I OSK 283/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Lu 738/07 na niewykonanie przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2003 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 52/02 w przedmiocie zasiłku celowego i okresowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Lu 738/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę T. W. na niewykonanie przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2003 r. o sygn. akt II SAB/Lu 52/02 w przedmiocie zasiłku okresowego, w której skarżąca domagała się ukarania organu grzywną. Sąd uznał, że powyższa skarga jest niedopuszczalna, gdyż nie zostały zachowane warunki formalne przewidziane w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako ustawa P.p.s.a.). T. W. wezwanie do wykonania wyroku złożyła w dniu 4 września 2007 r. w Ośrodku Pomocy Społecznej w N. Natomiast skargę o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie powyższego orzeczenia wniosła w dniu 3 września 2007 r. do Urzędu Gminy w N., skąd skarga ta dnia 4 września 2007 r. została przekazana do Ośrodka Pomocy Społecznej w N. W związku z powyższym skierowane do organu wezwanie z dnia 4 września 2007 r. do wykonania przedmiotowego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma charakteru "uprzedniego", zostało bowiem złożone już po wniesieniu w dniu 3 września 2007 r. skargi do organu administracji. Zdaniem Sądu nawet gdyby uznać, że skarga została wniesiona w dacie przekazania jej przez Urząd Gminy N. do Ośrodka Pomocy Społecznej w N., co nastąpiło w dniu 4 września 2007 r., to oznaczałoby jedynie, że wezwanie, o którym mowa w art. 154 § 1 ustawy P.p.s.a., zostało złożone jednocześnie ze skargą, nie zaś przed wniesieniem tej skargi. Od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę kasacyjną wniosła T. W., reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżając orzeczenie w całości, domagała się jego zmiany i wymierzenia Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej grzywny za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SAB/Lu 52/02, względnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 154 § 1 ustawy P.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że nie spełniła przesłanki określonej w tym przepisie i nie wezwała organu do wykonania wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż twierdzenia Sądu I instancji, że T. W. nie zachowała formalnego warunku wniesienia skargi przewidzianej w art. 154 § 1 ustawy P.p.s.a. tj. iż skarga ta została złożona w tej samej dacie co wezwanie do wykonania orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, są niezgodne z dokumentami dołączonymi do akt sprawy oraz dowodami, jakie posiada skarżąca. T. W. do wykonania omawianego wyroku wezwała już pismem datowanym na dzień 7 sierpnia 2007 r., złożonym w Urzędzie Gminy w N. dnia 27 sierpnia 2007 r. Odpis powyższego wezwania skarżąca dołączyła także do pisma procesowego z dnia 20 listopada 2007r., które złożyła w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 26 listopada 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zawiera usprawiedliwione podstawy i zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 154 § 1 ustawy P.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Powołany przepis nie określa charakteru prawnego ani trybu wnoszenia wezwania organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wezwanie to nie może być jednak utożsamiane z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 4 ustawy P.p.s.a. Powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa odnosi się bowiem wyłącznie do zaskarżania określonych w ustawie aktów i czynności. Oznacza to, że terminy do wniesienia skargi ustalone w art. 53 ustawy P.p.s.a. nie mają zastosowania do skargi wnoszonej na podstawie art. 154 § 1 ustawy P.p.s.a., a w konsekwencji że dopuszczalność jej wniesienia nie jest uwarunkowana upływem określonego okresu od dnia doręczenia organowi wezwania do wykonania wyroku. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 52/06 (ONSAiWSA 2006/4/100). Pogląd ten podziela także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Jedynym zatem warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na podstawie art. 154 § 1 ustawy P.p.s.a. jest uprzednie wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Z akt sprawy wynika, że T. W. do wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wezwała już pismem z dnia 7 sierpnia 2007 r., złożonym w Urzędzie Gminy w N. w dniu 27 sierpnia 2007 r. ( k- 31 akt sądowych), a nie dopiero pismem z dnia 4 września 2007 r., jak to przyjął Sąd pierwszej instancji. Natomiast skargę na niewykonanie przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. powołanego orzeczenia wniosła dnia 3 września 2007 r. Tym samym skarżąca dopełniła warunku wniesienia skargi po uprzednim wezwaniu organu do wykonania wyroku. Jej skarga została zatem odrzucona z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem w art. 154 § 1 ustawy P.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.