II OZ 1275/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 728/07 w zakresie wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. L. – J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 września 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wstrzymał na wniosek skarżącej A. L.- J. wykonanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo – usługowego wraz ze zjazdem z drogi wewnętrznej, komunikacją wewnętrzną, miejscami postojowymi, oraz infrastrukturą techniczną przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest celowe, bowiem pozwoli na zachowanie stanu prawnego istniejącego przed jej wydaniem, co wyeliminuje niebezpieczeństwa o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Uzyskanie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest bowiem jednym z warunków pozwolenia na budowę, co w przypadku realizacji spornego obiektu niesie ze sobą wspomniane niebezpieczeństwo. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł uczestnik niniejszego postępowania: P. K., P. Z., "[...]" S.C. w Ł., opierając je na zarzucie naruszenia art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Reprezentujący stronę zainteresowaną pełnomocnik podkreślił w treści zażalenia, że objęta skargą decyzja nie podlega wykonaniu. Sąd nie wyjaśnił również na czym polegać ma wykonanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ponadto powołując się na literaturę pełnomocnik zainteresowanej strony wskazał, że niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody oznacza szkodę, która nie będzie wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. oznaczają z kolei skutki, powodujące istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości. Przesłanki powyższe nie korespondują z właściwościami decyzji ustalającej warunki zabudowy jak również decyzja ta, przeciwnie do pozwolenia na budowę, nie ogranicza cudzych praw rzeczowych, stanowiąc jedynie o możliwości zagospodarowania terenu, na którym nie obowiązuje plan miejscowy. Naczelny, Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzutom zażalenia nie sposób odmówić słuszności. Wyrażony przez Sąd w uzasadnieniu postanowienia pogląd należy uznać za błędny, bowiem skutki skarżonej decyzji nie rodzą bezpośrednich następstw z art. 61 § 3 p.p.s.a., w postaci niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Z wykładni tego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Możliwe jest również w szczególnych przypadkach wstrzymanie aktów administracji, np. decyzji o stwierdzeniu nieważności, które co do zasady nie nadają się do wykonania, lecz wywołany przez nią stan prawny powoduje bezpośrednio skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sytuacja taka zachodzi m.in. wówczas jeżeli decyzja, której nieważność stwierdzono dotyczy wywłaszczenia nieruchomości (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2007 r. sygn. akt I OZ 115/07 – niepubl.). Należy zauważyć, że zaistnienia okoliczności wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. skarżąca w żaden sposób nie wykazała we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Błędna jest zatem ocena jakiej dokonał Sąd I instancji wydając zaskarżone postanowienie, albowiem stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała okoliczności stanowiących podstawę do wstrzymania w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy bowiem wskazać, że następstwa wykazane w tym przepisie mogą mieć miejsce jedynie na dalszym etapie procesu inwestycyjnego tj. na etapie pozwolenia na budowę. Ani zatem charakter zaskarżonej decyzji, ani treść wniosku nie przemawiała za wstrzymaniem zaskarżonego aktu administracyjnego. Jak wskazał Sąd I instancji wnioskodawca powoływał się na ewentualne straty finansowe oraz na to, iż wykonanie zaskarżonej decyzji stanowić będzie "supremację woli organu nad wolą ustawodawcy". Z powyższych względów zażalenie należało uwzględnić i orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia a podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.