I GSK 642/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędziowie Kazimierz Brzeziński NSA Andrzej Kuba Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "T." S.A. w B.-B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 789/07 w sprawie ze skargi "T." S.A. w B.-B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. o sygnaturze akt III SA/Gl 789/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę "T." Spółki Akcyjnej w B.-B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2007 r. o nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług. Powyższą decyzją Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B.-B. z dnia [...] sierpnia 2006 r. Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych organów celnych obu instancji, które stwierdziły, że zgłoszenie celne dokonane przez skarżącą według dokumentu SAD z dnia [...] sierpnia 2003 r. o nr [...], na podstawie którego objęto procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzony z Hiszpanii towar (objęty poprzednio procedurą składu celnego) określony jako wino gronowe czerwone S. (3960 butelek o pojemności 1,5 litra), w zakresie klasyfikacji taryfowej nie jest prawidłowe. Towar ten nie jest winem gronowym a napojem na bazie wina. Powinien być zaklasyfikowany do kodu PCN 2205 10 10 0 obejmującego wermut i pozostałe wina ze świeżych winogron, przyprawione roślinami lub substancjami aromatycznymi w pojemnikach zawierających 2 litry lub mniej, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu wynoszącej 18% obj. lub mniejszej, a nie do kodu 2204 21 80 0 obejmującego pozostałe wina ze świeżych winogron w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 13%. W związku z tym zastosowano stawkę celną 17% zamiast stawki celnej 0%. Powyższa ocena została sformułowana w oparciu o udzieloną przez hiszpańskie władze celne w ramach pomocy prawnej odpowiedź na wątpliwości organu celnego I instancji dotyczące ustalenia jaki faktycznie towar był przedmiotem wywozu z Hiszpanii, który następnie został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie przedmiotowego zgłoszenia celnego. W piśmie z dnia 28 kwietnia 2006 r. (wpływ do organu I instancji - 3 lipca 2006 r.) hiszpańska administracja celno-podatkowa poinformowała, że towary opisane w przesłanym do weryfikacji świadectwie przewozowym EUR. 1 nr [...] (które stanowiło załącznik do przedmiotowego zgłoszenia celnego) uzyskały refundację wywozową jako towary nieobjęte Aneksem I (kod 22051010). Organy celne stwierdziły ponadto, że opis towaru zawarty w dołączonym do zgłoszenia celnego świadectwie przewozowym wskazywał, że przedmiotem importu był napój na bazie wina s., zaś podobny zapis znalazł się również na dołączonym do zgłoszenia celnego o objęcie towaru procedurą składu celnego hiszpańskim dokumencie wywozowym nr [...], w którym eksporter podał ponadto kod CN 22051010. W ocenie Sądu I instancji niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 83 § 2 i § 3 w związku z art. 65 § 4 pkt 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), w którym skarżąca sugerowała, że uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w wyniku kontroli przeprowadzonej po zwolnieniu towaru może nastąpić tylko w przypadku ujawnienia przesłanek wznowieniowych, zakładając tym samym, że przyjęcie zgłoszenia rodzi takie same skutki jak wydanie decyzji. Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 209 § 1 pkt 1 i § 2 Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Zgłoszenie celne nie jest decyzją określającą kwotę zobowiązania wynikającego z długu celnego, lecz zawiadomieniem organów celnych w wymaganej przez prawo formie o zamiarze nadania importowanym towarom jednego z dopuszczalnych przeznaczeń celnych. W chwili przyjęcia zgłoszenia celnego organ celny zobowiązany był jedynie do zbadania, czy zgłoszenie odpowiada wymogom formalnym, tj. czy zostało złożone na formularzu zgodnym z ustalonym wzorem, czy wypełnione zostały wszystkie wymagane w danej procedurze pola formularza SAD oraz czy do zgłoszenia celnego zostały dołączone wskazane w nim dokumenty (bez analizowania ich treści). Uprawnieniem, ale nie obowiązkiem organu była natomiast możliwość przystąpienia do merytorycznej weryfikacji zgłoszenia celnego przed zwolnieniem towaru (art. 70 § 1 Kodeksu celnego). Zgodnie z art. 83 § 1 Kodeksu celnego organ celny mógł dokonać kontroli zgłoszenia celnego