VI SAB/Wa 38/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Maria Jagielska Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi P. sp. j. z siedzibą w J. na bezczynność Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy SUPER NEW GLUE nr Z-256921 1. zobowiązuje Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku P. sp. j. z siedzibą w J. o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy SUPER NEW GLUE, Z-256921 w terminie sześćdziesięciu dni od daty doręczenia wyroku; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz P. sp. j. z siedzibą w J. kwotę 717 zł (siedemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 30 października 2002 r. skarżąca spółka P. sp.j. z siedzibą w J. złożyła do Urzędu Patentowego RP wniosek o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny SUPER NEW GLUE dla oznaczania towarów w klasie 01 (kleje inne niż do papieru lub do użytku domowego; silikony; żywice epoksydowe w stanie surowym) i klasie 16 (kleje do papieru lub do użytku domowego i ich opakowania). Przedmiotowe zgłoszenie z dnia 30 października 2002 r. otrzymało numer Z-256921. Pismem z dnia 7 listopada 2005 r. Urząd Patentowy RP poinformował skarżącą spółkę, iż postępowanie w sprawie znaku towarowego SUPER NEW GLUE zgłoszonego dnia 30 października 2002 r. będzie kontynuowane po zakończeniu postępowania w sprawie znaku towarowego SUPER GLUE R-105379 i R-106644 dla towarów tego samego rodzaju. Pismem z dnia 19 czerwca 2007 r. skarżąca spółka – działając na podstawie przepisu art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – wystosowała do Urzędu Patentowego RP wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w postaci bezczynności tego organu w przedmiocie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji odnośnie udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy słowno-graficzny SUPER NEW GLUE, nr Z-256921. W uzasadnieniu strona wskazała, iż od daty zgłoszenia do chwili obecnej, tj. przez okres ponad czterech i pół roku, Urząd Patentowy RP nie podjął żadnych działań w celu rozpatrzenia w/w podania o udzielenie prawa ochronnego. Strona wskazała, iż stan bezczynności i przewlekłości organu wywodzi z porównania zwykłego czasu rozpatrywania zgłoszenia znaku towarowego przez Urząd Patentowy RP, który obecnie nie przekracza trzech lat od daty zgłoszenia znaku do daty wydania decyzji, do czasu oczekiwania przez stronę, a więc do okresu ponad czterech i pół roku. Skarżąca spółka wskazała przykłady spraw, w których czas rozpatrywania przez Urząd podań o rejestrację znaków towarowych w podobnych okolicznościach faktycznych wynosił maksimum trzy lata. W tej sytuacji skarżąca uznała, iż nierozpatrzenie przez Urząd Patentowy RP jej zgłoszenia z dnia 30 października 2002 r. jest stanem odbiegającym od normy zwykłego procesowania przez organ w podobnych stanach faktycznych, co – zdaniem skarżącej – stanowi naruszenie art. 35 § 1 k.p.a. w zw. z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm. – dalej także p.w.p.). Zdaniem skarżącej wspomniany przepis k.p.a. nie koliduje z treścią art. 253 ust. 1 p.w.p. odnoszącego się do terminów załatwiania spraw wymienionych w k.p.a. Zdaniem skarżącej okres ponad półtora roku odbiegający od przeciętnych okresów rozpatrywania podobnych spraw, stanowi ewidentnie o zbędnej zwłoce a w konsekwencji o bezczynności Urzędu Patentowego RP. Pismem z dnia 1 sierpnia 2007 r. Urząd Patentowy RP, odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poinformował skarżącą spółkę, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia prawa. Organ wskazał, iż zgłoszenie przedmiotowego znaku rozpatrywane było zgodnie z kolejnością zgłoszonych znaków towarowych. Organ stwierdził, iż w dniu 17 października 2005 r. ekspert Urzędu Patentowego RP przeprowadził badanie znaku, w wyniku którego stwierdził, że istnieją przeszkody do udzielenia prawa ochronnego w postaci niezakończonych postępowań dotyczących znaków podobnych, o czym powiadomił zgłaszającego pismem z dnia 7 listopada 2005 r. Zdaniem organu w przedmiotowej informacji sprecyzowano, jakie znaki towarowe są przeszkodą do udzielenia prawa ochronnego. W tej sytuacji – zdaniem organu – nie może być mowy o zarzucanym przez stronę naruszeniu prawa w postaci bezczynności. Urząd Patentowy RP stwierdził, iż przytoczony przez stronę "normalny" czas rozpatrywania wniosku o udzielnie prawa ochronnego ma zastosowanie do spraw, w których nie występują żadne przeszkody lub też zaistniałe przeszkody można w krótkim terminie wyeliminować. