II SA/Kr 943/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Wojewody z dnia [ ] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; skargę oddala. Sygn. akt II SA / Kr 943 / 07. Uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 3365/01, po rozpoznaniu skargi M. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., Nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z infrastrukturą techniczną na wniosek [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] - uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą. W uzasadnieniu wyroku podano, że zaskarżona decyzja została wydana z powołaniem się na zgodność z obowiązującą w dacie złożenia wniosku decyzją o warunkach zabudowy oraz z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] jak też na to, iż inwestor legitymuje się prawem do terenu objętego decyzją. W skardze na tę decyzję M. G. zarzucił naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez udzielenie pozwolenia na budowę pomimo braku prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla planowanej inwestycji, naruszenie art. 7 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wprawdzie została przez organ administracji "wysłana" do skarżącego, lecz nie została mu doręczona , zaś podpis złożony na poświadczeniu odbioru nie jest podpisem skarżącego, ani też żadnej innej uprawnionej osoby, co powoduje , że decyzja ta nie stała się prawomocna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za zasadną, przytoczył treść art. 32 ust. 2 i art. 35 Prawa budowlanego, stwierdzając, że organ orzekający nie wywiązał się z wymogów określonych w tych przepisach. Sąd uznał, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu "nie została skarżącemu prawidłowo doręczona , a zatem skarżącemu przysługiwało prawo do wniesienia zwykłego środka odwoławczego w ustawowym terminie i w konsekwencji powołana decyzja nie miała waloru ostatecznej, mimo, że niewłaściwie była opatrzona taką klauzulą. Gdyby decyzja była nawet prawomocna to i tak zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę podlegałaby uchyleniu, bowiem przedłożony projekt zagospodarowania nieruchomości nie zawiera ani klauzuli co do aktualności mapy, na której został sporządzony, ani klauzuli o przyjęcia tej mapy do wskazanego zasobu. Jedynie po lewej stronie mapy, u góry znajdują się jakieś nieczytelne klauzule opatrzone numerami. Brak jest też w aktach rysunku planu zagospodarowania przestrzennego i jego opisu jak też innego dokumentu potwierdzającego dokonanie przez organ obowiązkowego sprawdzenia projektu z planem zagospodarowania przestrzennego. Brak było także w aktach decyzji o warunkach zabudowy dla instalacji wodnej, gazowej, kanalizacji sanitarnej i opadowej . Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł m. in. Wojewoda [...] zarzucając naruszenie prawa materialnego , a to art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wobec bezpodstawnego uznania, że inwestor nie legitymuje się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wniosek o pozwolenie na budowę był niekompletny, art. 35 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, poprzez bezzasadne przyjęcie, że organ nie dokonał określonych przywołanych przepisem sprawdzeń, oraz art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że organ bezpodstawnie uznał zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie infrastruktury technicznej pomimo braku decyzji o warunkach zabudowy w tym zakresie przez Sąd l instancji uwzględnione. Skargę kasacyjną wniesioną przez Wojewodę [...] Naczelny Sąd Administracyjny uznał za opartą na usprawiedliwionych podstawach i wyrokiem z 27. 06. 2007 r. uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie wskazując , że tenże uznał , że istnieją wątpliwości co do tego, czy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania weszła do obrotu prawnego /stała się prawomocna/ ze względu na to, że jej wydanie nastąpiło z naruszeniem praw do udziału w postępowaniu administracyjnym skarżącego –M. G. w zakresie zastosowania przepisów o doręczeniu decyzji. Sąd ten nie uwzględnił jednak takiej okoliczności, że decyzja administracyjna uzyskuje przymiot ostateczności a nawet prawomocności wówczas, gdy została doręczona chociażby jednej ze stron postępowania i nie została zaskarżona. Bez znaczenia dla oceny, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stała się decyzją ostateczną /prawomocną/ jest więc to, czy M. G. nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem było wydanie tej decyzji na wniosek inwestora, lub też czy decyzja ta została mu prawidłowo doręczona, skoro decyzja ta została doręczona wnioskodawcy, który na jej podstawie wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę. Brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym bez jej winy stanowi jedynie przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 p. 4 kpa, przy czym tylko od woli strony zależy , czy zechce skorzystać z przysługującego jej prawa jej do żądania wznowienia postępowania. Brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw do czynienia skutecznie zarzutu, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego tylko z tej przyczyny, że którakolwiek ze stron postępowania została pominięta w tym postępowaniu /chociażby wobec wadliwości doręczenia decyzji/ z naruszeniem art. 10 kpa. Argumenty Sądu pierwszej instancji w tej kwestii należy zatem uznać za pozbawione zasadności. Kolejną