II OSK 1193/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz sędzia del. WSA Wojciech Mazur /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Po 559/07 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2008 r. Sygn. akt Il SA/Po 559/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny Poznaniu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu dnia [...] września 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] o ustaleniu, na skutek wniosku Z. L., warunków zabudowy dla budynków jednorodzinnych, dwumieszkaniowych w zabudowie bliźniaczej z częścią handlowo-usługową na działkach nr [...] i [...] (obręb S.) w Poznaniu przy ul. [...] i [...]. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Prezydent Miasta Poznania po ponownym rozpoznaniu sprawy z wniosku Z. L. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków jednorodzinnych w zabudowie zwartej na działkach nr [...],[...], obręb S. położonych w Poznaniu przy ul. [...] i [...]. Organ wyjaśnił, że mając na uwadze wskazania zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2006 r. uchylającej poprzednią decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] marca 2006 r. ponownie podjęto czynności wynikające z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. -powoływanej dalej jako ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Po raz kolejny przeprowadzono analizę funkcji i zagospodarowania terenu w obszarze wyznaczonym do analizy, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588 -powoływanego dalej jako rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r.). W decyzji przewidziano w szczególności, iż maksymalna szerokość elewacji frontowej wynosić może 19 m, a wysokość (do kalenicy) 8,5 m. Przyjęte parametry zabudowy uzasadniono koniecznością podkreślenia pierzejowego charakteru części ulicy i ukształtowania wnętrza urbanistycznego o cechach placu. Prezydent Miasta Poznania powołał fakt, iż wnioskodawca zaakceptował wyniki sporządzonej w dniu 26 marca 2007 r. analizy urbanistycznej pismem z dnia 12 kwietnia 2007 r. Ponadto wyjaśnił, iż w sprawie nie znalazł zastosowania art. 82 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na datę złożenia wniosku przez inwestora (25 listopada 2005 r.).Organ odniósł się również do zarzutów M. i M. B. podnoszonych w trakcie postępowania. Podkreślił, że warunki ustalono zgodnie z analizą funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu sporządzoną zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. Analizie poddano obszar, którego granice wyznaczono w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejszej niż 50 m wraz z działką, na której przewidziano lokalizację inwestycji. Do decyzji załączono wyniki analizy datowane na dzień 28 maja 2007 r. W odwołaniu od tej decyzji M. i M. B. podnieśli, że inwestycja nie odpowiada parametrom i cechom zabudowy sąsiedniej i jest niezgodna z rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zakresie wysokości elewacji frontowej (8,5 m), która wynosi średnio 7-7,5 m oraz funkcji budynków. Zabudowa sąsiednia ma bowiem charakter jednorodzinny wolnostojący, dwukondygnacyjny, bez funkcji handlowych i usługowych. Ponadto koncepcja "rynku" uzasadniająca parametry inwestycji przyjęte w decyzji o warunkach zabudowy jest sprzeczna z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz pozbawiona podstaw merytorycznych. W ocenie skarżących nie przystaje do istniejącego kształtu drogi (ul. [...]), jest niefunkcjonalna (ze względu na likwidację i sprzedaż przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] działek, które mogłyby pełnić funkcję przejść do rynku) oraz sprzeczna z oczekiwaniami osób zamieszkujących działki sąsiednie. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznani utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Poznania wskazując, że podstawowe znaczenie w sprawie ma analiza urbanistyczna sporządzona w dniu 26 marca 2007 r. Zdaniem organu odwoławczego istotne jest, że dla działek objętych 'wnioskiem -przyjęto we wcześniej obowiązujących planach zagospodarowania przestrzennego funkcję tzw. ryneczku, o szczególnych walorach urbanistycznych. Powołano plany zagospodarowania przestrzennego z roku 1988 i 1994. Wskazano również, że Rada Miasta Poznania będzie głosowała nad przyjęciem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów ul. [...] i [...], który zakłada utrzymanie funkcji rynku dla