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie przeszkody są na tyle istotne, że podjęcie decyzji z ich pominięciem byłoby rażącym naruszeniem prawa. Pismo Urzędu Patentowego RP wpłynęło do strony skarżącej w dniu 7 sierpnia 2007 r. W dniu 30 sierpnia 2007 r. skarżąca spółka – działając za pośrednictwem organu - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Urzędu Patentowego RP w przedmiocie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji odnośnie wniosku strony z dnia 30 października 2002 r. o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy SUPER NEW GLUE nr Z-256921. Wnosząc do Sądu o nakazanie Urzędowi Patentowemu RP rozpoznania w/w wniosku o udzielenie prawa ochronnego, skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 oraz art. 35 § 1 k.p.a. w zw. z art. 252 ustawy – Prawo własności przemysłowej – poprzez nie wydanie przez Urząd Patentowy RP decyzji w kwestii udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy SUPER NEW GLUE, pomimo niezasadnie długiego czasu, jaki upłynął od daty zgłoszenia w/w znaku towarowego do ochrony w odniesieniu do zwykłego czasu oczekiwania na decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy. W uzasadnieniu skarżąca, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - podkreśliła, iż Urząd Patentowy RP nie wyjaśnił w pismach z dnia 7 listopada 2005 r. oraz z dnia 1 sierpnia 2007 r., jaki rodzaj postępowania dotyczący znaków towarowych SUPER GLUE R-105379 i R-106644 stanowi przeszkodę dla rozpatrzenia znaku zgłoszonego przez stronę skarżącą, a także nie wskazał, na jakiej podstawie prawnej i faktycznej zawiesił swoje postępowanie. Skarżąca stwierdziła, iż – wbrew sugestiom organu – nie przyjmuje tezy, że zgłoszony przez nią słowno-graficzny znak towarowy SUPER NEW GLUE jest podobny do znaków słowno-graficznych SUPER GLUE R-105379 i R-106644. W związku z tym – zdaniem skarżącej – nie istnieją przeszkody uniemożliwiające podjęcie decyzji w niniejszej sprawie przed zakończeniem postępowań dotyczących znaków SUPER GLUE R-105379 i R-106644. Skarżąca spółka, dokonując oceny podobieństwa przeciwstawionych znaków w płaszczyźnie graficznej i słownej, a także wskazując na dwie decyzje Urzędu Patentowego RP z dnia 14 września 2000 r. uznające słowne oznaczenie "super glue" za nazwę rodzajową – stwierdziła, iż Urząd bezpodstawnie przyjął, że zgłoszony do ochrony znak towarowy słowno-graficzny SUPER NEW GLUE jest podobny do w/w znaków SUPER GLUE R-105379 i R-106644. W konsekwencji skarżąca uznała, iż niezasadny pogląd organu jest przyczyną błędnego uzależnienia postępowania w sprawie znaku zgłoszonego przez stronę od zakończenia postępowań spornych dotyczących znaków SUPER GLUE R-105379 i R-106644. Skarżąca wskazała ponadto na rejestracje dokonane na jej rzecz przez Urząd Patentowy RP, które dotyczą słowno-graficznych znaków towarowych zawierających element słowny "new glue" wchodzący w skład warstwy graficznej. Strona zarzuciła ponadto organowi, iż nie wziął pod uwagę również innych licznych praw ochronnych udzielonych na znaki towarowe zawierające oznaczenie słowne "super glue", które są podobne do znaków SUPER GLUE R-105379 i R-106644. Skarżąca stwierdziła, iż zarzucony stan bezczynności organu wywodzi z porównania zwykłego czasu rozpatrywania przez Urząd Patentowy RP zgłoszeń znaków towarowych, który przy rejestracji krajowej wynosi obecnie około dwóch i pół roku, do wynoszącego już ponad cztery i pół roku czasu oczekiwania skarżącej spółki na decyzję dotyczącą zgłoszenia znaku