem. Powołany wyżej przepis stanowi, iż organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Podstawowym problemem w sprawie ze skargi na orzeczenie z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] jest zakres, w jakim organ administracji otrzymawszy skargę skierowaną do Sądu mógł skorzystać z możliwości autokontroli, działając na podstawie wymienionego powyżej przepisu. Jedną z przesłanek zastosowania art. 54 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest w szczególności uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej. Organ podejmujący rozstrzygnięcie w trybie powołanego przepisu jest związany treścią żądania skargi i nie ma możliwości wybiórczego jej uwzględnienia (zob. wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 158/05, LEX nr 179228; por. także - B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. Zakamycze 2005, str. 149). Wymieniony przepis wprawdzie nie określa form, w jakich ma nastąpić "uwzględnienie skargi w całości", ale orzecznictwo sądowe przyjęło, że uwzględnienie skargi w całości następuje wskutek: - uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub w części (w zależności od zakresu zaskarżenia) i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy; - uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenia o istocie sprawy; - uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania pierwszej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2000 r. sygn. akt V SA 2361/99 - Lex 79238). Decyzja poddana kontroli w niniejszym postępowaniu nie narusza powyższych reguł, bowiem uwzględnia skargę w zakresie zaskarżonym w całości. Jak wynika bowiem z treści skargi poddanej ocenie organu, skarżący zaskarżył orzeczenie CWKL nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. uchylające orzeczenie RWKL w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w zakresie jego uzasadnienia. Organ rozpatrujący sprawę w trybie art. 54 § 3 powołanej ustawy, orzeczeniem z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], będąc związany treścią żądania skarżącego, uwzględnił skargę w całości poprzez uchylenie skarżonego uzasadnienia i sporządzenie na jego miejsce nowego. Uzasadnienie faktyczne jak i prawne zalicza się do części składowych decyzji administracyjnej, a zatem stanowi jej integralną część, a jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Wyjątkowość instytucji autokontroli decyzji, dokonywanej przez organ administracji, nie pozwala na inne, zwłaszcza szersze, rozumienie pojęcia "uwzględnienia skargi w całości" niż to jednoznacznie wynika z treści skargi. Niewątpliwie badanie treści uzasadnienia wiąże się z oceną wydanego orzeczenia, a zatem skoro skarżący nie kwestionował rozstrzygnięcia organu, to Sąd nie dokonywał kontroli treści uzasadnienia sporządzonego w trybie art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 2 sentencji. Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, że organ I instancji (RWKL w W.) po uchyleniu przez organ II instancji (CWKL) orzeczenia RWKL w W. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia nie mógł wydać w sprawie rozstrzygnięcia w związku z wniesieniem przez skarżącego skargi na przedmiotowe rozstrzygnięcie kasacyjne CWKL. Należy wyjaśnić, iż wniesiona przez stronę skarga na decyzję kasacyjną nie spowodowała wstrzymania jej wykonania i brak było przeszkód dla równoległego biegu postępowania administracyjnego, które w efekcie mogło zakończyć się decyzją nawet ostateczną, zanim zapadnie wyrok odnoszący się do decyzji kasacyjnej. Oceniając przedstawiony materiał dowodowy należy stwierdzić, że orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia. Zasady orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich reguluje rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Stosownie do treści przepisu § 23 tego rozporządzenia orzeczenie o zdolności do zawodowej służby wojskowej (...) wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów, o których mowa w § 14, wykorzystując w szczególności: 1) odpis przebiegu zawodowej służby wojskowej z akt personalnych żołnierza zawodowego; 2) opinię służbowo - lekarską uwzględniającą historię choroby, przebieg leczenia i jego wyniki oraz czynniki ryzyka na stanowisku służbowym zajmowanym przez żołnierza zawodowego; 3) historie chorób leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego; 4) wyniki pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby; 5) kartę badań profilaktycznych i okresowych; 6) książkę zdrowia żołnierza zawodowego; 7) informacje zawarte w pisemnym oświadczeniu żołnierza zawodowego. Zgodnie z przepisem § 32 powoływanego rozporządzenia komisja lekarska wyższego stopnia orzeka w składzie 3 oficerów - lekarzy (...) (ust. 1). Wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia rozpatrując odwołanie orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie (ust. 2). Jak wskazuje treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], wydanego w związku z odwołaniem skarżącego od orzeczenia RWKL w W. