I FZ 36/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Adam Bącal po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P.P.H.U. P. sp. z o.o. w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 163/09 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi P.P.H.U. P. sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 10 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 163/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił "P." Spółce z o.o. w Z. przyznania prawa pomocy. Sąd I instancji na wstępie swoich rozważań przypomniał, że pismem z 3 marca 2009 r. strona została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Przed upływem zakreślonego terminu strona skierowała do Sądu pismo z 16 marca 2009 r. o zwolnienie jej z kosztów. Następnie pismem z 25 marca 2009 r. została wezwana do złożenia wniosku na stosownym formularzu, a pismem z 15 kwietnia 2009 r. do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Strona wezwania nie wykonała i piśmie z dnia 4 maja 2009 r. powiadomiła Sąd, ze wezwania nie wykona, gdyż ze względu na ilość zawisłych przed sądem skarg jej sytuacja winna być znana z urzędu. Postanowieniem z 13 maja 2009 r. Referendarz sądowy odmówił Spółce przyznania prawa pomocy. Postanowienie to zostało zaskarżone wniesieniem sprzeciwu. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku postanowieniem z 16 czerwca 2009 r. Sąd odmówił stronie przyznania prawa pomocy. Pomimo zaskarżenia powyższego postanowienia stało się ono prawomocne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 14 września 2009 r., sygn. akt I FZ 312/09 zażalenie oddalił. Kolejnym pismem z 25 września 2009 r. strona skarżąca została ponownie wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł ze stosownymi pouczeniami. W odpowiedzi strona wniosła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jako uzasadnienie wskazano wydanie wobec skarżącej 685 decyzji, postanowień i tytułów wykonawczych, uchylenie w drugiej instancji 270 spraw. Wyjaśniono, że nadal w drugiej instancji toczą się 143 sprawy, a rozpatrywane w sądzie administracyjnym były i są łącznie 84 sprawy, co spowodowało zaprzestanie działalności i zwolnienie pracowników, a w konsekwencji brak środków na wpis. Następnie pismem z 16 listopada 2009 r. strona skarżąca została wezwana do złożenia wniosku na stosownym formularzu i przedstawienie dokumentów, które pozwolą ocenić zasadność złożonego wniosku. Strona przesłała wniosek na stosownym formularzu, nie nadsyłając innych dokumentów. Sąd I instancji, analizując powyższe okoliczności, uznał, że strona skarżąca nie wykazała zasadności złożonego wniosku. Wyjaśnił, że treść wniosku Spółki z 14 grudnia 2009 r. jest identyczna jak na formularzu z 9 kwietnia 2009 r., który był już przedmiotem oceny Sądu I instancji, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto zaznaczył, że na etapie rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy nie ocenia się zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że kwestia przyznania spółce prawa pomocy na tle rozpatrywanej sporawy była już przedmiotem postanowień zarówno Wojewódzkiego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z powyższym ponowny wniosek strony o przyznanie prawa pomocy powinien być rozpoznany w świetle unormowań zawartych w art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej "u.p.p.s.a.") i oceniony pod kątem zmiany okoliczności, jakie zaszły od czasu rozpoznania pierwszego wniosku. Oceniając ponowny wniosek strony, w świetle unormowań art. 165 u.p.p.s.a. należy zgodzić się za Sądem I instancji, że wniosek ten powielał argumentację, jaką zawierał wniosek wcześniejszy. Ta jednak, jak wyżej wspomniano, została już oceniona, zaś ocena zweryfikowana w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Skoro skarżąca nie wykazała skutecznie nowych okoliczności, to stanowisko Sądu I instancji odmawiające zmiany pierwotnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy uznać należy za prawidłowe. Osobną kwestią jest powoływanie się na treść orzeczeń, w których uwzględniono wniosek strony. Oczywiście sytuacją wysoce niepożądaną jest, gdy sytuację finansową strony różne składy orzekające tego samego sądu oceniają w sposób odmienny, jednakże okoliczność przyznania spółce prawa pomocy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w innych sprawach, nie może sama w sobie stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Nie do przyjęcia, w świetle zasady niezawisłości sędziowskiej, byłoby narzucanie sędziemu rozpoznającemu sprawę gotowego rozstrzygnięcia Sprawa winna być bowiem rozpatrywana w sposób indywidualny, w oparciu o akta konkretnej sprawy, stąd też możliwe jest wydanie odmiennych rozstrzygnięć wobec tego samego podmiotu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.