V SA/Wa 1800/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska – Szary (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - Tomasz Zawiślak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi M. S. – D. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania; uchyla zaskarżone postanowienie Decyzją z dnia 25 maja 2006r. Prezes Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił firmie "Dr" M. S. wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Decyzja została wysłana na adres siedziby firmy "D." M. S. (ul. C., S.) i odebrana dnia 5 czerwca 2006r. przez pracownika firmy "D." B. S.. Odwołanie od decyzji zostało nadane w urzędzie pocztowym 20 czerwca 2006r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 144 kpa w zw. z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.), Minister Pracy i Polityki Socjalnej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W uzasadnieniu postanowienia Minister Pracy i Polityki Socjalnej stwierdził, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie 5 czerwca 2005 r. (dowód - pocztowe potwierdzenie odbioru). Termin do wniesienia odwołania, o którym strona została pouczona, zakreślony art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego tj. 14 dni od daty doręczenia, ekspirował dnia 19 czerwca 2006 r., strona natomiast odwołanie złożyła z dniem 20 czerwca 2006 r. (dowód - data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem terminu. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W skardze zarzucił naruszenie przepisów art. 40 § 1 i art. 42 § 1 kpa. Rozwijając zarzuty zawarte w skardze oraz w piśmie przygotowawczym z 3 lipca 2006r. skarżący podniósł, że stosownie do brzmienia art. 40 § l k.p.a. pisma, w tym również decyzje, doręcza się stronie. W przypadku gdy stroną postępowania jest osoba fizyczna, zgodnie z treścią art. 42 § l k.p.a., doręczenie powinno nastąpić albo w: mieszkaniu (osobiście lub w przypadku nieobecności adresata dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu o ile osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi) albo w miejscu pracy, jednakże wyłącznie osobiście (bezpośrednio do rąk adresata). W przedmiotowej sprawie, zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone w miejscu zamieszkania skarżącego ale w siedzibie prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, a więc w rozumieniu art. 42 § l k.p.a. - w miejscu pracy. Doręczenie takie nie może być jednak uznane za prawnie skuteczne albowiem nie nastąpiło ono bezpośrednio do rąk adresata - skarżącego. Skarżący wskazał, ze w dniach 5-7 czerwca 2006 r., przebywał m. in. w O. i O., a więc zarówno poza miejscem swego zamieszkania jak i poza lokalem, w którym znajduje się siedziba. Przedmiotowa decyzja została mu faktycznie doręczona dopiero w dniu 8 czerwca 2006 r. (faktyczne doręczenie), a więc wniesienie odwołania od przedmiotowej decyzji w dniu 20 czerwca 2006 r. nastąpiło w ustawowo zakreślonym terminie, który wbrew twierdzeniu organu, ekspirował w dniu 22 (14 dni od dnia faktycznego doręczenia decyzji) a nie 19 czerwca 2006 r. (14 dni od dnia doręczenia decyzji osobie nieupoważnionej). W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i dodatkowo wyjaśnił, że odwołanie z 19 czerwca 2006r. złożyła firma "D.’ M. S. z S. a nie osoba fizyczna M. S. Minister wskazał również, że decyzja z dnia [...] maja 2006r Prezesa. Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych została doręczona pod adres na który kierowana była dotychczas cała korespondencja. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga jest uzasadniona. Decyzja nie została prawidłowo doręczona, w związku z czym brak jest podstawy do przyjęcia, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu. Wbrew stanowisku organu zaprezentowanemu w odpowiedzi na skargę, M. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "D." M. S. w S. na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej jest osobą fizyczną , a nie jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej w rozumieniu art. 45 kpa. Trafny jest zatem zarzut naruszenia przepisu art. 42 § 1 kpa stanowiącego, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że w tym trybie pisma mogą być doręczane wyłącznie adresatowi, nie zaś innym osobom. Wskazanie w tym przepisie mieszkania osoby fizycznej będącej adresatem pisma lub miejsca jej pracy oznacza jedynie, że w tych miejscach, z zastrzeżeniem art. 42 § 2 i 3 kpa, można doręczyć pismo tej osobie. W przypadku, gdy - jak w niniejszej sprawie - osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej wskazała siedzibę firmy jako adres dla doręczeń, doręczenie w tym miejscu jest skuteczne tylko wówczas, gdy pismo odbierze ta osoba fizyczna, nie zaś inna osoba , nawet uprawniona do odbioru pism w tym miejscu (zakładzie) pracy. W przedmiotowej sprawie decyzja administracyjna została doręczona w siedzibie Firmy (miejscu pracy) adresata decyzji, jednakże nie do rąk adresata, lecz innej osoby ( pracownika Firmy ). Tym samym doszło, jak trafnie zarzucił skarżący, do naruszenia art. 42 § 1 kpa. Z przepisu tego wynika bowiem, że w miejscu pracy pisma (decyzje) doręcza się adresatowi pisma. Jak to podkreślił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 2002.11.14, III RN 115/02, OSNP 2004/1/3 - gdyby wolą ustawodawcy było dopuszczenie możliwości doręczania pism w miejscu pracy także innym osobom niż adresat pisma, przepis art. 42 § 1 kpa musiałby zawierać dodatkowe sformułowanie, takie jak np. w art. 138 § 2 k.p.c., iż dla adresata, którego doręczający nie zastanie w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 1999 r., I SA/Kr 129/98 LEX nr 39698), czy w art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, który wyraźnie stanowi, że pisma mogą być również doręczane w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. W wyniku błędnej interpretacji przepisu art. 42 kpa Minister Pracy i Polityki Społecznej mylnie przyjął, że dokonane w dniu 5 czerwca 2006 r. doręczenie zaskarżonej decyzji na podany przez skarżącego adres dla doręczeń było skuteczne. Konsekwencją wadliwego zastosowania wymienionych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego było wydanie przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej postanowienia, naruszającego przepis art. 134 kpa. Z tych przyczyn i na podstawie przepisu art.145 § 1 pkt. 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji.