VII SA/Wa 1631/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Asesor WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewoda [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego skargę oddala Prezydent W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r., Nr [...],działając na podstawie art. 30 ust. 6 oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r., Nr 207 poz. 2016 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 105 § 1 zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2002r., Nr 142 poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) – wniósł sprzeciw na wykonanie robót budowlanych przez A. S.A. w P. w zakresie montażu tymczasowego obiektu budowlanego (dwustronnego urządzenia reklamowego) w pasie drogowym ul. B. w rej. M. w W. Organ I instancji wyjaśnił, iż inwestor zgłosił zamiar montażu urządzenia reklamowego w trybie art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006r., Nr [...] Prezydent W. wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia podając, iż inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006r., Nr [...]. W wyniku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r. uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2006r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia niniejszej sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż z treści zgłoszenia i załączonych dokumentów wynikało, że inwestycja polega na budowie dwustronnego urządzenia reklamowego składającego się z konstrukcji nośnej (słup i konstrukcja wsporcza dla tablicy reklamowej) wykonanej na fundamencie oraz zainstalowanej na niej tablicy reklamowej. Zgodnie z art. 3 ww. ustawy obiekt, którego zamiar budowy został zgłoszony, jest zaliczony do budowli i jest obiektem budowlanym. Rodzaj zgłoszonych prac należało uznać za budowę bowiem obejmowały one wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, nie zaś instalację czy remont. Instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, zdaniem organu, dotyczy tylko zainstalowania (montażu) tablicy lub urządzenia reklamowego do konstrukcji nośnej. Natomiast budowa konstrukcji o znacznych rozmiarach, przenoszącej duże siły i momenty wynikające z parcia wiatru nie może korzystać ze zwolnienia. Zgłoszone roboty budowlane winny zostać objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż obiekt budowlany wolnostojący można jedynie wybudować a nie instalować. Oznacza to, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych ograniczone zostało do instalowania na budynkach lub budowlach natomiast wykonywanie wolnostojących tablic i urządzeń reklamowych dotyczy budowy. Tak więc art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane dotyczy instalacji tablicy lub urządzenia reklamowego na lub do konstrukcji nośnej, a nie obejmuje budowy konstrukcji nośnej. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] lipca 2007r., Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. w P. uchylił decyzję Prezydenta W. dnia [...] sierpnia 2006r. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego wyjaśnienia wymagała kwestia wydania decyzji przez organ I instancji, ponieważ w przedmiotowej sprawie decyzja organu II instancji została doręczona stronie w dniu 25 sierpnia 2006r. natomiast wydana na jej podstawie decyzja organu I instancji doręczona została w dniu 19 września 2006r. W przypadku uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, organ I instancji powinien wstrzymać się z ponownym wydaniem decyzji do czasu uprawomocnienia się decyzji organu II instancji. Organ I instancji powinien zatem wydać decyzję po upływie 30 dni od dnia doręczenia decyzji ponieważ w tym czasie przysługuje skarga do WSA i dopiero po upływie tego terminu decyzja staje się ostateczna. Organ drugiej instancji stwierdził ponadto, iż instalacja urządzeń reklamowych niezależnie czy umieszczonych na budynkach czy bezpośrednio na gruncie stanowi przedmiot unormowania art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Konieczność wykonania skomplikowanej konstrukcji oraz duże rozmiary samego urządzenia nie mogą stanowić racjonalnej przyczyny do wyłączenia inwestycji z trybu zgłoszeniowego. W niniejszej sprawie, w ocenie organu, brak było podstaw by żądać od inwestora uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007r., Nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniosła A. S.A w P. wnosząc o jej uchylenie. W skardze podniesiono, iż skarżąca spółka dokonała zgłoszenia zamiaru instalacji nośnika reklamowego. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006r., nr [...] nałożył obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, ale postanowienie to zostało doręczone na błędny adres. Skoro postanowienie nie zostało faktycznie doręczone to organ nie mógł powoływać się przy wnoszeniu sprzeciwu na niewykonanie przez stronę obowiązków nałożonych wymienionym postanowieniem. Ponadto zdaniem skarżącej spółki jeżeli postanowienie wzywające do uzupełnienia zgłoszenia nie zostało skutecznie doręczone to pomiędzy dniem zgłoszenia o dniem wniesienia sprzeciwu upłynęło więcej niż 30 dni, a to stanowi o wadliwości sprzeciwu. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł jej o oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga podlega oddaleniu. Podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia stanowił przepis art. 138 § 2 k.p.a. W myśl tego przepisu - organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zdaniem Sądu organ II instancji słusznie uznał, iż w przedmiotowej sprawie należy ponownie zbadać czy zachodziły przesłanki do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia montażu urządzenia reklamowego. Skarżący, co wynika z akt sprawy, w dniu [...] grudnia 2005r. (data wpływu do organu) dokonał zgłoszenia montażu urządzenia reklamowego dwustronnego o wymiarach 3,0 x 6,0 o łącznej powierzchni 36m 2 w pasie drogowym ul. B. w rej ul. M. w W., określając rodzaj, zakres robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, załączając projekt budowlany wykonany przez projektanta posiadającego uprawnienia budowlane oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W wyniku rozpoznania przedmiotowego zgłoszenia organ I instancji w trybie art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw podnosząc, iż ze względu na stopień skomplikowania konstrukcji nośnika reklamy i jego rozmiary niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych. Wskazać należy, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wprowadziła zasadę wyrażoną w art. 28, iż budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego. Zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy - Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na: - pkt 6 - instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym; - pkt 15 - instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Wykonywanie robót, określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6, obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Powyższy pogląd został wyrażony i ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30.05.05r, sygn. akt VII Sa/Wa 1311/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24.05.05r., sygn. akt VII Sa/Wa 903/04 niepubl.). Biorąc powyższe pod uwagę zgodzić się należy z poglądem organu odwoławczego, iż montaż dwustronnego urządzenia reklamowego w niniejszej sprawie nie wymaga pozwolenia na budowę. W zupełności wystarczająca i odpowiadająca prawu jest w tym przypadku procedura związana ze zgłoszeniem zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego. Podkreślić jednakże należy, iż jeżeli organ administracji I instancji - Prezydent m. st. Warszawy rozpatrując ponownie sprawę, uzna, iż skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, polegające chociażby na utrudnieniach w ruchu drogowym pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, to na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane może nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i dokonanie oceny możliwości wystąpienia w konkretnym przypadku jednej z powołanych przesłanek należy oczywiście do właściwego organu, co jednakże nie oznacza dowolności w podjęciu takiego rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji ponownie rozpatrujący sprawę winien wykazać, z jakimi konkretnie zagrożeniami może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonych robót budowlanych oraz powołać konkretne przepisy lub ustalenia planu dające podstawę do przyjęcia prawdopodobieństwa ich wystąpienia. W przypadku zaistnienia wątpliwości, co do sposobu i zakresu zgłoszonych robót budowlanych może wezwać inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty, by ustalić czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymogom prawa i mogą być realizowane. Skoro bowiem zgłoszenie robót budowlanych jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego to mają tu zastosowanie przepisy art. 7 i 77 k.p.a. zobowiązujące organ do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, organ administracji publicznej zobowiązany jest do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. W sprawie niniejszej nie było zatem podstaw do uznania, że zainstalowanie spornego urządzenia reklamowego nie mieści się w katalogu zawartym w art. 29, kwestią otwartą była natomiast ocena skutków tego zamiaru w świetle art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. Na marginesie rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż zarzuty podniesione przez stronę skarżącą, a dotyczące terminu wniesienia sprzeciwu, oraz prawidłowości doręczenia postanowienia z dnia [...] stycznia 2006r., nie mogą zostać uwzględnione. Organ I instancji, orzekając ponownie w wyniku przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Podstawą przedmiotowego orzeczenia było uznanie, iż planowane roboty budowlane objęte zgłoszeniem wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, nie zaś niewykonanie przez inwestora postanowienia nakładającego obowiązek uzupełnienia dokumentacji. W takim przypadku podstawę materialnoprawną decyzji organu I instancji stanowiłby art. 30 ust. 2 ww. ustawy. Z powyższych względów zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, dlatego skargę należało oddalić w myśl art. 151 p.p.s.a.