II SA/Sz 871/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi T. U. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] Nr [...], II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...]. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust.4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 217 poz. 1001 r. ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania T. U. od decyzji Starosty S. z dnia [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że organ I instancji orzekł wobec T. U. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 kwietnia 2007 r. powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny podjęcia odpowiedniego zatrudnienia. W odwołaniu od tej decyzji T. U. podniósł, że nie odmówił przyjęcia pracy w Firmie A. Odwołujący zarzucił, że adnotacja na karcie referencyjnej o odmowie przyjęcia zatrudnienia z powodu konieczności dojazdu do S. D. w określonych godzinach jest nieprawdziwa. Zdaniem T. U. pracownicy Firmy nie byli zainteresowani jego osobą z powodu limitu wieku do lat 40 i "dlatego złożyli niezgodnie z rozmowami adnotacje w kartach referencyjnych w dniu 12.04 i 19.04 o odmowie przyjęcia pracy". Odwołujący zarzucił, że decyzja organu I instancji jest niesłuszna i nieuzasadniona ponieważ nie uwzględnia wszystkich aspektów sprawy, a w szczególności bezpodstawnie uznaje jego oświadczenia za niewiarygodne. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy stwierdził, że decyzja jest zasadna. W dniu 12.04.2007 r. T. U. otrzymał skierowanie od pośrednika pracy na rozmowę kwalifikacyjną do Firmy A na stanowisko pracownika ochrony. Z uwagi na fakt, iż miejscem wykonywania pracy wskazanym przez pracodawcę był S. S., a nie S. D. anulowano skierowanie do pracy. W dniu 16.04.2007 r. T. U. otrzymał kolejne skierowanie do pracy w tej samej Firmie ze wskazanym miejscem wykonywanej pracy w S. D. W dniu 20.04.2007 r. T. U. zgłosił się do PUP i przedstawił kartę referencyjną, w której widniała adnotacja pracodawcy, że kandydat odmówił przyjęcia zatrudnienia z powodu " konieczności dojazdu do S. D. w określonych godzinach". W dniu 23.04.2007 r. T. U. złożył oświadczenie, z którego wynika, że wyraził zgodę na podjęcie pracy, jednakże określone godziny pracy kolidują z możliwością dojazdu do pracy na czas. Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, z którego wynika, że łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego wynosi łącznie ok. 1 godzinę. Z akt sprawy wynika nadto, że pracodawca umożliwia osobom zamieszkującym poza S. D. dotarcie do pracy w godzinach późniejszych. Z tych względów należy uznać, że odmowa przyjęcia propozycji pracy jest nieuzasadniona bowiem zaproponowana praca jest odpowiednią w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 16 ustawy. Zatem zachodzą przesłanki określone w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uzasadniające pozbawienie strony statusu osoby bezrobotnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. U. podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo w piśmie z dnia 8.12. 2007 r. podniósł, że w trakcie rozmów dotyczących podjęcia pracy nie zaproponowano mu "zmiany miejsca i godzin pracy czy też możliwości późniejszego rozpoczęcia pracy" Skarżący zarzucił, że całkowicie pominięte zostały jego wyjaśnienia z dnia 23.04.2007 r. Nie dokonano konfrontacji jego oświadczenia ze stanowiskiem pracodawcy odnośnie przyczyn odmowy podjęcia pracy. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł , co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 33 ust.4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) starosta(...) pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia(...). Powyższe oznacza, że organ administracyjny wydając decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego winien ustalić czy zaproponowana praca spełnia kryteria "odpowiedniego zatrudnienia" w rozumieniu art.2 ust.2 pkt 16 wymienionej wyżej ustawy oraz czy odmowa przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w postępowaniu w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenie żądań (art.10 § 1 k.p.a.) Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.).Na mocy art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowe, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie zostały naruszone powyższe przepisy k.p.a. w postępowaniu przed organami obu instancji. Organ I i II instancji przed wydaniem decyzji z naruszeniem art.10 k.p.a. nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, nie zapoznał skarżącego z zebranym materiałem dowodowym przez co uniemożliwił wywiedzenie co do zebranych dowodów. Miało to istotny wpływ na wynik sprawy bowiem z karty referencyjnej wynika, że skarżący odmówił przyjęcia zatrudnienia z powodu "konieczności dojazdu do pracy w określonych godzinach". W wyjaśnieniu z dnia 23.04.2007 r. skarżący podniósł, że wyznaczone godziny rozpoczęcia pracy o godzinie 5.00 kolidują z możliwością dojazdu do pracy ze S. S. do S. D. Natomiast z treści notatki służbowej z dnia 23.04.2007 r. wynika, że osoba zamieszkująca poza S. D. może przybyć do pracy później o godzinie 5.30. Wobec sprzeczności wyjaśnień skarżącego z treścią notatki służbowej organy nie ustaliły, czy pracodawca poinformował skarżącego o możliwości rozpoczęcia pracy o godz. 5.30. Uzasadnienie decyzji organu I instancji ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że "z posiadanych dokumentów wynika, że T. U. odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia (...)". Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji na podstawie akt sprawy stwierdził, że pracodawca umożliwia osobom zamieszkującym poza S. D. dotarcie do pracy w późniejszych godzinach i przytoczył treść oświadczenia skarżącego z dnia 23.04.2007 r. Organ odwoławczy z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. nie dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów poprzez wskazanie przyczyn, z powodu których uznał, że oświadczenie skarżącego z dnia 23.04.2007 r. jest niewiarygodne a tym samym przyjął, że skarżący bez uzasadnionej przyczyny odmówił przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia na podstawie treści notatki urzędowej z dnia 23.04.2007r. Nie przesądzając o ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien zapoznać skarżącego w trybie art. 10 k.p.a. z zebranym materiałem dowodowym i ustalić przyczyny odmowy podjęcia zatrudnienia przez skarżącego dokonując oceny zebranego materiału dowodowego. Z tych wzglądów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art.135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.