II SA/Ol 548/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Irena Szczepkowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 roku sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie dofinansowania zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny - oddala skargę. A.S. wnioskiem z 16 grudnia 2005r. wystąpił do Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych o dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny w postaci lampy Bioptron Pro ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Do wniosku załączył m.in. zaświadczenia lekarskie potwierdzające wskazania do leczenia światłem lampy Bioptron w warunkach domowych. Pismem z dnia 31 marca 2006r. Dyrektor Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych poinformowała A.S., że jego wniosek o dofinansowanie zakupu lampy Bioptron został przez Komisję rozpatrzony negatywnie. W dniu 3 kwietnia 2006r. A.S. złożył ustnie do protokołu przyjętego przez pracownika Urzędu Miejskiego skargę na Dyrektor M.M. oraz udzieloną mu odpowiedź, zaś pismem z 4 kwietnia 2006r. zwrócił się do Prezydenta Miasta z odwołaniem od niezgodnej z prawem decyzji Dyrektor M. odmawiającej dofinansowania do zakupu sprzętu rehabilitacyjnego. Prezydent Miasta pismem z dnia 11 kwietnia 2006r. Nr "[...]" udzielił wnioskodawcy wyjaśnień w sprawie rozpoznanego wniosku o dofinansowanie do zakupu sprzętu rehabilitacyjnego. Podał, że wniosek o dofinansowanie został rozpoznany przez wieloosobową Komisję, nie zaś jednoosobowo, jak uważa strona. Wyjaśnił, iż limit środków z PFRON, który otrzymuje miasto na realizację zadań ustawowych jest rozdzielany na poszczególne zadania stosownie do potrzeb osób niepełnosprawnych i zatwierdzany uchwałą rady miasta. Obecnie Rada Miasta podjęła uchwałę Nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie rozdzielenia posiadanych środków, przy czym potrzeby osób niepełnosprawnych są zawsze dużo większe niż przyznany limit środków. Prezydent wskazał, iż Komisja rozpoznająca wnioski o dofinansowanie kieruje się przy ich rozpoznaniu takimi kryteriami jak: dotychczasowe nieskorzystanie z tego typu dofinansowania, jeżeli dofinansowanie miało miejsce, to w jakiej wysokości i ile razy oraz czy zakupiony sprzęt rehabilitacyjny jest sprzętem, który będzie zapobiegał dalszemu pogłębianiu się niepełnosprawności. Ponieważ strona korzystała już z tej formy dofinansowania w latach 2003 i 2004 na łączną kwotę 4.252,19 zł Komisja kolejny wniosek rozpoznała negatywnie. Pismem z dnia 26 kwietnia 2006r. A.S. wniósł do Prezydenta Miasta wezwanie "przedsądowe", w którym ponowił wniosek o przyznanie dofinansowania do zakupu sprzętu rehabilitacyjnego, na które organ pismem z 26 kwietnia 2006r. udzielił odpowiedzi, iż strona otrzymała już wyczerpujące wyjaśnienie w piśmie z 11 kwietnia 2006r. Wobec tego A.S. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo zatytułowane "odwołaniem" od decyzji Prezydenta Miasta z 11 kwietnia 2006r. wnosząc o uchylenie tej decyzji w całości i przyznanie dofinansowania do sprzętu rehabilitacyjnego - lampy Biotron Pro, która jest niezbędna do zapobiegania pogłębianiu jego niepełnosprawności. Wskazał, iż podjęta decyzja stanowi rodzaj zemsty za dochodzenie swoich praw, jak również przedstawił schorzenia, które dzięki systematycznemu leczeniu światłem lampy ulegają złagodzeniu, co pozwala na w miarę normalne jego funkcjonowanie. Zarzucił, iż podjęta przez Prezydenta decyzja nie znajduje uzasadnienia prawnego oraz faktycznego i dlatego jest nieważna, gdyż wydana została z obrazą przepisów postępowania, które miało wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z "[...]"nr "[...]" stwierdziło niedopuszczalność odwołania w sprawie wniosku o dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny (lampy Biotron) ze środków PFRON. W podstawie prawnej powołano art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 34 ust. 7, art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776, ze m.) oraz § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 96, poz. 861, ze zm.). W motywach uzasadnienia Kolegium wyjaśniło, iż kwestie dofinansowania ze środków PFRON regulują zapisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Art. 34 ust. 7 stanowi, że zadania wynikające z tej ustawy realizują organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego i Fundusz, przy czym dofinansowanie do zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny należy do zadań powiatu, który realizuje je poprzez powiatowe centra pomocy rodzinie (art. 35a ust. 2 pkt 1). Na terenie miasta dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny należy do zadań Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych, o czym stanowi zapis § 4 ust. 2 pkt 10 uchwały Rady Miasta z dnia "[...]" Nr "[...]" w sprawie nadania statutu Miejskiemu Zespołowi ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych. Ponieważ podstawą dofinansowania ze środków Funduszu w przypadku dofinansowania do zakupu sprzętu rehabilitacyjnego stanowi umowa zawarta przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, o czym stanowi § 14 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002r., w ocenie Kolegium, w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego lecz przepisy Kodeksu cywilnego. W okolicznościach tej sprawy brak jest podstaw prawnych do uznania pisma Prezydenta Miasta z 11 kwietnia 2006r. za decyzję administracyjną, zaś w przypadku braku przedmiotu zaskarżenia (decyzji administracyjnej) zgodnie z art. 134 Kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Za takim poglądem przemawia orzecznictwo sądowoadministracyjne - por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1992r. sygn. akt SA/Gd 746/92. Na to postanowienie A.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania dofinansowania zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, jak również zwolnienie go od kosztów postępowania sądowego w całości oraz wyznaczenie adwokata z urzędu, bowiem bez uszczerbku na zdrowiu i życiu nie jest w stanie ponieść żadnych kosztów sądowych. Skarżący podniósł, iż pismo Prezydenta Miasta z 11 kwietnia 2006r. jest w istocie decyzją, gdyż rozpoznaje indywidualną sprawę administracyjną oraz zawiera niezbędne elementy takiej decyzji. Za takim twierdzeniem przemawia przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że w razie wątpliwości załatwienie sprawy administracyjnej przez organ winno nastąpić w formie decyzji, przy czym o istocie aktu prawnego powinna przesądzać jego treść a nie forma. Skarżący wskazał, iż wydane przez Prezydenta pismo zawiera takie właśnie niezbędne elementy do uznania go za decyzję administracyjną, bowiem posiada oznaczenie organu administracji, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy, jak również podpis reprezentującej organ osoby. Poza tym w ocenie skarżącego odmowa przyznania obywatelowi określonego prawa winna zawsze przybierać formę decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w skarżonym postanowieniu. Dodatkowo wyjaśniono, iż z samego faktu, że konkretna sprawa ma charakter indywidualny nie wynika jeszcze, że może być rozstrzygnięta decyzją administracyjną, czyli władczym i jednostronnym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej. Skoro przepisy prawa materialnego sprawie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny nadają charakter cywilnoprawny, to w okolicznościach tej sprawy mają zastosowanie przepisu Kodeksu cywilnego, a nie Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew stanowisku skargi w omawianym przypadku nie zaistniała sprawa administracyjna, a tym samym wyjaśnień, jakie udzielone zostały skarżącemu w piśmie Dyrektor Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych z 31 marca 2006r., jak i piśmie Prezydenta Miasta z 11 kwietnia 2006r. nie można uznać za decyzje administracyjne. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2006r. (sygn. akt II SA/Ol 548/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie skarżącemu adwokata. Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007r. A.S. podał, że jest odsyłany w tej sprawie do różnych instytucji. I tak Samorządowe Kolegium Odwoławcze odsyła go do sądu powszechnego, zaś sąd powszechny w sprawie o sygn. akt IX Ca 777/06 w uzasadnieniu do wyroku z dnia 29 grudnia 2006r. odsyła go do Naczelnego Sądu Administracyjnego jako właściwego w tej sprawie, powołując się na orzeczenia NSA i orzeczenie WSA w Olsztynie o sygn. akt II SA/Ol 456/06. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone akty pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej; ustawą ppsa. Wzruszenie aktu administracyjnego może nastąpić w razie, gdy kontrola ta wykaże, że narusza on przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy ppsa). Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Kolegium Sąd nie stwierdził tego rodzaju naruszenia przepisów prawa w rozpoznawanej sprawie, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania w przedmiocie rozpoznania wniosku A.S. o dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny lampy Biotron. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) zwanej dalej: Kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z powyższej regulacji wynika, że organ odwoławczy podejmuje w postępowaniu wstępnym czynności zmierzające do ustalenia m.in. czy odwołanie jest dopuszczalne. Niedopuszczalność odwołania może wynikać bowiem z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu zaistniał pierwszy przypadek tj. niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych. W postępowaniu administracyjnym zgodnie bowiem z art. 127 § 1 Kpa odwołanie jest środkiem zaskarżenia przysługującym wyłącznie od decyzji administracyjnej. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne, gdy zostało wniesione od innych form działania organów administracji publicznej niż decyzja administracyjna. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż decyzje administracyjne nie są jedynym przejawem działalności organów administracji publicznej. Poza decyzjami administracyjnymi organy administracji mogą podejmować akty lub czynności, będące np. czynnościami materialno - technicznymi. Wskazać pozostaje, iż ustawodawca coraz częściej odchodzi od kształtowania stosunków administracyjnoprawnych, zachodzących pomiędzy Państwem (jego organami), a obywatelami i innymi podmiotami administrowanymi, w drodze decyzji administracyjnych, na rzecz uprawnień i obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa. W takim przypadku do konkretyzacji stosunku administracyjnego nie jest wymagane rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej, natomiast mogą pojawić się akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej, których przedmiotem jest ustalanie (odmowa ustalenia), stwierdzanie (odmowa stwierdzenia) albo potwierdzanie (odmowa potwierdzania) określonego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z mocy powszechnie obowiązującego przepisu prawa (por. uchwałą składu pięciu sędziów NSA z dnia 23 czerwca 1997r. sygn. akt OPK 1/97, ONSA 1997, z. 4, poz. 149). Przy czym poprzez fakt, iż organ administracji publicznej w określonej rodzajowo sprawie nie wydaje decyzji administracyjnej lecz w inny sposób następuje przejaw administracji np. poprzez czynność materialno - techniczną nie wynika jeszcze, iż te inne przejawy działalności organów administracji publicznej pozostawione zostały poza kontrolą sądów administracyjnych. Stosownie bowiem do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy ppsa. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg: na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zatem jak wynika z powyższej regulacji poza decyzjami administracyjnymi i postanowieniami na które służy zażalenie, na postanowienia kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 1 i 2 cyt. ustawy) także na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa służy skarga do sądu administracyjnego. O tym, czy w określonej skonkretyzowanej sytuacji organ administracji publicznej będzie wypowiadał się w jednej ze wskazanych wyżej form przejawów działalności administracji publicznej będzie precyzował przepis prawa materialnego, który będzie przesądzał, czy określona sprawa może być załatwiona w formie decyzji administracyjnej czy też w postaci innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie z przekazanych Sądowi akt administracyjnych wynika, że skarżący wystąpił z wnioskiem do Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych o dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny w postaci lampy Bioptron Pro ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W tym przedmiocie pismem z 31 marca 2006r. Dyrektor Miejskiego Zespołu poinformowała skarżącego o negatywnym rozpoznaniu przez Komisję złożonego wniosku, zaś obszerne informacje w tym zakresie przedstawił skarżącemu Prezydent Miasta w piśmie z dnia 11 kwietnia 2006r. Skarżący uznając powyższe pismo za decyzję administracyjną wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie, które skarżonym postanowieniem z dnia "[...]", stwierdziło jego niedopuszczalność. Ocena dopuszczalności złożonego odwołania na pismo informujące o negatywnym rozpoznaniu wniosku skarżącego dotyczącego dofinansowania do zakupu sprzętu rehabilitacyjnego zależy więc de facto od wskazania charakteru prawnego takiej informacji odmawiającej dofinansowania. Odnosząc się do tej kwestii należy podkreślić, iż ani pisma Prezydenta Miasta informującego o przyczynach negatywnego rozpoznania wniosku o dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny z dnia 11 kwietnia 2006r., ani poprzedzającej informacji Dyrektora Miejskiego Zespołu z 31 marca 2006r. zawiadamiającej o negatywnym rozpatrzeniu wniosku przez Komisję nie można uznać za decyzje administracyjne w rozumieniu przepisów Kodeku postępowania administracyjnego. Wprawdzie w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 12 października 1998r. sygn. akt OPS 6/98 (ONSA 1999, z. 1, poz. 3) oraz uchwały składu pięciu sędziów NSA z dnia 15 listopada 1999r. sygn. akt OPK 24/99 (ONSA 2000, z. 2, poz. 54) wyrażono trafny pogląd, że przepisy prawa materialnego przewidują formę załatwienia danej sprawy administracyjnej nie tylko w sposób bezpośredni, przez wyraźne wskazanie, iż w sprawie wydawana jest decyzja administracyjna, ale także w sposób pośredni, na przykład przez wyrażoną w formie czasownikowej kompetencję organu administracji do rozstrzygania sprawy (na przykład "zezwala", "przydziela", "potwierdza", czy "wyraża zgodę"). Jednakże przepisy art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c, ust. 2 pkt 1, ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776, ze m.) zwanej dalej: ustawą o rehabilitacji zawodowej oraz przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 96, poz. 861, ze zm.) zwanego dalej: rozporządzeniem z dnia 25 czerwca 2002r. nie przewidują nawet takiej pośredniej kompetencji dla powiatowego centrum pomocy rodzinie czy starosty do wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Jak wskazano bowiem w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 29 marca 2006r. sygn. akt II GPS 1/06 (ONSA i WSA 2006, z. 4 poz. 95) dla uznania za dostateczną i wystarczającą podstawę do przypisania określonemu organowi administracji kompetencji do władczego wypowiadania się w sprawie udzielenia pożyczki nie wystarczy powołanie się na fakt, że organ ten wykonuje zadania publiczne i dysponuje środkami publicznymi. Nie należy bowiem do wyjątków posługiwanie się środkami niewładczymi (cywilnoprawnymi) w zakresie wykonywania przez organ administracji zadań publicznych. Wprawdzie pogląd ten został wypowiedziany na gruncie innego rodzaju pomocy udzielanej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, to w ocenie składu orzekającego Sądu pogląd ten można przenieść także na grunt innego rodzaju pomocy udzielanej ze środków Funduszu tj. pomocy polegającej na dofinansowaniu zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny. Przechodząc od tych rozważań natury ogólnej na grunt rzeczonej sprawy wskazać należy, iż stosownie do art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c ustawy o rehabilitacji zawodowej do zadań powiatu należy dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów, przy czym zadania te są realizowane przez powiatowe centra pomocy rodzinie ( art. 35a ust. 2 pkt 1). Ustawa o rehabilitacji zawodowej w art. 35a ust. 4 upoważnia ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego do określenia, w drodze rozporządzenia, rodzaju zadań, o których mowa w ust. 1, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, uwzględniając w szczególności wymagania, jakie powinny spełnić podmioty ubiegające się o dofinansowanie tych zadań, a także tryb postępowania i zasady ich dofinansowania ze środków Funduszu. Na podstawie tego upoważnienia Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał rozporządzenie z dnia 25 czerwca 2002r. w którym określił tryb postępowania i zasady dofinansowania zadań ze środków PFRON - § 1 ust. 1 pkt 3. Z § 10 ust. 1 rozporządzenia wynika, iż dofinansowanie zadań ze środków Funduszu następuje na pisemny wniosek złożony odpowiednio do powiatowego centrum pomocy rodzinie właściwego dla miejsca zamieszkania osoby niepełnosprawnej. Z § 11 ust. 1 wynika natomiast jakie informacje powinien zawierać wniosek, przy czym w przypadku wniosku o dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny wniosek może być złożony w każdym czasie (§ 12 ust. 2). W przypadku zaś, gdy złożony wniosek zawiera uchybienia, właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego w terminie 10 dni od dnia złożenia wniosku informuje podmiot, który złożył wniosek, o występujących we wniosku uchybieniach, które powinny zostać usunięte w terminie 30 dni. Nieusunięcie ich w wyznaczonym terminie powoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia (§ 12 ust. 3 rozporządzenia). Podstawę dofinansowania zadań ze środków Funduszu stanowi umowa zawarta przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej - § 14 ust. 1 rozporządzenia. Z powyższego zapisu wynika zatem niezbicie, że właściwym do skompletowania dokumentacji dotyczącej prawidłowego złożenia wniosku jest właściwa jednostka organizacyjnej samorządu terytorialnego, jaką w omawianej sprawie jest Miejski Zespół ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych powołany mocą uchwały Rady Miejskiej Nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie utworzenia jednostki budżetowej - Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych oraz uchwały Rady Miasta Nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie nadania tej jednostce budżetowej statutu, natomiast umowę stanowiącą podstawę dofinansowania zawiera prezydent miasta na prawach powiatu - Prezydent Miasta. W przedstawionym stanie prawnym zdaniem Sadu charakter cywilnoprawny ma oświadczenie woli Prezydenta o zawarciu umowy dotyczącej dofinansowania, jednakże takie cywilnoprawne oświadczenie woli jest poprzedzone czynnością materialno - techniczną o charakterze władczym i jednostronnym, w przedmiocie zadecydowania końcowego komu takie dofinansowanie zostanie udzielone. W powołanych wyżej regulacjach prawnych w żadnym miejscu nie wskazano, iż dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny następuje mocą umowy zawartej z osobą niepełnosprawną, zaś odmowa takiego dofinansowania w formie decyzji administracyjnej. Gdyby ustawodawca chciał aby taka forma dofinansowania ze środków Funduszu następowała w formie decyzji administracyjnej, to wprost zawarł by taki zapis w ustawie o rehabilitacji zawodowej, jak ma to miejsce w odniesieniu do innych form udzielania pomocy np. pomocy udzielanej pracodawcy zatrudniającemu osoby niepełnosprawne w postaci miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników, w formie czynności materialno - technicznej przekazania kwoty miesięcznego dofinansowania na rachunek bankowy pracodawcy (art. 26b-26c), zaś odmowa wypłaty dofinansowania następuje w formie decyzji wydawanej przez Fundusz. Zatem ustawodawca sam wyraźnie przewidział wydanie decyzji administracyjnej. Skoro w rozpoznawanej sprawie brak jest takiego wyraźnego zapisu, jak również nawet zapisu, który w formie czasownikowej, jak wyżej przytoczono, wskazywał by na decyzyjną formę odmowy udzielenia takiego dofinansowania, to nie można na gruncie rozpoznawanej sprawy podzielić poglądu skarżącego, iż odmowa udzielenia mu dofinansowania nastąpiła w formie decyzji administracyjnej. Sam fakt posiadania przez ten organ kompetencji do władczego wypowiadania się w sprawie udzielenia dofinansowania i dysponowania środkami publicznymi nie wystarczy bowiem do takiego uznania. Zwłaszcza, że nie należy do wyjątków posługiwanie się środkami niewładczymi (cywilnoprawnymi) w zakresie wykonywania przez organ administracji zadań publicznych. Reasumując, należy stwierdzić, że z uwagi na wyżej przedstawione okoliczności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w skarżonym postanowieniu prawidłowo uznało, że w sprawie dofinansowania zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny na gruncie ustawy o rehabilitacji zawodowej i rozporządzenia z dnia 25 maja 2006r. brak jest podstaw do uznania istnienia przedmiotu zaskarżenia w sytuacji odmowy udzielenia dofinansowania. Wobec tego skoro pisma Prezydenta Miasta z dnia 11 kwietnia 2006r. i poprzedzającej go informacji Dyrektor Miejskiego Zespołu nie można było uznać za decyzje administracyjną prawidłowo stwierdzono brak przedmiotu zaskrzenia i stwierdzono niedopuszczalność odwołania. Przedstawione wyżej stanowisko Sądu nie oznacza jednakże, jak wskazano wyżej, że czynność organu odmawiająca dofinansowania ze środków Funduszu nie podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy ppsa., jednakże w celu skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego należy wyczerpać środki, o których mowa w art. 52 § 3 ustawy ppsa. Ponieważ w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie zaś czynność Prezydenta Miasta, Sąd nie miał możliwości merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów zgłoszonych przez skarżącego, a dotyczących faktycznych podstaw podjętego rozstrzygnięcia o odmowie dofinansowania zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Kolegium, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.