II SA/Wa 1503/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Stanisław Marek Pietras, Protokolant Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 146 § 2, art. 151 § 2, art. 145 § 1 pkt 4, art. 150 Kodeksu postępowania administracyjnego, którą odmówiono G. S. uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] 2005. W uzasadnieniu podał, że decyzją nr [...] Komendant Stołeczny Policji nakazał G. S. opuszczenie z osób i rzeczy kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W., a Komendant Główny Policji po rozpoznaniu jego odwołania powołaną decyzję Komendanta Stołecznego Policji uchylił i umorzył postępowanie w sprawie. Wobec niezaskarżenia tej decyzji, jest ona prawomocna. G. S. wnioskiem z dnia 9 czerwca 2006 r. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o wznowienie postępowania zakończonego powołaną wyżej jego decyzją nr [...], a w uzasadnieniu podał, że w dniu 4 maja 2005 r. do akt tej sprawy dołączony został dokument, o czym wnioskodawca nie został poinformowany i nie miał możliwości zapoznania się z jego treścią przed wydaniem przez Komendanta Stołecznego Policji powołanej wyżej decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. Komendant Główny Policji uwzględnił ten wniosek i postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. wznowił postępowanie zakończone jego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., odmówił uchylenia własnej decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Stołecznego Policji nr [...], a Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, bowiem po wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. nastąpiła zmiana stanu prawnego skutkująca umorzeniem postępowania organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego słusznie więc Komendant Główny Policji powołaną decyzją nr [...], stosownie do dyspozycji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., uchylił decyzję I instancji i umorzył postępowanie w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie art. 14 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do pisma jakie złożył w dniu 3 lipca 2006 r., zawierającego informacje o usunięciu z akt postępowania administracyjnego ważnych dokumentów. Do dnia złożenia skargi nie uzyskał również żadnej odpowiedzi w tej sprawie. Jego więc zdaniem nie można wykluczyć, że przy wydawaniu decyzji tak przez Komendanta Stołecznego Policji (decyzja nr [...] z dnia [...] maja 2005 r.), jak i Komendanta Głównego Policji (decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r.) nie posiadali kompletnych akt postępowania. Zarzucił ponadto, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał zaskarżoną decyzję bez rozpoznania złożonych przez skarżącego w dniach 9 i 11 października 2006 r., nowych wniosków dowodowych. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę G. S. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził aby organ odwoławczy podejmujący zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia prawa w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczać się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest jednak zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie może zmienić rodzaju sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa. Organ odwoławczy nie może również rozszerzać zakresu sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy nie może orzekać w zakresie innym niż to uczynił przed nim organ pierwszoinstancyjny. Odwołanie przenosi więc na organ odwoławczy kompetencję do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Konsekwentnie do takiej konstrukcji prawnej odwołania k.p.a. nie określa rodzajów znaczeń przepisów prawa, które dają podstawę do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Nie oznacza to jednak, że organ odwoławczy ma pełną w tym zakresie swobodę, bowiem podstawy uchylenia decyzji organu pierwszej instancji nie może stanowić wadliwość nieistotna decyzji. W niniejszej sprawie podstawą umorzenia postępowania w przedmiocie opróżnienia przez G. S. kwatery tymczasowej nr [...] w budynku przy ul. [...] w W., była zmiana stanu prawnego po wydaniu przez Komendanta Stołecznego Policji decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. Dlatego też uzasadniona była decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. wydana przez Komendanta Głównego Policji o uchyleniu poprzedzającej ją decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. wydanej przez Komendanta Stołecznego Policji, o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania w sprawie. Zasadne było więc uznanie, że wobec zmiany stanu prawnego po dniu 12 maja 2005 r., niezależnie od znaczenia dokumentu dołączonego do akt postępowania w dniu 4 maja 2005 r., oraz niezależnie od tego jaki wpływ na to postępowanie miała niewiedza skarżącego, że taki dokument istnieje, postępowanie prowadzone po dniu 12 maja 2005 r. w przedmiocie opróżnienia tej kwatery tymczasowej przez skarżącego, należało umorzyć. Zasadnie więc organ I instancji odmówił uchylenia decyzji umarzającej postępowanie w sprawie opróżnienia tej kwatery przez skarżącego, a organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę, w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wobec tego, że nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego przez organ pierwszej instancji, zasadnie utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.