towarowego SUPER NEW GLUE. Zdaniem strony skarżącej przedłużanie przez organ postępowania na bliżej nieokreślony czas stanowi naruszenie zasad postępowania, w tym zasady dążenia do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony (art. 7 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Zdaniem skarżącej takie działanie organu istotnie odbiega od normy zwykłego procesowania w podobnych sprawach, co stanowi naruszenie przepisu art. 35 § 1 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. Zdaniem strony obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki wynikający z art. 35 § 1 k.p.a. nie koliduje z normą wskazaną w art. 253 ust. 1 p.w.p. Skarżąca stwierdziła, iż przewlekanie rozpatrzenia jej zgłoszenia jest działaniem Urzędu Patentowego RP na szkodę spółki z powodu niepewności stanu prawnego przedmiotowego znaku towarowego w obliczu ostrej walki konkurencyjnej ze strony innych uczestników rynku, dążących m.in. do zawłaszczenia nazwy rodzajowej "super glue". W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, iż skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Zdaniem organu podniesiony przez stronę zarzut bezczynności jest bezzasadny, albowiem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji lub innego aktu. Organ, powołując się na wyłącznie zawarte w przepisie art. 253 ust. 1 p.w.p. – stwierdził, iż zarzut bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia sprawy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy SUPER NEW GLUE jest bezzasadny. Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę skarżąca spółka, reprezentowana przez rzecznika patentowego, w piśmie procesowym z dnia 23 listopada 2007 r. stwierdziła, iż przyjęcie stanowiska organu prowadzi do sytuacji całkowitej dowolności w zakresie czasu załatwiania zgłoszeń praw własności przemysłowej, co stanowić będzie naruszenie konstytucyjnej zasady równości obywateli. Skarżąca wskazała ponadto na orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2007 r. wydane w sprawach sygn. akt VI SAB/Wa 35/07 i VI SAB/Wa 36/07, w których Sąd w podobnych sprawach uwzględnił skargi na bezczynność Urzędu Patentowego RP i zobowiązał ten organ do wydania decyzji w wyznaczonym terminie. Ponadto pełnomocnik strony, zwracając uwagę na fakt upływu już 5 lat od daty zgłoszenia znaku do ochrony - stwierdził, iż rodzi się realne zagrożenie, że czas oczekiwania na prawomocną decyzję zbliży się do końca 10-letniego pierwszego okresu ochronnego dla znaku towarowego skarżącej spółki. Obecny na rozprawie przez Sądem w dniu 12 grudnia 2007 r. pełnomocnik Urzędu Patentowego RP, wnosząc o oddalenie skargi - wskazał, iż postępowania sporne w sprawach znaków SUPER GLUE R-105379 i R-106644 są obecnie zawieszone na zgodny wniosek stron postępowania. Urząd Patentowy RP podtrzymał, iż rejestracje te stanowią przeszkodę dla zarejestrowania zgłoszonego przez skarżącą spółkę znaku towarowego z uwagi na podobieństwo. Zdaniem pełnomocnika organu w chwili obecnej wskazywałoby to na potrzebę odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy zgłoszony przez skarżącą, a Urząd Patentowy RP mając na względzie ochronę interesu strony skarżącej (art. 7 k.p.a.) nie chce w chwili obecnej wydawać decyzji odmownej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zdaniem Sądu należy stanowczo podnieść, iż wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (tak również: J. P. Tarno /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 28; podobnie /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 1983 r., sygn. akt SA/Wr 6/83, GP 1983, nr 24; patrz także: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, s. 86). W ocenie Sądu skarga spółki P. spółka jawna z siedzibą w J. na bezczynność Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy SUPER NEW GLUE nr Z-256921 zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony organ – wbrew ustawowemu obowiązkowi - nie rozstrzygnął wniosku strony skarżącej z dnia 30 października 2002 r. o udzielenie prawa ochronnego, pomimo