I OZ 660/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezesa Sądu Okręgowego w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1638/07 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Prezesa Sądu Okręgowego w K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 marca 2008 r. odrzucił skargę kasacyjną Prezesa Sądu Okręgowego w K. od wyroku tego Sądu z dnia 14 grudnia 2007 r. oddalającego skargę Prezesa Sądu Okręgowego w K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż w myśl art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Jak wynika z akt sprawy, Oddział Finansowo - Budżetowy WSA w Warszawie w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikował wpłaty kwoty 100 zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej złożonej przez Prezesa Sądu Okręgowego w K. Skarga kasacyjna sporządzona i złożona przez radcę prawnego, od której nie został uiszczony wpis stały podlega odrzuceniu bez dodatkowego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Zażalenie od tego postanowienia złożył Prezes Sądu Okręgowego w K. zarzucając rozstrzygnięciu Sądu I instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 49 § 1 P.p.s.a. W ocenie skarżącego, Sąd miał obowiązek wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżący w uzasadnieniu zażalenia podniósł, że skarga kasacyjna została jedynie sporządzona przez radcę prawnego, który jednocześnie nie posiadał w sprawie pełnomocnictwa do wniesienia skargi kasacyjnej oraz do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W ocenie skarżącego, Sąd I instancji miał obowiązek mając na uwadze powołany powyżej przepis wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez przedstawienie pełnomocnictwa radcy prawnego do sporządzenia i wniesienia skargi, bądź do podpisania skargi przez skarżącego i uiszczenia od niej opłaty. W sytuacji gdy strona udzieliła pełnomocnictwa wyłącznie do sporządzenia skargi kasacyjnej, wojewódzki sąd administracyjny nie może odrzucić skargi kasacyjnej z powodu nieuiszczenia wpisu przez pełnomocnika z powołaniem się na art. 221 P.p.s.a., gdyż w takim przypadku skarga kasacyjna nie jest wnoszona przez radcę prawnego lub adwokata, a strona skarżąca powinna zostać wezwana do jego uiszczenia. Skarżący nie podpisał skargi kasacyjnej, ale jest to brak usuwalny, zaś Sąd powinien był wezwać skarżącego do jego uzupełnienia w trybie art. 49 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw prawnych. Stosownie do treści art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W rozpoznawanej sprawie, skarga kasacyjna została sporządzona przez radcę prawnego A. D., ale nie została przez niego należycie opłacona. Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 marca 2008 r. odrzucił skargę kasacyjną strony skarżącej powołując się na wyżej wymieniony przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można podzielić stanowiska zaprezentowanego przez stronę skarżącą w uzasadnieniu zażalenia i uznać, że r. pr. A. D. miał pełnomocnictwo tylko do sporządzenia skargi kasacyjnej, nie zaś do jej wniesienia, a co za tym idzie, że Sąd powinien był wezwać skarżącego do uiszczenie opłaty sądowej w określonej wysokości. Podkreślić należy, iż pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje zgodnie z art. 39 pkt 1 P.p.s.a. z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Prezes Sądu Okręgowego w K., jak wynika z akt sprawy, udzielił r. pr. A. D. pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Oznacza to, że przy uwzględnieniu przepisów postępowania powołanych powyżej, jak też faktu, iż skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wnoszona za pośrednictwem Sądu I instancji, pełnomocnictwo do reprezentowania strony w postępowaniu przed sądem I instancji należy rozumieć również jako upoważnienie do sporządzenia skargi kasacyjnej i jej wniesienia. Tym bardziej, że badanie dopuszczalności skargi kasacyjnej należy do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, a więc do sądu I instancji. Okoliczność to pociąga za sobą konieczność uiszczenia opłaty stałej przez pełnomocnika profesjonalnego wraz ze złożeniem skargi kasacyjnej stosownie do treści art. 221 P.p.s.a. Reasumując, zaskarżone postanowienie Sądu I instancji jest prawidłowe i odpowiada prawu, ponieważ w stosunku do pełnomocnika skarżącego miał zastosowanie art. 221 P.p.s.a. Brak opłaty sądowej wiązał się natomiast z uznaniem braków formalnych złożonej skargi kasacyjnej, fakt ten zaś rodził konieczność, na podstawie art. 178 P.p.s.a. odrzucenia skargi kasacyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.