analizowanego terenu. W ocenie organu fakty te uzasadniają odstąpienie od parametrów zabudowy wyznaczonych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Mariusz Baranowski podniósł zarzut naruszenia art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącego w sprawie nie został spełniony wymóg w zakresie kontynuacji funkcji budownictwa jednorodzinnego, a przyjęcie zwartej zabudowy spowoduje faktyczne obejście ograniczeń wynikających z definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego (zawartej w ustawie Prawo budowlane) i położenie zbyt dużego nacisku na funkcję usługową. Skarżący podniósł, że planowaną zabudowę trzeba oceniać w perspektywie otaczających ją budynków. Są to wyłącznie wolnostojące budynki jednorodzinne nadające terenowi unikalny charakter. Zdaniem skarżącego organy dostrzegały tę okoliczność, ale zdecydowały się na odejście od dotychczasowego charakteru i parametrów zabudowy. Umotywowano to powstaniem urbanistycznego elementu w postaci ryneczku oraz cechami charakterystycznymi miejsca planowanej zabudowy. Skarżący zaznaczył również, że zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, a jeśli na działkach sąsiednich przebiega ona tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Skarżący podał, że 8,5 metra to najwyższa wysokość sąsiadującego budynku w najbliższej okolicy, zatem średnia wysokość powinna być niższa niż przyjęto. W ocenie skarżącego organy naruszyły również art. 61. ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez nieprawidłowe wyznaczenie linii zabudowy. Jeżeli linia Istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Takie rozwiązanie zostało natomiast pominięte w decyzji. Uzasadniając naruszenie art. 61. ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez nieprawidłowe wyznaczenie maksymalnej szerokości elewacji frontowej (na 19 m) skarżący podniósł, iż przeprowadzona w toku postępowania w dniu 7 listopada 2006 r. analiza wskazywała, że maksymalna szerokość elewacji frontowej wynosić może 17 m. Natomiast w dołączonej do decyzji tabeli zawierającej wnioski analizy parametr ten wyznaczono na maksymalnie 19 m. Taki zapis znalazł się w również w decyzji pierwszej instancji. Szerokość elewacji frontowej wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%, a odstępstwo od tej reguły możliwe jest tylko, jeżeli wynika to z analizy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylając decyzje organów obu instancji stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy tj. z naruszeniem art. 7, art. 10 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwana dalej jako Kpa). Przytaczając treść art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia z dnia 26 marca 2003 r., Sąd stwierdził, że sporządzenie analizy urbanistycznej jest warunkiem wydania decyzji o warunkach zabudowy, a jej wyniki załącza się do decyzji. Tymczasem w ocenie Sądu parametry inwestycji określone w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie odpowiadały analizie urbanistycznej z dnia 7 listopada 2006 r. (szerokość elewacji frontowej powinna wynieść maksymalnie 17m, natomiast jej wysokość (do kalenicy) od ulicy Parnickiego - 8,5m), po sporządzeniu której zawiadomiono strony w trybie art. 10 Kpa o zakończeniu postępowania dowodowego. Do akt załączono bowiem następnie kolejną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu datowaną na dzień 26 marca 2007 r., w której ustalono, że szerokość elewacji frontowej wzdłuż ulicy [...] powinna wynieść maksymalnie 19 m, natomiast maksymalna wysokość elewacji (do kalenicy) - 8,5 m. Jednakże Sąd stwierdził, że Prezydent Miasta Poznania decyzję z dnia 4 czerwca 2007 r, wydał nie poprzedzając rozstrzygnięcia ponownym zawiadomieniem pozostałych stron o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia, co do materiału dowodowego uzupełnionego o kolejną analizę urbanistyczną (z. dnia 26 marca 2007 r.), czym w ocenie Sądu naruszył art. 10 § 1 Kpa i art. 7 oraz 77 Kpa. Ponadto do decyzji organu I instancji załączono wyniki analizy oznaczone datą 28 maja 2007 r., która nie zawierała części graficznej. Jednocześnie Sąd zawarł w uzasadnieniu wyroku wskazania odnoszące się do materialno-prawnych aspektów dalszego postępowania i stwierdził, że powołanie się przez organy na postanowienia uchylonych planów zagospodarowania przestrzennego (z lat 1988 i 1994), a także na przewidywane tendencje nowego planu, nie jest wystarczającym