II SAB/Rz 6/07

Sygn. akt II SAB/Rz 6 /07 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi T.G. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie korekty granic działek - postanawia - odrzucić skargę Skargą złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie T. G. zarzuciła Prezydentowi Miasta bezczynność w zakresie rozstrzygnięcia sprawy korekty granic działki nr [...], położonej w K., żądając jednocześnie zasądzenia na jej rzecz odszkodowania w wysokości 10.000 zł. Z treści skargi wynika w szczególności, że w dniu 23 stycznia 2004 r. Sąd Rejonowy w K. Wydział Cywilny zawiesił postępowanie o dział spadku po Z. G. i zniesienie współwłasności celem uregulowania granicy działki nr [...], będącej przedmiotem postępowania. Sprawa korekty granic w/w działki toczy się przed organem I instancji 2003 r. i mimo złożonych dokumentów geodezyjnych nie została rozstrzygnięta, co świadczy o zupełnej bezczynności tego organu. Wskutek bezprawnych działań pracowników Wydziału Geodezji, Kartografii i Skarbu Miasta K. "zapadło szereg decyzji i postanowień" sprzecznych z rzeczywistym stanem powierzchni i konfiguracji działki nr [...], bowiem akty własności ziemi dotyczące tej działki zostały wydane bez podstawy prawnej. Uwłaszczenia w zakresie tej działki nie mogły zostać przeprowadzone w roku 1979 i 1980 – żyła wówczas C. G. /matka Z. G./, której prawo do działki nr [...] od dnia 4 lipca 1963 r. było bezsporne i w związku z tym w 1980 r. samoistnym posiadaczem tej działki nie mogła być B. M.. Powyższa działka nie została zatem podzielona na działki nr [...] i [...], co w konsekwencji stanowi podstawę do przyjęcia, że akty własności ziemi i pozostała dokumentacja zostały sfałszowane. Okoliczności te nie zostały jednak przez Prezydenta Miasta K. uwzględnione, a sprawa do chwili obecnej nie została rozstrzygnięta. Wskutek zaś niewłaściwego działania organów administracji, w tym Prezydenta Miasta K. rodzina skarżącej została pozbawiona własności. Uzasadniając sformułowane w skardze żądanie zasądzenia odszkodowania skarżąca podała, że od października 2003 r. poniosła związane ze sprawą koszty – rozmów telefonicznych, pełnomocników, kserowania wniosków, a także koszty naprawy bramki uszkodzonej przez gońca – pracownika Prezydenta Miasta K. Stąd też żądanie odszkodowania w wysokości 10.000 zł jest w pełni uzasadnione. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie. Obszerne uzasadnienie zawiera argumenty mające przemawiać w jego ocenie, iż organ ten nie pozostawał w sprawie w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Po myśli art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skargę – w tym skargę na bezczynność – można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik praw Obywatelskich. Przez "wyczerpanie środków zaskarżenia" ustawa ta nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie /art. 52 § 2/. Wniesienie skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu w terminie decyzji jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała środki prawne przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a., gdyż zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu cyt. wyżej art. 52 § 1 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis zaś art. 37 § 1 k.p.a. stanowi wprost, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji wyższego stopnia. W niniejszej sprawie warunek wyczerpania trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi nie został spełniony. Skargę na bezczynność T. G. złożyła w dniu 10 stycznia 2007 r. i jej przedmiotem jest niewydajnie decyzji przez Prezydenta Miasta K. na skutek wniosku z dnia 24 marca 2004 r., w którym domagała się korekty granic pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]powstałymi z podziału działki nr [...]. Z akt sprawy wynika wprawdzie, że w dniu 9 stycznia 2007 r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wpłynęło zażalenie T. G. na formę niezałatwienia jej podania, ale zażalenie to nie zostało załatwione przez organ odwoławczy przed wniesieniem skargi, ponieważ pismo tego organu opatrzone jest datą 31 stycznia 2007 r. /G.II-7621/14/07/. Zatem do wniesienia skargi na bezczynność nie upłynął ustawowy termin załatwienia zażalenia, wynikający z art. 35 § 3 k.p.a., to jest jeden miesiąc. Trzeba podkreślić, że bez względu na formę czynności jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a., zażalenie można uznać za skuteczne w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mówi art. 37 § 2 K.p.a. /postanowienie NSA z dnia 29.04.1998 r. I SAB/Gd 8/97/; okresem tym jest jeden miesiąc /art. 35 § 3 k.p.a./. Wobec powyższego należało uznać, że warunek z art. 52 § 1 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" nie został spełniony. W dniu wniesienia skargi na bezczynność wprawdzie postępowanie zostało otwarte, ale nie zostało "wyczerpane", gdyż dla Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie upłynął jeszcze ustawowy termin rozpoznania zażalenia. Skarga więc jako przedwczesna, wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, była niedopuszczalna. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została odrzucona.