VI SA/Wa 1749/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ż. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...]kwietnia 2007 r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Głównego Urzędu Miar na rzecz M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ż. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną przez M. Sp. z o. o. z siedzibą w Ż. decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], którą organ ten, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 158 § 1 k.p.a., stwierdził nieważność decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia do produkcji seryjnej odmierzaczy paliw ciekłych z liczydłem elektronicznym. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 26 listopada 2002 r. Z. Sp. z o. o. z siedzibą w O. zwróciła się o wydanie zezwolenia na wymianę liczydeł w odmierzaczach z liczydłem mechanicznym na liczydło elektroniczne o znakach wskazanych w tym wniosku. Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar, na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach (Dz. U. Nr 55, poz. 248 z późn. zm.) w związku z art. 16 pkt 6 i art. 28 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. Nr 63, poz. 636 z późn. zm.) zmienił decyzję nr [...] z dnia [...] września 1993 r., w sprawie zatwierdzenia do produkcji seryjnej odmierzaczy do paliw ciekłych z liczydłem elektronicznym, zgodnie z wnioskiem strony, określając zarazem termin wprowadzania do obrotu lub użytkowania odmierzaczy do dnia 31 grudnia 2007 r. Pismem z dnia 30 października 2006 r. BPL-R-021-39/PŚ/2006 Prezes Głównego Urzędu Miar poinformował M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ż., będącą następcą prawnym Z. Sp. z o.o. z siedzibą w O. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...]. Postępowanie powyższe zakończyło się wydaniem przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu [...] kwietnia 2007 r. decyzji o nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] z uwagi na zaistnienie w przedmiotowej sprawie przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu organ podniósł, że decyzja z dnia [...] lutego 2003 r. w [...] potwierdziła, że zatwierdzone przyrządy pomiarowe spełniają wymagania określone w przepisach z dnia 2 maja 1967 r. o przepływomierzach komorowych i odmierzaczach do pomiaru objętości cieczy innych niż woda (Dz. Urz. CUJiM Nr 37 póz. 3,731/2 ze zm.), podczas gdy powyższe przepisy w 2003 r. nie obowiązywały. Ponadto w ocenie organu, z wniosku skarżącej nie wynika aby zwróciła się z wnioskiem o zmianę terminu wprowadzania do obrotu lub użytkowania i tym samym postanowienie zawarte w pkt 3 unieważnionej decyzji zmieniające termin wprowadzenia do obrotu lub użytkowania zatwierdzonych przyrządów pomiarowych wykracza poza żądanie strony, co jest sprzeczne z art. 61 § 2 k.p.a. Nadto podniesiono, że decyzja nr [...] z dnia [...] września1993 r. przyznała adresatowi decyzji uprawnienia do " wytworzenia" odmierzaczy paliwowych do dnia 31 grudnia 1995. Tymczasem decyzja zmieniającą decyzję z dnia [...] września 1993 r. wprowadziła do rozstrzygnięcia pierwotnej decyzji terminu na wprowadzenie do obrotu i użytkowania a więc termin inny niż w dotychczasowych przepisach. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżąca podnosiła, iż zwracając się do organu o zgodę na wymianę liczydeł kierowała się wytycznymi samego organu zawartymi w piśmie z 28 stycznia 2000 r., w którym ściśle określono wymogi, jakim winien odpowiadać wniosek oraz obowiązki Głównego Urzędu Miar w tym zakresie. W ocenie skarżącej wniosek o wymianę liczydeł mechanicznych na elektroniczne był niezbędny z uwagi na ograniczone możliwości techniczne, jakie posiadały liczydła mechaniczne w zakresie współpracy z kasą fiskalną, przez co umożliwiały dokonywane zmiany cen, ilości wydanego towaru, czy tez sumy należności bez ich ewidencji, z ewidentną szkodą dla klienta i Skarbu Państwa. Tym samym odmierzacze wyposażone w liczydła mechaniczne