II GZ 76/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. U. H. P. "[...]" Spółki z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1683/07 w zakresie odmowy zawieszenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym w sprawie ze skargi P. U. H. P. "[...]" Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1683/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu wniosku P. U. H. P. "[...]" Spółki z o.o. w W., odmówił zawieszenia toczącego się przed tym Sądem postępowania w sprawie ze skargi P. U. H. P. "[...]" Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że pismem z dnia 11 października 2007 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na wystąpienie przez O. O. P. T. D. do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). Sąd I instancji stwierdził, że podmiot, który wystąpił z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego nie jest stroną niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, zaś kwestia przedstawiona do zbadania Trybunałowi Konstytucyjnemu nie stanowi przedmiotu zaskarżenia w przedmiotowej sprawie. Przepis art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym dotyczy zagadnienia związanego z wykonywaniem przewozów okazjonalnych w transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, w trakcie którego zabrania się umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Tymczasem przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy wydaną na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym decyzję Prezydenta [...] W. o cofnięciu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Powyższy przepis stanowi, że licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Zdaniem Sądu I instancji powyższe oznacza, że nie wystąpiła przesłanka, która uzasadniałaby zawieszenie postępowania przez wojewódzkim sądem administracyjnym. W zażaleniu na powyższe postanowienie P. U. H. P. "[...]" Spółka z o.o. w W. zaskarżyła to postanowienie w całości i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o zawieszeniu postępowania. W uzasadnieniu żaląca podała, że Sąd I instancji bezzasadnie przyjął, iż skoro podstawą cofnięcia licencji był art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o transporcie drogowym, to badanie przez Trybunał Konstytucyjny zgodności art. 18 ust. 5 tej ustawy z Konstytucją RP nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Zdaniem strony wnoszącej zażalenie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o transporcie drogowym jest normą kompetencyjną do działania organu w przypadkach stwierdzenia naruszenia norm materialnoprawnych. W przedmiotowej sprawie cofnięcie licencji na krajowy transport drogowy osób nastąpiło w związku z zarzutem naruszenia przez stronę normy materialnoprawnej zawartej w art. 18 ust. 5 powołanej wyżej ustawy. Ewentualne uwzględnienie przez Trybunał Konstytucyjny wniosku O. O. P. T. D. i orzeczenie o niezgodności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją RP sprawi, że odpadnie całkowicie podstawa materialnoprawna do cofnięcia licencji. W ocenie spółki zależność ta stanowi o prejudycjalności postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, a więc stanowi przesłankę zawieszenia postępowania określoną w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła wskazana wyżej przesłanka zawieszenia postępowania. Oceny tej nie zmienia podnoszony przez stronę wnoszącą zażalenie fakt złożenia przez O. O. P. T. D. do Trybunału Konstytucyjnego wniosku o zbadanie zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). Powyższe postępowanie toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym nie może być uznane za postępowanie prejudycjalne, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ocena zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy sądowoadministracyjnej, skoro przepis ten nie był podstawą podejmowanych w sprawie rozstrzygnięć. Wbrew bowiem twierdzeniom strony wnoszącej zażalenie, wśród przepisów, których rażące naruszenie było przesłanką cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nie ma art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Oznacza to, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka zawieszenia postępowania określona w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro w niniejszej sprawie nie wystąpiła również żadna z pozostałych przesłanek zawieszenia postępowania określonych w art. 123, art. 124 § 1, art. 125 § 1 pkt 2 – 4 i art. 126 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji o braku podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie było prawidłowe. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji. PG