argumentem uzasadniającym odstąpienie od kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Obowiązujące przepisy nakazują bowiem oceniać inwestycję w perspektywie otaczających ją (istniejących) budynków (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a wcześniejsza lub planowana koncepcja zagospodarowania danego obszaru może odgrywać jedynie rolę pomocniczą. Nie oznacza to jednak w ocenie Sądu zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy. Możliwość wprowadzenia odstępstw przewiduje rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w przypadkach, jeżeli dane rozwiązanie jest poparte analizą urbanistyczną. Powinna ona wskazywać przyczyny odstępstwa poparte oceną zachowania ładu przestrzennego, uciążliwości i wpływu inwestycji dla działek sąsiednich z uwzględnieniem jej dodatniej bądź ujemnej funkcjonalności dla całego obszaru analizowanego. W skardze kasacyjnej od tego wyroku M. B. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a. ) poprzez błędne uzasadnienie wyroku i zawarte w nim błędne ustalenia, że sposób zabudowy działek objętych postępowaniem proponowany przez wnioskodawcę może być dopuszczalny z punktu widzenia decyzji o warunkach zabudowy, pod warunkiem odpowiedniego uzasadnienia przez organ administracji oraz, że nieobowiązujące miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego mogą mieć pomocniczą rolę w postępowaniu o uzyskanie warunków zabudowy, art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez nierozważnie w uzasadnieniu wyroku wszystkich zarzutów skargi i nierozpoznanie sprawy co do istoty, a w szczególności pominięcie zarzutów skargi dotyczących parametrów planowanej zabudowy. Z tych przyczyn wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że istota skargi skierowanej do wojewódzkiego sądu administracyjnego sprowadzała się do. całkowitego zanegowania możliwości wydania warunków zabudowy dla inwestycji o takich parametrach, tymczasem Sąd I instancji nie odniósł się do tak sformułowanego zarzutu, uznając, że zabudowa może zostać zaakceptowana po spełnieniu określonych warunków. W tym zakresie uzasadnienie zaskarżonego wyroku może powodować wątpliwości interpretacyjne dla stron postępowania i organów orzekających w sprawie. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Sąd niesłusznie uznał, że nie miał możliwości rozpoznania tych zarzutów, które dotyczyły wymagań nowej zabudowy uzasadniając stanowisko brakami formalnymi obarczającymi analizy urbanistyczne, przez co utrzymał stan niepewności stron postępowania, co do dopuszczalności lokowania inwestycji o konkretnych parametrach, zaś organy administracji nie uzyskały wystarczających wskazówek do merytorycznego załatwienia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. W rozpoznawanej sprawie nie tylko rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest prawidłowe, ale również wbrew stanowisku skargi kasacyjnej uzasadnienie tego rozstrzygnięcia i poczynione w nim ustalenia także są prawidłowe. Wskazać w tym miejscu należy, że M. B. skarży w istocie korzystny dla niego wyrok, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną przez niego decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, jako wydanych z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika zasadniczo zarzut, że Sąd I instancji nie odniósł się wprost do stanowiska skargi, skierowanej do tego sądu, sprowadzającego się do całkowitego zanegowania możliwości wydania warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej na działkach nr [...] i [...] (obręb Strzeszyn) w Poznaniu przy ul. [...] i [...], a także niesłusznie uznał, że nie miał możliwości rozpoznania tych zarzutów skargi, które dotyczyły wymagań nowej zabudowy. Otóż wyjaśnić należy, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy przesądzenie przez Sąd I instancji, jak domaga się tego autor skargi kasacyjnej, o dopuszczalności lokowania zamierzonej inwestycji wobec stwierdzenia przez ten Sąd braków formalnych analizy urbanistycznej byłoby, nie tylko przedwczesne, ale także naruszałoby przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Jak słusznie bowiem zauważył Sąd I instancji parametry inwestycji określone w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie odpowiadały analizie urbanistycznej z dnia 7 listopada 2006 r, po sporządzeniu której zawiadomiono strony w trybie art. 10 Kpa, gdyż rozstrzygnięcie oparte zostało na analizie sporządzonej w dniu 26 marca 2007 r., a skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się co do jej treści. Ma to o tyle istotne znaczenie, że nieznane dla strony skarżącej pozostały przyczyny odstąpienia od przyjętej wcześniej maksymalnej szerokości elewacji frontowej i ustalenia jej na poziomie 19 m, a nie jak ustalono w analizie z dnia 7 listopada 2006 r. 17 m. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że uniemożliwienie stronom zapoznania się z analizą, którą uczyniono podstawą decyzji, stanowiło uchybienie mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślić w tym miejscu należy, że organy administracji powinny ostatecznie zdecydować, która analiza jest dokumentem odpowiadającym wymogom powołanych wyżej przepisów gdyż w aktach administracyjnych organu I instancji (prowadzonych w sposób chaotyczny, niechronologiczny i trwale niepołączonych) znajduje się także analiza nosząca datę 28 maja 2007 r. Ponadto słusznie Sąd I instancji uznał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nastąpiło z uchybieniem art. 63 § 2 kpa w zw. z art. 52 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie dokonanych zmian wniosku inwestora przez oświadczenie o akceptacji wyników analizy, zamiast dokonania jego korekty poprzez naniesienie nowych parametrów na charakterystykę inwestycji. Organy administracji powinny także zwrócić uwagę na jakim etapie jest proces uchwalania planu 7 zagospodarowania przestrzennego dla terenów w rejonie ul. [...] i [...] w Poznaniu tj. terenów objętych decyzją o warunkach zabudowy. Skarga kasacyjna formułując stanowisko, że w tej sytuacji Sąd I instancji miał możliwość rozpoznania zarzutów dotyczących nowej zabudowy, zdaje się pomijać, że z powołaniem się na analizę urbanistyczną organ może odstąpić od ścisłych wymagań dotyczących parametrów dotyczących dopuszczenia innego wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy, czy też innej szerokości elewacji frontowej niż określone w rozporządzeniu, a taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, co słusznie podkreślił Sąd I instancji. Skoro zatem przepisy rozporządzenia dopuszczają odstępstwo w zakresie wymagań co do nowej zabudowy, ale tylko wówczas gdy wynika to z prawidłowo przeprowadzonej analizy, to oczywiste jest, że stwierdzone braki formalne obarczające analizę uniemożliwiały rozpoznanie zarzutów dotyczących nowej zabudowy. Należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy, jeśli analiza urbanistyczna wskazuje przyczyny odstępstwa poparte oceną zachowania ładu przestrzennego, uciążliwości i wpływu inwestycji dla działek sąsiednich. Oceniając zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się braku w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakiegokolwiek z obligatoryjnych elementów określonych w tym przepisie. Uzasadnienie wyroku zawiera przedstawienie zwięzłego stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze oraz stanowiska pozostałych stron. Odnośnie nierozważenia zarzutów skargi dotyczących nowej zabudowy Sąd ! instancji wyjaśnił, że nie miał takiej możliwości gdyż prawidłowość zarzutów jest pochodną rzetelnie sporządzonej analizy urbanistycznej, a ta wymagała weryfikacji z przyczyn formalnych. Z tej też przyczyny słusznie Sąd I instancji nie badał prawidłowości przyjętych w analizie, a konsekwencji także w decyzji o warunkach zabudowy parametrów inwestycji. Sąd wskazał, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z 26 marca 2007 r. jest w istocie analizą wykluczającą wydanie decyzji objętej wnioskiem, tym samym nie mógł przesądzić, czy inwestycja w kształcie wynikającym z wniosku mogła zostać objęta decyzją o warunkach zabudowy. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo określił stan faktyczny i prawny w sprawie z uwzględnieniem wszelkich istotnych dla niej okoliczności, a dokonana przez ten Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazuje wad, w świetle których należałoby podzielić podnoszony zarzut naruszenia art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 141 § 4 ppsa. Wobec powyższego nie sposób podzielić stanowiska skargi kasacyjnej, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest niejasne i może powodować wątpliwości interpretacyjne dla stron postępowania i organów orzekających w sprawie. Z wymienionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego należało ją oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.