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], dokonała analizy dokumentacji dotychczas zgromadzonej. Jak zaś wynika z uzasadnienia orzeczenia I instancyjnego materiałami tymi były: opinia służbowo – lekarska, odpis przebiegu służby wojskowej, karta zdrowia żołnierza zawodowego, wykonane badania laboratoryjne i dodatkowe oraz przeprowadzona specjalistyczna konsultacja medyczna. Oparcie się organu II instancji na analizie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy znajduje usprawiedliwienie w powołanych wyżej przepisach § 23 ust. 2 oraz 32 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. W ocenie Sądu, bez wpływu na prawidłowość procedowania CWKL pozostaje fakt, że skarżący w odwołaniu, powołując się na zmianę stanu swojego zdrowia w ciągu dwóch miesięcy od ostatnich badań, wskazywał na konieczność zweryfikowania oceny jego stanu zdrowia poprzez przeprowadzenie dodatkowych badań lekarskich. Należy bowiem zwrócić uwagę, że skarżący swoich żądań nie poparł żadną szczegółową argumentacją, na podstawie której Centralna Wojskowa Komisja Lekarska orzekająca w składzie trzech lekarzy – oficerów miałaby uzasadnione podstawy do skierowania wymienionego na ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne bądź też na obserwację szpitalną. Jednocześnie należy zwrócić także uwagę na fakt, że w składzie komisji orzekającej w sprawie odwołania skarżącego wśród trzech lekarzy - oficerów był lekarz [...], który we wcześniejszym etapie sprawy badał skarżącego w dniu [...] marca 2007 r. (k. 19 akt administracyjnych). Skład obu Komisji odpowiadał zasadom określonym w § 27 ust. 1 i § 32 ust. 1 powoływanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej. Należy wskazać, że Centralna Wojskowa Komisja Lekarska utrzymując w mocy orzeczenie organu I instancji, jako podstawę prawną orzeczenia winna powołać przede wszystkim art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z § 31 tegoż rozporządzenia, a nie wyłącznie § 11 pkt 1 i § 32 tego rozporządzenia, które są jedynie przepisami kompetencyjnymi. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na wynik sprawy. Okoliczności faktyczne badanej sprawy w pełni uprawniały Centralną Wojskową Komisję Lekarską do utrzymania w mocy orzeczenia I instancji w zakresie oceny zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Ponadto należy podnieść, że nie miały w sprawie zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w sprawie (Dz. U. Nr 151, poz. 1595 ze zm.), a zatem zarzut ich naruszenia jest nieuzasadniony. Jednocześnie Sąd dostrzegł, iż CWKL, na wcześniejszym etapie postępowania, naruszyła art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, wydając orzeczenie z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] o uchyleniu orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. Przepis art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego bowiem upoważnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Treść zaś uzasadnienia powołanego orzeczenia kasacyjnego na taką potrzebę nie wskazywała. Skarżący jednak nie zakwestionował rozstrzygnięcia w tej sprawie, a podważał jedynie uzasadnienie tego orzeczenia. Sąd rozpoznając skargę na ostateczne rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu prowadzonym po wydaniu przedmiotowego orzeczenia kasacyjnego z dnia [...] marca 2007 r. nie znalazł jednakże podstaw do zastosowania środków prawnych przewidzianych w art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 3 sentencji wyroku. Wobec faktu, że orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] zostało uchylone przez organ w trybie autokontroli w części zaskarżonej do Sądu, skargę M.M. z dnia 12 kwietnia 2007 r. na przedmiotowe orzeczenie należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydanie bowiem przez organ administracji publicznej na podstawie art. 54 § 3 powołanej ustawy w wyniku uwzględnienia skargi w całości - decyzji, która wzrusza decyzję stanowiącą przedmiot skargi sądowoadministracyjnej, powoduje, że skarga ta traci swój byt. Dopiero ewentualne uchylenie przez sąd administracyjny decyzji wydanej w omawianym trybie powoduje, że odżywa zarówno decyzja organu, jak i skarga złożona na nią do sądu administracyjnego. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d tej ustawy skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.