upływu ponad pięciu lat od daty wszczęcia postępowania. Na wstępie należy wyraźnie zaznaczyć, iż kwestia bezczynności Urzędu Patentowego RP w przedmiocie załatwiania spraw o udzielenie praw ochronnych przewidzianych w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, nie może być przedmiotem oceny, która oderwana będzie od specyfiki postępowania administracyjnego prowadzonego przed tym organem. Mając na względzie właśnie ową specyfikę postępowania przed Urzędem Patentowym RP ustawodawca wprowadził do cyt. ustawy przepis art. 253 ust. 1 p.w.p., w którym postanowiono, iż przepisów kodeksu postępowania administracyjnego o terminach załatwiania sprawy nie stosuje się do rozpatrywania zgłoszeń dokonanych w celu uzyskania patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. Zdaniem Sądu wprowadzenie tego przepisu do ustawy – Prawo własności przemysłowej miało niewątpliwie umożliwić Urzędowi Patentowemu RP gruntowne zbadanie ustawowych warunków wymaganych dla uzyskania prawa ochronnego (vide: art. 144 p.w.p.), a także stworzyć mu odpowiednie warunki potrzebne dla dochowania przez ten organ specjalnych, znacznie wydłużonych terminów ustawowych obowiązujących w toku postępowania o udzielenie praw (vide: art. 145 ust. 2 p.w.p., czy też art. 44 ust. 1 p.w.p. w zw. z § 24 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 lipca 2002 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń znaków towarowych – Dz. U. z 2002 r. Nr 115, poz. 998 ze zm.). Z drugiej zaś strony wprowadzenie tego wyłączenia służyć mogło oczywistemu wykluczeniu możliwości dokonywania przez strony postępowania przedwczesnych (tj. nieuwzględniających w/w terminów ustawowych) i nieuzasadnionych tym samym - wniosków o wydanie decyzji (a w konsekwencji skarg na bezczynność) z powoływaniem się na upływ terminów określone w ogólnych przepisach k.p.a. W ocenie Sądu nie wydaje się natomiast, aby rzeczywistą intencją racjonalnego ustawodawcy było stworzenie sytuacji, w której Urząd Patentowy RP zwolniony byłby z jakichkolwiek ograniczeń czasowych w rozpatrywaniu spraw. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Według przepisu art. 35 § 2 niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei przepis § 3 art. 35 k.p.a. stanowi, iż załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Mając na względzie wspomnianą wyżej specyfikę postępowania o udzielenie prawa ochronnego prowadzonego przed Urzędem Patentowym RP należy – zdaniem Sądu – uznać, iż przepis art. 253 ust. 1 p.w.p., wbrew sugestiom organu – dotyczy wyłącznie terminów załatwiania sprawy, o których mowa w art. 35 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu oczywistym jest, iż Urząd Patentowy RP nie jest związany terminami wskazanymi w przepisie art. 35 § 3 k.p.a., albowiem ich zastosowanie uniemożliwiałoby prawidłowe wykonywanie ustawowych zadań nałożonych na ten organ przez ustawę - Prawo własności przemysłowej. Niemniej jednak nie można – zdaniem Sądu - uznać, że z uwagi na dyspozycję przepisu art. 253 ust. 1 p.w.p. Urząd Patentowy RP nie jest związany żadnymi terminami w ramach rozpatrywania zgłoszeń o udzielenie praw wskazanych w tym przepisie, w tym praw ochronnych na znaki towarowe. Taka interpretacja wspomnianego przepisu ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej stałaby w rażącej sprzeczności nie tylko z podstawowymi zasadami wyrażonymi w przepisach art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 252 p.w.p., ale przede wszystkim z zasadami ustalonymi przez Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz unormowaniami prawa międzynarodowego, w tym regulacjami wspólnotowymi. Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawa do sprawiedliwego, jawnego i szybkiego procesu. Zgodnie z Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. W doktrynie przyjmuje się zgodnie, iż zasadę powyższą należy odnieść odpowiednio do procesu administracyjnego w zakresie rozpatrzenia sprawy przez władze publiczne (tak m.in. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 49). Zasada powyższa znajduje swoje potwierdzenie również w przepisach prawa międzynarodowego, w tym przede wszystkim w Art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.), a także w Art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., czy też Art. 17 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, które stanowią o prawie obywatela do załatwienia sprawy w "rozsądnym terminie". Niewątpliwie prawo do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (niezwłocznie), czy też do załatwienia sprawy w rozsądnym terminie uznawane jest za jedno z podstawowych konstytucyjnych publicznych praw podmiotowych jednostki. Realizacja prawa jednostki do szybkiego rozpatrzenia sprawy w ogólnym postępowaniu administracyjnym służy przyjęty przez k.p.a. system różnorodnych gwarancji procesowych. Podstawowe znaczenie ma ujęta w katalogu zasad ogólnych zasada szybkości i prostoty postępowania wyrażona w art. 12 k.p.a., która nakazuje organom administracji publicznej działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zgodnie z ogólną dyrektywą wynikającą z art. 35 § 1 k.p.a. sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki, co oznacza, że organ nie może w sposób nieuzasadniony przetrzymywać sprawę bez nadania jej biegu, gdyż zobowiązany jest do prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych zahamowań i przewlekłości w postępowaniu. Z kolei – w świetle przepisu art. 35 § 2 k.p.a. – niezwłocznemu załatwieniu podlegają sprawy, których stan faktyczny i prawny może być od razu wiarygodnie ustalony przy wszczęciu postępowania na podstawie istniejącego materiału dowodowego dostarczonego przez stronę lub znanego urzędowi z urzędu. Wyraźnie należy przy tym podkreślić, iż obowiązek niezwłocznego załatwienia spraw nie dotyczy wyłącznie spraw prostych i rutynowych, lecz rozciąga się na takie sprawy zawiłe i skomplikowane, w których jednakże nie trzeba prowadzić postępowania dowodowego, ponieważ albo cały materiał dowodowy jest od razu dostarczany przez stronę, albo materiał ten może być uzupełniony przez organ administracyjny w drodze czynności pozaprocesowych (tak również: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, s. 277-278; podobnie: A. Matan /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz i A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2005). W niniejszej sprawie skarżąca spółka wskazała, iż normalny czas oczekiwania na wydanie decyzji dotyczącej udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy wynosi około dwóch i pół roku do maksimum trzech lat. W związku z tym należy zgodzić się ze stroną skarżącą, iż rozpatrując sporne zgłoszenie nr Z- 256921 dotyczące znaku towarowego SUPER NEW GLUE przez ponad pięć lat licząc od daty złożenia wniosku, Urząd Patentowy RP istotnie uchybił w/w normie zwykłego procedowania w podobnych stanach faktycznych, co ewidentnie świadczy o pozostawaniu przez ten organ w bezczynności. Zdaniem Sądu skoro normalny czas rozpatrywania podania o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy mieści się obecnie w granicach dwóch i pół roku do trzech lat, to trzeba uznać, że w tym przypadku ponad dwuletni dodatkowy okres oczekiwania na rozpatrzenie podania przez Urząd Patentowy RP, stanowi zbędną zwłokę. Zdaniem Sądu organ dysponuje w niniejszej sprawie dostatecznym materiałem dowodowym potrzebnym do ustalenia stanu faktycznego, zaś ze względu na rodzaj sprawy można przyjąć, iż nie zachodzi potrzeba podejmowania dodatkowych czynności w zakresie ustalenia stanu faktycznego. W tej sytuacji Urząd Patentowy RP kierując się wytycznymi zawartymi w art. 35 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 6 i art. 12 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. - winien wydać stosowną decyzję. Dowodem na okoliczność, iż Urząd Patentowy RP jest w stanie dokonać oceny spornego zgłoszenia na podstawie już dziś posiadanych materiałów – są m.in. wypowiedzi udzielone na rozprawie przez pełnomocnika organu. Należy zauważyć, iż – zdaniem organu – rejestracje znaków