także po zwolnieniu towaru. Jeżeli z kontroli tej wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane (art. 83 § 3 Kodeksu celnego), zaś podjęcie niezbędnych działań następuje przez uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w całości lub w części na podstawie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego. Zdaniem Sądu I instancji, organ celny prawidłowo przyjął, że zapisy na świadectwie przewozowym EUR. 1 są niewystarczające do rozstrzygnięcia, czy zadeklarowany w zgłoszeniu celnym kod PCN jest nieprawidłowy. Wykonując zawarty w art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia materiału dowodowego organ zasadnie wystąpił do hiszpańskiej administracji celnej o ustalenia jaki towar był faktycznie przedmiotem wywozu z Hiszpanii. Dowody zgromadzone w toku postępowania, a w szczególności informacja hiszpańskich władz celno-podatkowych, zostały poddane ocenie przez organ odwoławczy, który uznał ostatecznie, że nie było podstaw do przyjęcia, iż strona dokonała prawidłowej klasyfikacji taryfowej oraz prawidłowo zadeklarowała kwotę wynikającą z długu celnego. Zdaniem Sądu I instancji, ustaleń tych organ odwoławczy dokonał w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu I instancji, organy celne nie naruszyły także art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Wydane w sprawie decyzje zostały oparte na materiale dowodowym, który dał dostateczne podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy rozpatrzył wszystkie żądania strony i ustosunkował się do nich w uzasadnieniu decyzji. Stronie zapewniono także czynny udział w postępowaniu i możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Sąd I instancji stwierdził, że nie doszło do naruszenia art. 65 § 4 Kodeksu celnego, zgodnie z którym decyzja uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe lub prawidłowe nie może być wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Zgłoszenie celne zostało bowiem przyjęte [...] sierpnia 2003 r., a decyzja organu I instancji została doręczona 22 sierpnia 2006 r. Ponadto, w związku z zawieszeniem przez organ I instancji postępowania celnego z uwagi na wystąpienie do władz hiszpańskich o pomoc prawną, bieg terminu, o którym mowa w art. 65 § 4 Kodeksu celnego uległ zawieszeniu, a dalej biegł po podjęciu zawieszonego postępowania (art. 230 § 5 pkt 2 i § 6 pkt 2 w związku z art. 65 § 5a Kodeksu celnego). Z uwagi na powyższe, wydana decyzja nie naruszała prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie i dlatego skarga podlegała oddaleniu. W skardze kasacyjnej "T." Spółka Akcyjna w B.-B. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, względnie - uchylenia zaskarżonego wyroku, rozpoznania skargi i orzeczenia zmiany zaskarżonego wyroku w całości przez uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej. Powołując się na naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania zarzuciła naruszenie art. 65 § 1 i 2, art. 65 § 4 pkt 2, art. 83 § 2, art. 83 § 3, art. 85 § 1 i art. 230 § 4 i 5 Kodeksu celnego oraz art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podała, że dla obliczenia należności celnych decydujący jest stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Podstawowym dokumentem do ustalenia zawartości alkoholu w winie jest dokument badania wina oraz dane otrzymane od producenta. Na podstawie tych danych skarżąca zaliczyła importowane wino do kodu PCN 220421800. Nie mogła natomiast posłużyć się danymi, których nie znała, niezwiązanymi z operacją przywozu i niewymaganymi przez przepisy Kodeksu celnego. Po zwolnieniu towaru organ celny może kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu towaru. Brak jest natomiast podstaw prawnych do żądania przedłożenia innych danych, obrazujących stan wina z wcześniejszych etapów produkcji lub działania podejmowane przez dostawcę po sprzedaży. W toku postępowania nie ujawniono żadnych faktów i dowodów nieznanych organom celnym w dniu odprawy. Podstawą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie była informacja uzyskana w 2006 r. od hiszpańskich władz celno-skarbowych, z której wynikało, iż producent uzyskał refundację wywozową na wino w związku z podaniem, że do jego produkcji użył cukru. Z informacji tej nie wynika jednak, aby wniosek producenta o refundację został potwierdzony urzędowym badaniem składników użytych do produkcji. Dowodu na podanie