III SA/Gl 1477/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. (M.) na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. P. M., reprezentowany przez pełnomocnika – J. W. (doradcę podatkowego) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w K., skargę na postanowienie tego organu z dnia [...] r., nr: [...], odmawiające przeprowadzenia rozprawy. W postanowieniu tym organ – Dyrektor Izby Celnej w K. – pouczył stronę, iż: "Na niniejsze postanowienie zażalenie nie przysługuje i jest ono ostateczne w postępowaniu administracyjnym. W przypadku jego niezgodności z prawem służy Stronie prawo wniesienia skargi wraz z odpisem w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach...." Korzystając z tego pouczenia strona zaskarżyła przedmiotowe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie rozprawy. W treści uzasadnienia skargi pełnomocnik P. M. podniósł, że przedmiotem postępowania podatkowego przed organami celnymi jest podatek akcyzowy od sprzedaży samochodów [...], nałożony na stronę jako komisanta decyzjami Urzędu Celnego w K., od których podatnik złożył odwołanie. Organ odwoławczy przez wiele miesięcy przesuwał termin rozpatrzenia odwołania, określony w art. 139 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz.60 ze zm.; dalej powoływana jako – O.p.), uzasadniając to m. in. złożonością sprawy i związaną z tym potrzebą przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego. Zatem w tej sytuacji odmawiając przeprowadzenia rozprawy na wniosek strony, organ odwoławczy, w ocenie strony naruszył art. 200d, art. 121, art. 122, art. 123 i 124 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru na działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4. W świetle art. 3 § 3 wyżej cytowanej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż wbrew błędnemu pouczeniu, które organ odwoławczy zamieścił w zaskarżonym postanowieniu, nie podlega ono kontroli sądowoadministracyjnej. Stosownie do art. 200a § 4 O.p. organ odwoławczy odmawia przeprowadzenia rozprawy w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie. Postanowienie to nie jest postanowieniem, o którym mowa jest w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a., ponieważ nie jest to postanowienie zaskarżalne zażaleniem, nie jest to również postanowienie kończące sprawę, ani rozstrzygające sprawę co do istoty. Nie należy ono także do grupy postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Jak słusznie podkreśla się w literaturze przedmiotu strona może zakwestionować postanowienie o odmowie przeprowadzenia rozprawy w postępowaniu podatkowym dopiero w skardze do sądu administracyjnego na decyzję kończącą postępowanie podatkowe przed organem odwoławczym. W takiej skardze strona może odmowę przeprowadzenia rozprawy podnieść jako jeden z zarzutów, czyli jako takie naruszenie przepisów o postępowaniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.; por.: R. Sawuła: Rozprawa w postępowaniu podatkowym – uwagi na tle nowelizacji Ordynacji podatkowej. CASUS 2006/4/18-t.4). Stwierdzając zatem w niniejszej sprawie brak tzw. substratu zaskarżenia, przedmiotową skargę inicjującą postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym uznać należy za niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.