SUPER GLUE R-105379 i R-106644 stanowią przeszkodę dla zarejestrowania zgłoszonego przez skarżącą spółkę znaku towarowego z uwagi na podobieństwo. Warto wskazać, iż według pełnomocnika organu Urząd Patentowy RP nie wydaje stosownej decyzji mając wzgląd tylko i wyłącznie na rzekomą ochronę interesu strony skarżącej. Należy wskazać w tym miejscu, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność organu, bez znaczenia pozostają powody, dla których organ nie wydał decyzji. W tej sytuacji przyjąć trzeba, że jeśli - zdaniem organu - istnieją przesłanki wskazujące na potrzebę odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy zgłoszony przez skarżącą, to brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do przewlekania w nieskończoność przez Urząd Patentowy RP zakończenia sprawy, pod pretekstem dbania o realizację zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a., tym bardziej, jeśli weźmie się pod uwagę, iż sama skarżąca wyraźnie podnosi, że takie działanie (a właściwie brak działania) organu naraża ją na wymierne straty finansowe z uwagi na istniejące warunki obrotu handlowego. W rozpoznawanej sprawie trudno nie uznać, iż sposób, w jaki procedował Urząd Patentowy RP był nieprawidłowy i nie miał nic wspólnego z najszerzej i najbardziej racjonalnie pojętą zasadą szybkości i prostoty postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. Prawdą jest, że organ przed udzieleniem prawa ochronnego na znak towarowy zobowiązany jest do wszechstronnego i skrupulatnego wyjaśnienia sprawy, jednakże obowiązek ten nie może służyć jako wytłumaczenie prowadzenia sprawy w sposób przewlekły. Urząd Patentowy RP nie może również pod pretekstem działania w interesie strony odwlekać wydania merytorycznej decyzji, skoro istniejący materiał dowodowy pozwala temu organowi na zajęcie stanowiska. Takie działanie bowiem zamiast służyć interesom strony, może narazić ją na poważne straty, co stanowiłoby ewidentną obrazę podstawowych zasad postępowania, w tym zasady zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w żadnym przypadku obowiązujące przepisy prawa, w tym powoływany przez organ art. 253 ust. 1 p.w.p., nie dają Urzędowi Patentowemu RP, jako organowi administracji publicznej, podstawy prawnej do odstąpienia od podjęcia stosownych czynności – wydania decyzji administracyjnej (w tym przypadku decyzji określonej bądź w art. 145 ust. 1 p.w.p., bądź w art. 147 ust. 1 p.w.p.). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – nie przesądzając na tym etapie w jakikolwiek sposób zasadności stanowiska strony skarżącej odnośnie podstaw do udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy - uznał, iż uzasadnione jest zobowiązanie Urzędu Patentowego RP do rozpatrzenia wniosku skarżącej spółki z dnia 30 października 2002 r. i wydania w tym zakresie stosownej decyzji w terminie 60 dni od dnia doręczenia niniejszego wyroku. Na marginesie należy zauważyć, iż wniesienie skargi na bezczynność organu administracji publicznej nie jest ograniczone żadnym terminem, zaś w przypadku bezczynności Urzędu Patentowego RP wniesienie przedmiotowej skargi nie jest uwarunkowane uprzednim złożeniem zażalenia, o którym mowa w przepisie art. 37 § 1 k.p.a. Jednocześnie należy uznać, iż strona skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu prawidłowo wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, działając w tym zakresie na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. Z tej przyczyny organ zobowiązany jest do rozpatrzenia wniosku skarżącej spółki z dnia 30 października 2002 r. o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy i wydania we wskazanym przez Sąd terminie stosownej decyzji w oparciu o powołane unormowania ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie Sąd – działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 100,- złotych, a także postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 600,- złotych, na podstawie przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 212, poz. 2076 ze zm.).