stwarzałyby możność obrotu paliwami płynnymi poza jakąkolwiek ewidencją co do ilości jak i wartości, przy czym niedogodności tych nie można było wyeliminować w drodze udoskonaleń technicznych, jedynie poprzez zastąpienie liczydeł mechanicznych elektronicznymi. Odnosząc się do zarzutu wykroczenia w unieważnionej decyzji poza zakres żądania strony, skarżąca podniosła, iż nie miała obowiązku wskazania terminu zatwierdzenia typu instalacji pomiarowych. To organ z urzędu na podstawie § 8 pkt 3 ppkt 11 Zarządzenia Prezesa GUM z 29 czerwca 1995 r. wyznacza ten termin, przy czym jego wyznaczenie jest niezbędne, inaczej bowiem decyzja byłaby dotknięta wadą uniemożliwiającą wprowadzenie odmierzaczy do obrotu lub użytkowania. W ocenie strony skarżącej zarzut ten jest chybiony również ze względu na fakt, iż organ w piśmie z dnia 28 stycznia 2000 r. poinformował Zakład Automatyki Przemysłowej w O., że zmieniona decyzja będzie zawierała nowy termin wprowadzenia odmierzaczy do obrotu lub użytkowania. Skarżąca podniosła, iż żaden wniosek kierowany do organu dotyczący zatwierdzenia typu odmierzaczy nie zawierał terminu, w jakim decyzja ta miałaby obowiązywać. Skarżąca za błędne uznała również stanowisko organu, zgodnie z którym unieważniona decyzja opierała się na przepisach już w 2003 r. nieobowiązujących. Podniosła, iż urządzenia pomiarowe, których decyzja dotyczyła były wprowadzone oddzielnymi decyzjami Prezesa Głównego Urzędu Miar do użytkowania a więc zatwierdzone zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami z dnia 2 maja 1967 r. o przepływomierzach komorowych i odmierzaczach do pomiaru objętości cieczy innych niż woda (Dz. Urz. CUJiM nr 37 póz. 3,731/2 ze zm). Tym samym występując o zmianę liczydeł w tych urządzeniach, nie można powoływać się na inne przepisy (np obowiązujące w 2003 r.), bowiem tylko przepisy wymienione w tych decyzjach miały odniesienie do urządzeń, których zmiana miała dotyczyć. Co więcej, jak wywodzi skarżąca, powołanie się na przepisy obowiązujące w 2003 r. stanowiłoby przytoczenie niewłaściwej podstawy prawnej dla sprawy i mogłoby skutkować zmianami konstrukcyjnymi stosowanych na rynku przedmiotowych odmierzaczy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. organ utrzymał wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. w mocy, ponawiając swoją argumentację zawartą w decyzji I instancji. Dodatkowo podkreślił, że cytowane przez skarżącego pismo z dnia 28 stycznia 2000 r. skierowane do Zastępcy Dyrektora w Zakładach Automatyki Przemysłowej Z. S.A. z siedzibą w O., stanowiło jedynie informację, czy też zalecenia, ale nie miało charakteru normy prawnej. Organ wskazywał, iż w piśmie tym wskazano zarządzenie nr 78 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 29 czerwca 1995 r. w sprawie określenia przyrządów pomiarowych podlegających zatwierdzeniu typu oraz trybu postępowania przy wydawaniu decyzji dotyczących tych przyrządów, który to rodzaj aktu prawnego nie znalazł się w katalogu art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jako źródło powszechnie obowiązującego prawa. Organ wskazał ponadto, że nie kwestionuje faktu konieczności wymiany liczydeł, jak również innych argumentów powoływanych przez stronę, co nie zmienia faktu, iż decyzja z dnia [...] lutego 2003 r. zawiera wadę, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., której ujawnienie powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Na powyższą decyzję M. Sp. z o. o. z siedzibą w Ż. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez: - niewłaściwe zastosowanie art. 87 Konstytucji RP, - błędną wykładnię art. 16 § 1, zdanie drugie k.p.a., oraz art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach w związku z art. 28 ustawy z dnia 11 maja 2001r. Prawo o miarach, - art. 156 § 1 Kpa przez przyjęcie; że zaistniały przesłanki skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji Ponadto skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 8, 77 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji ze wskazaniem przepisów prawa. Zdaniem skarżącej zastosowanie przez organ art. 87 Konstytucji Polskiej jest nadinterpretacją tegoż przepisu, a deprecjonowanie w następstwie tego zarządzeń, czy wytycznych wcześniej wydanych przez Prezesa Głównego Urzędu Miar jest niezrozumiałe i nie do zaakceptowania. Podważanie po upływie lat, przepisów wcześniej wydanych przez ten sam organ, nie może rodzić dla strony, która prowadzi w oparciu o nie działalność gospodarczą, daleko idących negatywnych skutków. Ponadto skarżąca wskazała, iż przy rozpatrywaniu wniosku pominięto obwieszczenie Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie wykazu uchwał Rady Ministrów, zarządzeń i innych aktów normatywnych Prezesa Rady Ministrów, ministrów i innych organów administracji rządowej, które utraciły moc z dniem 30 marca 2001 r. W obwieszczeniu tym enumeratywnie wyliczono wszelkie tracące moc akty prawne, jednak wśród nich nie ma zarządzeń Prezesa Głównego Urzędu Miar. Tak więc kierowanie się spornym zarządzeniem było w ocenie skarżącej ze wszech miar słuszne i zasadne. Skarżąca powtórzyła również argumentację dotyczącą kwestii zastosowania do przedmiotowych urządzeń pomiarowych nieobwiązujących przepisów w 2003 r. Wskazała ponadto, iż w sytuacji, w której organ uznał, że decyzja wykraczała poza żądanie strony w kwestii terminu, który był tylko jednym z elementów tej decyzji, należało uchylić decyzję tylko w części dotyczącej zapisu wyznaczonego terminu wprowadzenia do obrotu lub użytkowania odmierzaczy, a nie unieważniać całą decyzję. Skarżąca zarzuciła także, iż organ stwierdzając nieważność decyzji administracyjnej z [...] lutego 2003 r. nie wykazał istnienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nie zawiera dokładnego wyjaśnienia, która z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. została uznana przez organ za podstawę stwierdzenia nieważności decyzji i dlaczego zdaniem organu naruszenie art. 6 k.p.a. i 61 § 2 k.p.a. miało postać rażącego naruszenia. Dodatkowo skarżąca wskazała na błędne oznaczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji numeru decyzji unieważnionej. Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań K. M. byłego Prezesa Głównego Urzędu Miar, na okoliczność wskazania wymogów formalnych, jakim miał odpowiadać wniosek o wymianę liczydeł. Na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007 r. ten wniosek dowodowy został przez stronę cofnięty. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nie podzielił argumentu skargi dotyczącego braku w obwieszczeniu Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie wykazu aktów, które utraciły moc z dniem 30 marca 2001 r. zarządzeń Prezesa Głównego Urzędu Miar, z uwagi na fakt, iż przepis Konstytucji ma w tym wypadku charakter nadrzędny. Organ nie zgodził się również z zarzutem skarżącej, iż stwierdzając nieważność decyzji administracyjnej z dnia [...] lutego 2003 r. nie wykazał istnienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przesłanki te bowiem zostały w ocenie organu wyczerpująco wskazane w zaskarżonej decyzji tj.: brak wniosku strony o zmianę terminu wprowadzenia do obrotu lub użytkowania oraz potwierdzenie, iż zatwierdzone przyrządy pomiarowe spełniają wymagania określone w przepisach, które to przepisy w czasie wydania tej decyzji nie obowiązywały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja utrzymana nią w mocy naruszają, bowiem prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), i może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w w/powołanym przepisie. Przepis ten zawiera katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Jego redakcja, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej tego przepisu. Nieważność decyzji zmierza do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą z art. 156 § 1 k.p.a. Wyjątek od tej zasady stanowi art. 156 § 2 k.p.a., z którego wynika, że nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy wywołała ona nieodwracalne skutki prawne. Odstąpienie od zasady stwierdzenia nieważności decyzji, a stwierdzenie, że została wydana z naruszeniem prawa, prowadzi do utrzymania skutków, jakie decyzja wywołała. Dlatego też w każdej sprawie, w której wchodzi w rachubę możliwość zastosowania art. 156 § 2 k.p.a., konieczne jest rozważenie, jakie skutki prawne wywołała decyzja oraz jakie są konsekwencje pozostawienia w obrocie prawnym decyzji obarczonej wadą (vide: wyrok NSA z 29 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA 2134/99, LEX nr 54120). Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa. Wreszcie w orzecznictwie wyrażono także pogląd, że o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (vide: wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt V SA 2998/99, Lex nr 51249: "Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa"). Ocena, czy w konkretnym przypadku będziemy mieli do czynienia z rażącym naruszeniem prawa następuje w toku wykładni przepisu prawa, będącym jednym ze stadiów procesu stosowania prawa. Odzwierciedla je uzasadnienie decyzji administracyjnej. Jego rolą, wynikającą z brzmienia art. 107 § 3 k.p.a., jest wyjaśnienie toku myślenia. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy za trafne należy uznać, podniesione w skardze, zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 107 § 3 k.p.a., 7, 8 i 77 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewykazanie, że zaistniały przesłanki skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji. Organ wprawdzie wskazał w decyzji (jednym zdaniem) przesłankę, która w jego ocenie powoduje, iż decyzja z dnia [...] lutego 2003 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, ale nie uzasadnił swojej oceny wystąpienia rażącego naruszenia prawa ani też nie dokonał oceny z punktu widzenia art. 156 § 2 w zakresie skutków decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. W zaskarżonej decyzji brak również, wymaganego art. 107 § 3 k.p.a wskazania rozumowania organu, które doprowadziło do stwierdzenia, iż zachodzi określona w powołanym przepisie przesłanka do stwierdzenia nieważności. Organ twierdzi, iż instytucja-zmiany decyzji jest niedopuszczalna, w wypadku, gdy uległ zmianie stan prawny, na podstawie którego został ten akt administracyjny wydany. Co do zasady organ ma rację. Potwierdził tę normę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2002 r., który przywołuje Prezes Urzędu w zaskarżonej decyzji. Wbrew jednak twierdzeniom organu decyzja z dnia [...] lutego 2003 roku nr [...] wcale nie potwierdzała, że zatwierdzone przyrządy pomiarowe spełniają wymagania określone w przepisach z dnia 2 maja 1967 roku o przepływomierzach komorowych i odmierzaczach do pomiaru objętości cieczy innych niż woda (Dz. Urz. CUJiM Nr 37, poz. 3,731/2 ze zm.). Przepisy te nie stanowiły bowiem podstawy prawnej decyzji z dnia [...] lutego 2003 r., a i jej treść nie dotyczy spełnienia wymagań zatwierdzonych przyrządów. Nadto organ ograniczył się tylko do stwierdzenia, że przepisy z dnia 2 maja 1967 roku nie obowiązują, nie analizując stanu prawnego, który uległ zmianie. Podstawę prawną decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. stanowił art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach (Dz. U. Nr 55, poz. 248 ze zm.) w związku z art. 16 ust. 6 i art. 28 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. Nr 63, poz. 636 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 16 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r.: 1. Obowiązkowi zatwierdzenia typu podlegają produkowane w kraju lub sprowadzane z zagranicy przyrządy pomiarowe, podlegające legalizacji lub obowiązkowi uwierzytelnienia. 2. Minister właściwy do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, przyrządy inne niż wymienione w ust. 1 jako podlegające obowiązkowi zatwierdzenia typu, ze względu na stosowanie ich do celów określonych w art. 10 ust. 1 lub w art. 11 ust. 1, a także ich znaczenie dla gospodarki. 