okolicznością, dla której Sąd pierwszej instancji zdecydował się na uchylenie zaskarżonej decyzji było stwierdzenie , że brak jest czytelnych klauzul na załączonych do akt sprawy administracyjnej dokumentach. Ze takim stanowiskiem takim również nie sposób się zgodzić, jeżeli bowiem w toku rozpoznawania sprawy Sąd poweźmie wątpliwość odnoszącą się do treści załączonych dokumentów, to winien co najwyżej przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernej przewłoki postępowania. W postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dokonuje się wprawdzie w wymaganym ustawą Prawo budowlane zakresie oceny zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego , jednakże w sytuacji takiej jaka występuje w niniejszej sprawie , kiedy to dla przedmiotowej inwestycji była wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ,której istotą jest stwierdzenie zgodności zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to ustalenia tej decyzji wiążą organ architektoniczno-budowlany, a w każdym razie brak w aktach sprawy o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wyrysuj i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być potraktowany jako dowód tego , że organ nie dokonał wymaganych sprawdzeń a w konsekwencji uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto skoro dla przedmiotowej inwestycji były wydane _decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmujące zarówno zamierzenie podstawowe , to zarzut postawiony przez Sąd pierwszej instancji, że nie wszystkie kwestie z zakresu infrastruktury zostały objęte rozstrzygnięciem wymaganym na etapie poprzedzającym wystąpienie z wnioskiem w niniejszej sprawie, nie powinien wpłynąć na uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm. – oznaczonej dalej jako p.p.s.a. ] uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi. [art. 134 p.p.s.a. ] Orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje przy tym w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W szczególności w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. podstawą uchylenia decyzji jest naruszenie prawa dające podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę był na mocy art. 190 ustawy o p.p.s.a. związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w toku postępowania kasacyjnego. W sprawie niniejszej oznaczało to przede wszystkim związanie dokonaną wykładnią 32 ust. 4 , 33 ust. 2 pkt 1 oraz art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przyjąć zatem należy , że decyzja administracyjna uzyskuje przymiot ostateczności a nawet prawomocności wówczas, gdy została doręczona chociażby jednej ze stron postępowania i nie została zaskarżona. Bez znaczenia dla oceny, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stała się decyzją ostateczną /prawomocną/ jest więc to, czy M. G. nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem było wydanie tej decyzji na wniosek inwestora, lub też czy decyzja ta została mu prawidłowo doręczona, skoro decyzja ta została doręczona wnioskodawcy, który na jej podstawie wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę. Brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym bez jej winy stanowi jedynie przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 p. 4 kpa, przy czym tylko od woli strony zależy , czy zechce skorzystać z przysługującego jej prawa jej do żądania wznowienia postępowania. Brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw do czynienia skutecznie zarzutu, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego tylko z tej przyczyny, że którakolwiek ze stron postępowania została pominięta w tym postępowaniu /chociażby wobec wadliwości doręczenia decyzji/ z naruszeniem art. 10 kpa. Również w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dokonuje się wprawdzie w wymaganym ustawą Prawo budowlane zakresie oceny zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego , jednakże w sytuacji takiej jaka występuje w niniejszej sprawie , kiedy to dla przedmiotowej inwestycji była wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ,której istotą jest stwierdzenie zgodności zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to ustalenia tej decyzji wiążą organ architektoniczno-budowlany, a w każdym razie brak w aktach sprawy o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wyrysuj i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być potraktowany jako dowód tego , że organ nie dokonał wymaganych sprawdzeń a w konsekwencji uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto skoro dla przedmiotowej inwestycji były wydane decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmujące zarówno zamierzenie podstawowe jak i związaną z tym zamierzeniem infrastrukturę , to nie sposób przyjąć , że nie wszystkie kwestie z zakresu infrastruktury zostały objęte rozstrzygnięciem wymaganym na etapie poprzedzającym wystąpienie z wnioskiem w niniejszej sprawie. Sąd w składzie ponownie rozpoznającym sprawę nie dostrzegł potrzeby uzupełniania postępowania dowodowego w kierunku weryfikacji czytelności klauzul na załączonych aktach administracyjnych , a to z uwagi na brak wątpliwości co do ich prawdziwości i autentyczności , a także mając na uwadze brak w tym zakresie zarzutów skarżącej. Kierując się przedstawionymi motywami skargę jako bezzasadną należało oddalić stosownie do treści art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.