II SA/Wa 1005/07
WyrokWSA w Warszawie2007-12-18
Skład orzekający: Ewa Pisula-Dąbrowska, Bronisław Szydło, Janusz Walawski
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy policjantowi przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość na zasadach współwłasności z osobą obcą?Ratio decidendi
Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest formą zastępczą wobec przydziału lokalu. Nie jest nią nabycie nieruchomości na zasadach współwłasności z osobą obcą, ponieważ nie prowadzi to do wyodrębnienia lokalu mieszkalnego i oznaczałoby finansowanie praw osoby trzeciej. W związku z tym, odmowa przyznania takiej pomocy w przypadku współwłasności z osobą obcą jest zgodna z prawem.Stan faktyczny
Skarżący J. K. złożył skargę na decyzję Komendanta Stołecznego Policji utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji o odmowie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Powodem odmowy było nabycie lokalu na zasadach współwłasności ze wspólnikiem niebędącym członkiem rodziny policjanta. Skarżący zarzucił tendencyjność decyzji i chęć uniknięcia wypłaty należnych środków.Rozstrzygnięcie
Oddala skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA - Bronisław Szydło, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego - oddala skargę -
Komendant Rejonowy Policji [...], działając na podstawie art. 104 i art. 20 Kpa i art. 97 ust. 5, art. 94 ust. 1, art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) oraz § 1 i § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468) i § 14 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), w dniu [...] marca 2007 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił przyznania pomocy finansowej J. K. na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość.
Uzasadniając swoją decyzję organ podał m.in., że w myśl art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast stosownie do art. 89 pkt 1 powołanej ustawy, członkiem rodziny policjanta, którego uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego i tym samym przy udzielaniu pomocy finansowej, jest pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym małżonek. Na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Przepisy te nie przewidują możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych policjanta w formie współwłasności lokalu z innymi osobami, wyjątek stanowi jego współmałżonek. W tej sytuacji nie ma możliwości przyznania wnioskowanej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego we współwłasności z osobą obcą.
Komendant Stołeczny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz przepisów powołanych w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji, w dniu [...] kwietnia 2007 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2007 r. w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że w ustalonym przez organ pierwszej instancji stanie faktycznym i prawnym decyzja tego organu o odmowie przyznania skarżącemu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość we współwłasności z osobą obcą wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i należało utrzymać ją w mocy.
Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi złożonej przez J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podtrzymał argumenty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto stwierdził, że wydane w sprawie decyzje są tendencyjne i ukierunkowane na to, aby nie wypłacić przysługujących mu pieniędzy, jako pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Na wstępie należy podać, iż w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) zagwarantowano prawo policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Ustawodawca w art. 89 powołanej ustawy określił kogo uważa się za członków rodziny policjanta przy przydziale lokalu mieszkalnego. Przysługujące policjantowi prawo do lokalu mieszkalnego realizowane jest w pierwszej kolejności poprzez przydział lokalu mieszkalnego z zasobów, o których mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 94 ust. 1 tej ustawy policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Z brzmienia art. 94 ust. 1 wynika, że prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane w pierwszym rzędzie przez przydzielenie takiego lokalu ("Policjantowi, który nie otrzymał lokalu..."), a dopiero gdy przydziału takiego nie dokonano, policjantowi w służbie stałej przysługuje pomoc finansowa. Zatem pomoc finansowa jest zastępczą w stosunku do przydziału lokalu formą realizacji prawa funkcjonariusza do lokalu mieszkalnego. Taką zastępczą formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego nie jest w żadnym razie nabycie zabudowanej nieruchomości na zasadach współwłasności. Policjant nabywa bowiem w takim przypadku jedynie idealną część tej nieruchomości i bez wyodrębnienia lokalu mieszkalnego w drodze zniesienia współwłasności nie można mówić o tym, że uzyskane przez policjanta prawo jest formą realizacji jego prawa do lokalu mieszkalnego, uzasadniającą przyznanie pomocy finansowej ze środków przeznaczonych na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych policjantów (por. wyrok WSA z dnia 13.05.2005 r. sygn. akt I SA/Wa 470/04).
Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że skarżący wraz z osobą dla niego obcą nabył na zasadach współwłasności lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość. Oznacza to, że nie jest możliwe wyodrębnienie własności bez zniesienia współwłasności, a w tym stanie rzeczy następowałoby finansowanie przez organy Policji praw osoby trzeciej.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że podniesione przez skarżącego zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, gdyż nie znajdują one potwierdzenia w przepisach prawa mających w sprawie zastosowanie.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło