II FZ 137/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:Przewodniczący Sędzia WSA (del.) Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. J. M. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 sierpnia 2009 r. I SA/Łd 173/07 wzywające Z. J. M. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi Z. J.M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 17 listopada 2006 r. Nr [....] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji postanawia oddalić zażalenie. Pismem z dnia 12 grudnia 2007 r. skarżący Z. M. złożył wniosek o doręczenie kserokopii protokołu z rozprawy, która odbyła się tego dnia. Pismem z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt. I SA/Łd 173/07 w wykonaniu zarządzenia z dnia 9 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wezwał stronę do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Skarżący pismem z dnia 11 maja 2009 r. wniósł zażalenie na wskazane powyżej zarządzenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 lipca 2009 r. sygn. akt II FZ 232/09 uchylił zaskarżone zarządzenie stwierdzając że zarządzenie to nie odpowiada wymogom przypisanym tego rodzaju aktom. W istocie Sąd doręczył skarżącemu odpis pisma z dnia 9 października 2008 r., sporządzonego w formie notatki, z treści którego nie wynikało z jakiego tytułu skarżący jest wzywany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w łącznej kwocie 104, 00 zł i na jakiej podstawie prawnej. Na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 25 sierpnia 2009 r., którego odpis doręczono 7 września 2009 r. ponownie wezwano skarżącego, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 4 zł za ksero dwóch stron protokołu z rozprawy. Jako podstawę wezwania wskazano art. 234 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) oraz § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192, dalej zwanej: rozporządzenie w sprawie wysokości opłat). Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie żądając jego uchylenia. Wskazał, że zarządzenie nie określa przez kogo zostało wydane i pozostaje w sprzeczności z art. 234 § 2 P.p.s.a i postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast opłatę 4 zł uiszczono znakami opłaty sądowej przekazując do WSA w Łodzi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty za kserokopie protokołu z rozprawy i wezwanie powyższe uznać należało za prawidłowe. W myśl art. 234 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt sprawy, pobiera się opłatę kancelaryjną, z zastrzeżeniem § 3. Z kolei stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wysokości opłat za każdą stronę kserokopii dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 2 zł. A zatem, skoro skarżący wnosił o kserokopię protokołu z rozprawy, który składał się z dwóch stron, to Sąd prawidłowo wezwał do uiszczenia opłaty z tego tytułu w wysokości 4 zł. Podkreślić także należy, że z treści ponownego wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej wynikało w jakiej wysokości i z jakiego tytułu oraz na jakiej podstawie prawnej skarżący został wezwany do uiszczenia opłaty, a także zawierało pouczenie o sposobie i terminie wniesienia tej opłaty - odpis tego zarządzenia o wezwaniu doręczono stronie. Z kolei w myśl art. 219 § 2 P.p.s.a niedopuszczalne jest wniesienie opłaty kancelaryjnej, jak to uczynił skarżący, znakami opłaty sądowej. Uiszczenie bowiem opłaty kancelaryjnej w ten sposób powoduje taki sam skutek jak niewniesienie opłaty kancelaryjnej w ogóle. Mając powyższe na uwadze stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.