II SA/Bd 857/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007r. sprawy ze skargi M.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) dalej zwaną: "ustawą o ewidencji", odmówił wymeldowania I. J. oraz jej nieletniego syna R. z pobytu stałego w lokalu przy ul. P. [...] m. [...] we W. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek M. J.. Jest on wyłącznym właścicielem tego lokalu. W dniu [...] stycznia 2007 r. rozwiódł się z I. J., a wcześniej, we wrześniu 2006 r. I. J. wyprowadziła się wraz z synem R. do O., do swoich rodziców, gdzie zameldowała się tymczasowo, na okres od [...] września 2006 r. do [...] września 2007 r. Na podstawie zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, strony i przeprowadzonej wizji lokalnej ustalono, że I. J. przebywa wprawdzie u swoich rodziców w O. i pomaga im w gospodarstwie rolnym, tam też syn uczęszcza do przedszkola, ale jest to sytuacja tymczasowa, związana z zaistniałą sytuacją rodzinną. Jej zamiarem jest powrót do W. i zamieszkanie w lokalu przy ul. P., w którym aktualnie przebywa sporadycznie. W tej sytuacji nie można, zdaniem organu I instancji przyjąć, że nastąpiło trwałe i całkowite opuszczenie miejsca stałego zameldowania przez I. J. i Jej syna z wolą skoncentrowania życia pod innym adresem. Brak więc przesłanek do Jej wymeldowania. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania M. J. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta W. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podkreślił, że w postępowaniu odwoławczym nie wpłynęły żadne istotne nowe dowody wobec czego rozpatrując odwołanie oparto się na dowodach zebranych przez organ I instancji. Nie dają one podstaw do stwierdzenia, że strona trwale, świadomie i dobrowolnie zerwała związki z zajmowanym lokalem. Fakt czasowej nieobecności strony pod adresem pobytu stałego uzasadniony jest sytuacją rodzinną, i nie może stanowić przesłanki do Jej wymeldowania z adresu pobytu stałego. Wojewoda stwierdził, że zebrane w sprawie dowody jednoznacznie wskazują, iż I. J. nie opuściła lokalu przy ul. P. [...] z zamiarem przeniesienia swojego centrum życiowego pod nowy adres. W związku z tym przesłanka Jej wymeldowania z tego lokalu nie została spełniona. Skargę na powyższą decyzję wniósł M. J.. Podniósł w niej, że organy administracji państwowej rozpatrując tę sprawę dopuściły się naruszenia szeregu zasad postępowania administracyjnego, które miały wpływ na wynik sprawy. W szczególności wskazał na naruszenie art. 6,7,8,77,80 i 107§1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdził, że organ administracji po zebraniu dowodów z zeznań świadków nie ustosunkował się do nich w sposób logiczny, wiążąc je wzajemnie ze sobą, nie rozpatrzył zeznań poszczególnych świadków, które się wzajemnie wykluczają i nie dążył do wyjaśnienia jaki jest rzeczywisty stan faktyczny. Nie wskazał także jakie okoliczności uzasadniają wniosek, iż opuszczenie miejsca stałego pobytu przez I. J. nie ma charakteru dobrowolnego, trwałego i całkowitego. Zdaniem skarżącego, Jego była żona wyprowadziła się z W. dobrowolnie o czym świadczy brak podejmowania przez działań w celu powrotu do miejsca stałego zameldowania. Ponadto obecnie nic jej nie łączy z lokalem we W., ponieważ nie jest on jej własnością i nie partycypuje w kosztach jego utrzymania. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji poprzez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do wymeldowania Jego byłej żony i nieletniego syna z adresu pobytu stałego. Twierdzi, że okoliczności sprawy potwierdzają iż była żona na stałe wyprowadziła się do O., tam koncentrując swoje centrum życiowe – tam podjęła pracę, syn uczęszcza tam do przedszkola. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153. poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrole działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialno – prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do sądu decyzji są przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności...(cyt. na wstępie). Stosownie do treści przepisu art. 15 ust. 2 tej ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zatem jedyną przesłanką wymeldowania z pobytu stałego jest opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przy czym należy mieć na uwadze iż zgodnie z art. 6 ustawy o ewidencji, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Natomiast pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości pod innym adresem (art. 7 ust. 1). Za okoliczności uzasadniające zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące uważa się między innymi: wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego, pobyt związany z kształceniem się, leczeniem, wypoczynkiem lub ze względów rodzinnych (art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2). Należy mieć także na uwadze to, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu (art. 9 ust. 2b). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wyraźnie podkreślić należy także to, że przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania, a nie w dniu orzekania przez organy. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje to, że I. J. od września 2006 r. przebywa wraz z synem u swoich rodziców w O.. Tam też się zameldowała na pobyt czasowy od dnia [...] września 2006 r. do dnia [...] września 2007 r. Rozwiązanie małżeństwa Państwa J. nastąpiło natomiast w dniu [...]stycznia 2007 r. Do opuszczenia więc miejsca pobytu stałego doszło przed orzeczeniem rozwodu i było ściśle, czasowo związane z zameldowaniem na pobyt czasowy u rodziców w O. Nie można wobec tego uznać, jak sugeruje to skarżący, za okoliczność uzasadniającą wymeldowanie braku jakichkolwiek związków I. J. z lokalem spowodowanych rozwodem z właścicielem tego lokalu. Okolicznością przesądzającą w niniejszej sprawie jest jednak to, że I. J. zaraz po opuszczeniu lokalu we W. zameldowała się na pobyt czasowy w O., u swoich rodziców. Wyraziła tym samym jednoznacznie swoją wolę przebywania tam bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego (art. 7 ust. 1 przywołany powyżej). W sytuacji zatem, w której ustawodawca, jak to wyżej wskazano, dopuszcza możliwość zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące ze względów rodzinnych (art. 8 ust. 1 pkt 2), a dowody zebrane w niniejszej sprawie potwierdzają istnienie takiej właśnie sytuacji, oraz wobec braku dowodów wykluczających zamiar stałego przebywania I. J. w lokalu we W., brak jest przesłanek do Jej wymeldowania z lokalu we W.. Wbrew twierdzeniom skarżącego ani zeznania świadków, ani zeznanie I. J., ani też wyniki wizji lokalnej, jakkolwiek byłyby interpretowane nie dają możliwości, aby w okolicznościach niniejszej sprawy jednoznacznie stwierdzić, że I. J. we wrześniu 2006 r. trwale opuściła miejsce swojego stałego pobytu z zamiarem przeniesienia swojego centrum życiowego do O. Świadkowie J. B. J. (ciotka M. J. – skarżącego) B. P. (sąsiadka), J. N. (sąsiadka) potwierdziły bowiem swoimi zeznaniami fakt przebywania I. J.j w lokalu przy ul. P. z tym, że nie stale, lecz co jakiś czas. W efekcie przeprowadzonej wizji lokalnej ustalono, że są tam jej i jej syna rzeczy, środki czystości oraz żywność. I. J. podała, że wyjechała z W. ze względu na konflikty ze skarżącym, które negatywnie wpływały na ich syna. Po uzyskaniu rozwodu sytuacja się uspokoiła i zamierza wrócić do W., gdzie poszukuje pracy. Zeznania J. K. J., matki skarżącego, byłej teściowej I. J. nie podważają powyższych ustaleń. Potwierdziła ona bowiem, że I. J. przyjeżdża do W. w związku z wezwaniami administracyjnymi a także sądowymi dotyczącymi rozwodu i wtedy mieszka i nocuje w spornym lokalu, w którym ma swoje rzeczy i swoją sypialnie. Przesądzającego znaczenia w niniejszej sprawie nie mają także zeznania M. R., sąsiadki, która zeznała, że nie widuje ani I. J. ani jej syna R., ponieważ jak wynika z jej zeznań nie widuje ich także wtedy, gdy zgodnie z twierdzeniem innych świadków, w tym matki skarżącego, na pewno w tym lokalu przebywali. Zdaniem sądu zgromadzenie materiału dowodowego w niniejszej sprawie, jak i jego ocena zostały dokonane prawidłowo, z zastosowaniem zasad postępowania administracyjnego wynikających w szczególności z art. 7,8,75,77,78 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie merytoryczne organów administracji w tej sprawie są logiczną konsekwencją uzyskanych efektów postępowania dowodowego. Ponownie należy pokreślić, że w niniejszej sprawie przesądzające znaczenie miało to, że fakt złożenia wniosku o wymeldowanie należało powiązać z opuszczeniem przez I. J. lokalu we W., które bezspornie miało miejsce we wrześniu 2006 r., co z kolei związane było z jej jednoczesnym zameldowaniem się u rodziców w O. na pobyt czasowy. W tym kontekście ustalenia potwierdzające jej sporadyczne przebywanie w lokalu we W. nie mogły doprowadzić do wymeldowania z tego lokalu. Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie organów administracji nie naruszają prawa, orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jak w sentencji wyroku.