3. Zatwierdzenie typu przyrządu pomiarowego jest decyzją Prezesa Urzędu dopuszczającą, z zastrzeżeniem art. 18, przyrządy pomiarowe danego typu do legalizacji, uwierzytelnienia lub użytkowania w kraju, podejmowaną na podstawie badań prototypów lub egzemplarzy produkcyjnych tych przyrządów, po stwierdzeniu, że spełniają wymagania, o których mowa w art. 10 ust. 2 lub art. 11 ust. 2. 4. Uzyskanie decyzji o zatwierdzeniu typu przyrządu pomiarowego jest obowiązkiem przedsiębiorcy, osoby fizycznej lub osoby prawnej, przed wprowadzeniem przyrządów do sprzedaży lub użytkowania w kraju. 5 Główny Urząd Miar prowadzi publicznie dostępny rejestr zatwierdzonych typów przyrządów pomiarowych. Z analizy art. 16, w szczególności jego ust. 3 wynika, że decyzja Prezesa zatwierdzająca dany przyrząd jest decyzją dopuszczającą. Jest podejmowana po stwierdzeniu, że przyrząd ten spełnia wymagania z art. 10 ust. 2 lub 11 ust. 1 ustawy, a więc polegające legalizacji lub uwierzytelnieniu. Legalizacja jest sprawdzeniem, stwierdzeniem i poświadczeniem, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne i może być stosowany. Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. do zadań Prezesa w sprawach miary należy zatwierdzanie typów przyrządów pomiarowych na podstawie wyników przeprowadzonych badań i nadawanie znaków zatwierdzenia typu, w drodze decyzji, jak również cofanie decyzji zatwierdzenia typu. Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach weszła w życie 1 stycznia 2003 roku. Zgodnie z jej art. 29, do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych prawna kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż 1 rok od dnia wejścia w życie ustawy. Tak więc przyrządy pomiarowe po ich wyprodukowaniu musiały zostać poddane legalizacji lub obowiązkowi uwierzytelnienia. Ich wprowadzenie do sprzedaży lub użytkowania musiało zostać poprzedzone decyzją o zatwierdzeniu. Ta zaś zapadała po ich legalizacji, która stwierdzała, że dany przyrząd spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Tak więc legalizacja poprzedzająca zatwierdzenie danego typu przyrządu pomiarowego pełniła kluczową rolę, w świetle przepisów ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. w procesie wprowadzenia przyrządów do sprzedaży lub użytkowania. W zaskarżonej decyzji brak jakichkolwiek rozważań, co do treści art. 16 w związku z art. 29 ustawy, a przecież mających kluczowe znaczenie w sprawie niniejszej dla oceny, czy decyzja z dnia [...] lutego 2003 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Szczególnego znaczenia w tym kontekście nabierają rozporządzenia wykonawcze w postaci zarządzeń, które mocą ustawy zostały wprowadzone do stosowania. Nie można więc przyjąć wprost, że dane zarządzenie nie obowiązywało bez głębszej jego analizy, w szczególności jaki charakter miało zarządzenie, czego dotyczyło. Istotnie zarządzenia nie stanowią źródła prawa powszechnie obowiązującego. Tym samym nie mogą stanowić podstawy prawnej wydawania przez organ administracji publicznej decyzji administracyjnych. Organy administracji publicznej działają bowiem, zgodnie z art. 6 k.p.a. na podstawie przepisów prawa, to jest prawa powszechnie obowiązującego, a takim nie są zarządzenia. Zarządzenia jako przepisy wykonawcze winny być traktowane jako "dotychczasowe przepisy" w rozumieniu przepisów art. 29 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach, innych bowiem nie było. Powyższa materia nie była w ogóle przedmiotem rozważań organu. W szczególności organ nie rozważył, czy sama ustawa już bez rozporządzeń wykonawczych nie stanowiła wystarczającej podstawy prawnej decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. Zawierała bowiem pełną regulację. Mając powyższe na uwadze Sąd po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 na podstawie art. 152 p.p.s.a, zaś o kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a.