przez skarżącą danych niezgodnych z rzeczywistym stanem wina nie może stanowić samo istnienie dokumentów sporządzonych już po zakupie wina i jego imporcie do Polski, poza wiedzą skarżącej i bez udziału upoważnionego laboratorium, którego badanie potwierdziłoby twierdzenia producenta złożone dla uzyskania refundacji wywozowej. Dołączone do zgłoszenia celnego dokumenty (certyfikat, świadectwo pochodzenia, faktura) oraz informacja hiszpańskich władz celno-skarbowych nie stanowią dowodu błędnego zakwalifikowania towaru przez skarżącą. Nie zawierają bowiem danych, które by wskazywały, że sprowadzone wino nie było winem zaliczanym do kodu PCN 220421800. Skarżąca stwierdziła ponadto, że okres zawieszenia postępowania przerywa termin przedawnienia tylko na czas niezbędny do uzyskania danych uniemożliwiających wydanie decyzji w sprawie. Zawinione przez organ niepodjęcie zawieszonego z urzędu postępowania pomimo ustania w dniu 3 lipca 2006 r. przeszkody do jego prowadzenia nie może wywierać skutku w postaci zawieszenia trzyletniego terminu do wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o oddalenie tej skargi. Podał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są chybione. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej można wysnuć wniosek, że zarzuty zawarte w tej skardze odnoszą się do decyzji organu celnego, a nie wyroku Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia. Kwestionując orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego strona skarżąca obowiązana jest wskazać w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone przez Sąd I instancji. Podstawy skargi kasacyjnej określone w art. 174 cytowanej wyżej ustawy dotyczyć mogą zarówno tych przepisów, które Sąd wskazał jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez Sąd wskazane. Naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (wyrok siedmiu sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, ONSAiWSA 2006/2/39). Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione. Skarżąca, powołując naruszenie przepisów postępowania jako mające wpływ na wynik sprawy, wskazała art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Oznacza to, że nie zostały przytoczone żadne inne przepisy proceduralne, pod rządami których został wydany zaskarżony wyrok. Znaczenie powyższego polega na tym, że w postępowaniu kasacyjnym nie rozpatruje się danej sprawy po raz drugi od początku do końca z urzędu. O ile ocenia się sprawę, to jedynie w granicach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, jak to już podano na wstępie niniejszych rozważań. Chodzi wówczas o wykazanie naruszenia prawa przez Sąd I instancji, czyli przepisów postępowania sądowego określonych w cytowanej wyżej ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. W ramach tej podstawy kasacyjnej strona jest zobligowana powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołanie w zarzutach skargi kasacyjnej przepisów postępowania przed organami administracji jest dopuszczalne jedynie w powiązaniu z przepisami postępowania sądowego. Powyższe wskazuje, że wobec braku sformułowania podstawy kasacji dotyczącej naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) podniesione zarzuty w tym zakresie z powyższych powodów pozostały poza oceną w niniejszym postępowaniu jako prawnie nieskuteczne. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym sprawy będącym podstawą wydania zaskarżonego wyroku. W konsekwencji dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny trafności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny ustalony przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Oddzielnego omówienia w sprawie wymagają zarzuty naruszenia prawa materialnego podane w skardze kasacyjnej. Chodzi o art. 65 § 1, 2, 4 pkt 2, art. 83 § 2 i 3, art. 85 § 1, art. 230 § 4 i 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 208 ze zm.). Skarżąca zarzuciła błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Art. 174 pkt 1 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, że o ile w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie prawa materialnego, to chodzi o błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenia te są nawzajem wykluczające skoro w pierwszym przypadku chodzi o sytuację, gdy zastosowany przepis był właściwy lecz jego treść została błędnie zrozumiana lub źle zinterpretowana. W drugim przypadku chodzi natomiast o sytuację, gdy posłużono się przepisem nieznajdującym zastosowania w danym stanie faktycznym, czyli niewłaściwie porównano ustalony w sprawie stan faktyczny z hipotetycznym stanem faktycznym wynikającym z hipotezy normy prawnej. Oznacza to, że nie można naruszyć w danej sprawie konkretnego przepisu prawa materialnego w ten sposób, że równocześnie został źle zinterpretowany, źle zastosowany i wreszcie niezastosowany w ogóle. Mimo powyższych nieprawidłowości Sąd przyjął, że w istocie chodzi o złe zinterpretowanie. Zarzut naruszenia art. 230 § 4 i 5 Kodeksu celnego jest najdalej idący i wymaga omówienia w pierwszej kolejności. Skarżąca wywodzi, że nastąpił upływ przedawnienia i wydanie decyzji było nieuzasadnione. Uwzględnienie upływu czasu następuje z mocy prawa z urzędu, co oznacza, że po tym terminie nie jest możliwe wydanie decyzji o zmianie wartości celnej. Instytucja przedawnienia jest jednym ze sposobów wygaśnięcia zobowiązania, gdyż ma na celu uregulowanie sytuacji prawnej przeciągającego się w czasie stosunku prawnocelnego, nawet kosztem niewykonania zobowiązania. Nie może być odroczona ani przesunięta w czasie, gdyż nie mają do niej zastosowania instytucje określone w art. 48 § 1 i art. 50 Ordynacji podatkowej, czy też w innych przepisach prawa. Oceny tej nie może też zmienić przeprowadzona weryfikacja towaru. Zgodnie z art. 230 § 4 Kodeksu celnego powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Przepis art. 230 § 5 pkt 2 Kodeksu celnego stanowi, że bieg terminów, o których mowa w § 4 i 4a ulega zawieszeniu z dniem zawieszenia postępowania w sprawie celnej. Terminy, o których mowa w art. 230 § 4 i 4a biegną dalej z dniem podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie celnej, co wynika z art. 230 § 6 Kodeksu celnego. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. zawieszono postępowanie w sprawie celnej w związku z wystąpieniem o pomoc prawną do hiszpańskiej administracji celnej, a podjęto je postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. W związku z zawieszeniem postępowania, bieg trzyletniego terminu do wydania decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe uległ wstrzymaniu. Decyzja organu I instancji w sprawie została wydana w dniu [...] sierpnia 2006 r. i prawidłowo doręczona w terminie określonym w art. 65 § 5 w związku z art. 65 § 5a Kodeksu celnego. Nawet w przypadku, gdyby postępowanie nie było zawieszone, to trzyletni termin do wydania decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe przez organ I instancji nie został przekroczony. Decyzja organu I instancji w tym przedmiocie została doręczona stronie w dniu 22 sierpnia 2006 r., co wynika z potwierdzenia odbioru, a zgłoszenie celne na dokumencie SAD zostało dokonane natomiast w dniu [...] sierpnia 2003 r. Termin przedawnienia z art. 65 § 5 Kodeksu celnego dotyczy jedynie decyzji wydawanej przez organ I instancji. Wniosek taki wypływa wprost z brzmienia tego przepisu, gdyż dotyczy decyzji, o której mowa w § 4. Przepis ten odnosi się do decyzji wydanej przez organ celny z urzędu lub na wniosek strony po przyjęciu zgłoszenia celnego, a więc decyzji wydanych przez organ I instancji. Problem wykładni art. 65 § 5 Kodeksu celnego był już wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sąd w niniejszym składzie podziela wykładnię, że termin, o którym mowa w powołanym przepisie dotyczy decyzji I instancji. Nie ma przy tym znaczenia, kiedy podjęto postępowanie w związku z terminem uzyskania informacji. O ile organ pozostawał w zwłoce z podjęciem postępowania, skarżącej przysługiwało prawo skorzystania z obrony przed bezczynnością organu celem jej usunięcia, z której jednak nie skorzystała. Nie jest to też podstawa do liczenia terminu w sposób oczekiwany przez skarżącą. Oznacza to, że zarzut skargi kasacyjnej w tej kwestii jest nieuzasadniony. Brak jest także podstaw do twierdzeń, że w sprawie nastąpiło naruszenie pozostałych przepisów prawa materialnego. Podkreślić należy, że należności celne przywozowe są wymagane według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących, co wynika z art. 85 § 1 Kodeksu celnego. Jednakże po zwolnieniu towaru organ celny może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym. W szczególności organ celny może kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również operacji handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole mogą zostać przeprowadzone u zgłaszającego, bądź u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio związanej z tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej takie dokumenty i dane. Organ celny może przystąpić do kontroli towarów, jeżeli istnieje jeszcze możliwość ich okazania, co wynika z art. 83 § 1 i 2 Kodeksu celnego. O ile z kontroli zgłoszenia celnego wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane, co wynika z art. 83 § 3 Kodeksu celnego. Organ celny stosuje wówczas art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, tj. uznaje zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określa kwotę wynikającą z długu celnego. Na wydanie decyzji organ celny I instancji ma trzy lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, co wynika z art. 65 § 5 Kodeksu celnego, a o czym szerzej wypowiedziano się już wyżej w związku z podniesionym zarzutem przedawnienia. Organy celne zaklasyfikowały importowany towar w przedmiotowej sprawie, tj. S., do kodu PCN 220510100, obejmującego wermut i pozostałe wina ze świeżych winogron przyprawione roślinami lub substancjami aromatycznymi, w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu wynoszącej 18% lub mniejszej. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że S. nie jest winem gronowym czerwonym a napojem na bazie wina. Ustalając powyższe oparto się na informacji uzyskanej od hiszpańskiej administracji celno-skarbowej przekazanej w piśmie z dnia 28 kwietnia 2006 r. Z informacji tej wynikało, że hiszpański producent ([...]) uzyskał refundację wywozową w związku z wywozem klasyfikowanego do kodu CN 22051010 towaru objętego świadectwem EUR. 1 nr [...]. Jak wskazały hiszpańskie władze celne, towar został wywieziony z Hiszpanii za dokumentem wywozowym [...]. Jak wynikało z opisu towaru na w/w świadectwie EUR. 1 nr [...], towarem był napój na bazie wina - S. Podobnie stanowił zapis na hiszpańskim dokumencie wywozowym nr [...], które dołączone było do zgłoszenia celnego dotyczącego objęcia towaru procedurą składu celnego nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. (Dz. Urz. WE L 177 z dnia 15 lipca 2000 r.) ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalenia wysokości sum takich transakcji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 w/w rozporządzenia, refundacje przyznaje się w stosunku do podstawowych produktów wymienionych w załączniku A do produktów powstałych wskutek przetworzenia produktów podstawowych lub do produktów przyrównywanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z ust. 3, w przypadku gdy przedmiotowe różne produkty są wywożone w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu. Takim "podstawowym produktem" w rozumieniu rozporządzenia jest m.in. cukier biały (wymieniony w załączniku A rozporządzenia). Za użyty do produkcji określonych towarów rolnych cukier biały możliwe jest uzyskanie refundacji wywozowej. Uzyskanie takiej refundacji jest możliwe w przypadku użycia cukru do produkcji towarów klasyfikowanych do pozycji 2205 Taryfy celnej (zgodnie z załącznikiem B do rozporządzenia), a więc m.in. S. Hiszpańskiemu producentowi [...] taka refundacja za wywóz S. poza obszar Unii Europejskiej przysługiwała i ją uzyskał. Należy bowiem mieć na uwadze, że zgłoszenie celne miało miejsce w 2003 r., kiedy Polska nie należała jeszcze do Unii Europejskiej. Powyższe fakty jednoznacznie wskazywały, jak to trafnie podkreślił Sąd I instancji, że importowana S. została nieprawidłowo zaklasyfikowana do deklarowanego w zgłoszeniu kodu PCN 2204 21 80 0 obejmującego pozostałe wina ze świeżych winogron, w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 13%. Podkreślić przy tym należy, że powołany przez skarżącą certyfikat z dnia [...] października 2001 r. o nr [...] nie stanowił podstawy wydania decyzji i ustalenia odmiennej klasyfikacji niż deklarowana przez skarżącą. Zarówno organy obu instancji, jak i Sąd I instancji szczegółowo ustosunkowały się do tegoż zagadnienia i jednoznacznie wykazały, że certyfikat ten nie stanowił podstawy do podjęcia w sprawie rozstrzygnięcia. Zatem zarzut skarżącej w tej kwestii jest także nieuzasadniony. Reasumując powyższe, należało przyjąć, że dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Skarga ta wobec tego podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.