V SA/Wa 2423/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Irena Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A.D. [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zastosowanie procedury celnej ; oddala skargę A. D. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci samolotu [...] nr seryjny [...]. Powyższe zgłoszenie zostało zarejestrowane pod nr [...]. Do określenia kwoty długu celnego zastosowano stawkę celną w wysokości 0%. Postanowieniem nr [...] z dnia [...].02.2007r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia należności wynikających z długu celnego powstałego w wyniku zastosowania nie wynikających z przepisów celnych preferencji w postaci taryfowego zawieszenia cła, do przywozu samolotu [...] nr seryjny [...]. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zastosowano zawieszenie cła, związane z przedstawieniem świadectwa zdolności do lotu. Zawieszenie to może dotyczyć elementów, części składowych i innych towarów przeznaczonych do zamontowania lub wykorzystania w cywilnych statkach powietrznych, dla których zostało wystawione świadectwo zdolności do lotu przez upoważnioną instytucję. W piśmie z dnia 12.03.2007r. Strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia podania oraz o udzielenie jej pozwolenia na ostateczne przeznaczenie samolotu [...] nr seryjny [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...].04.2007r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. orzekł o odmowie udzielenia pozwolenia na zastosowanie procedury dopuszczenia do wolnego obrotu z ostatecznym przeznaczeniem dla samolotu [...] nr seryjny [...]. W uzasadnieniu organ l instancji podniósł, iż w przepisach regulujących kwestię złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na zastosowanie procedury dopuszczenia do wolnego obrotu ostatecznym przeznaczeniem nie ma określonego terminu na złożenie takiego wniosku. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. podkreślił, że jeżeli pozwolenie miałoby uprawniać do zastosowania zerowej stawki celnej, to wniosek o jego wydanie winien być złożony albo przed dokonaniem zgłoszenia celnego albo w tym dniu wraz ze zgłoszeniem celnym. W związku z tym wniosek o wydanie pozwolenia na zastosowanie procedury dopuszczenia do obrotu z ostatecznym przeznaczeniem dla samolotu [...], objętego procedurą dopuszczenia do obrotu w dniu [...].06.2005r. nie może być uwzględniony. Organ l instancji wskazał również, że mimo, iż nie wnosiła o to Strona rozważył możliwość wydania pozwolenia z mocą wsteczną. Analiza przepisów nie pozwala jednak wydać w niniejszej sprawie pozwolenia z mocą wsteczną. W wyniku rozpoznania odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do postanowień art . 21 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. URZ. WE L 302 z 19.10.1992r. str. 1 i nast.), uprzywilejowane traktowanie taryfowe, z którego mogą korzystać niektóre towary ze względu na ich rodzaj lub przeznaczenie, uzależnione jest od spełnienia warunków określonych zgodnie procedurą Komitetu. Zasadą jest, stosownie do postanowień art. 292 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93, iż objęcie towarów procedurą dopuszczenie do obrotu zastosowaniem uprzywilejowanego traktowania taryfowego, polegającego zastosowaniu obniżonych lub zerowych stawek celnych ze względu na ich końcowe przeznaczenie, z jednoczesnym pozostawaniem tych towarów pod dozorem celnym, wymaga uzyskania pozwolenia organów celnych. Spełnienie tego warunku pozwala na objęcie towarów daną podpozycją (zastosowanie obniżonej lub zerowej stawki celnej), w przeciwnym razie, ten sam towar zostaje objęty inną podpozycją, dla której ustawodawca nie przewidział uprzywilejowanego traktowania taryfowego. Z powyższych zasad wynika, iż już w chwili obejmowania towarów procedur strona powinna posiadać pozwolenie na objęcie towarów procedurą dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem, aby móc korzystać z uprzywilejowanego traktowania taryfowego towarów. W związku z tym wniosek o udzielenie takiego pozwolenia powinien zostać złożony odpowiednio wcześniej, tak aby organ celny mógł wydać pozwolenie przed dokonaniem zgłoszenia celnego. W szczególnych okolicznościach, zgodnie z art. 292 ust. 3 Rozporządzenia omisji (EWG) Nr 2454/93, organy celne mogą dopuścić, aby zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu, sporządzone na piśmie lub z wykorzystaniem środków technicznych przetwarzania danych i dokonane z zastosowaniem zwykłej procedury, stanowiło wniosek o udzielenie pozwolenia, w wypadku gdy: - wniosek dotyczy tylko jednej administracji celnej, - osoba składająca wniosek w całości nadaje towarom określone przeznaczenie, oraz - zabezpieczony jest prawidłowy przebieg czynności. Dyrektor Izby Celnej podniósł, że przedmiotowej sprawie Strona nie wystąpiła do organu celnego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na objęcie towarów procedurą dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem przed dokonaniem zgłoszenia celnego do procedury, nie skorzystała również z możliwości, aby zgłoszenie celne stanowiło wniosek o udzielenie pozwolenia. Także organ II instancji odniósł się do możliwości wydania pozwolenia na objęcie towarów procedurą dopuszczenia do obrotu końcowym przeznaczeniem z mocą wsteczną stosownie do art. 294 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 i wskazał, że strona nie skorzystała z tej możliwości, a nadto że przepisy prawa celnego nie przewidują możliwości wydania takiego pozwolenia dla towaru, który został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu ponad dwa lata przed złożeniem wniosku, gdyż maksymalny termin pozwolenia z mocą wsteczną może objąć okres jednego roku od dnia objęcia towaru procedurą. W ocenie organu odwoławczego nietrafne są zarzuty strony, że organ I instancji naruszył art. 121, art. 122, art./125, 139 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Od powyższego rozstrzygnięcia A. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania i zarzucił naruszenie przez Dyrektora Izby Celnej przepisów postępowania a zwłaszcza: art. 121,122, 125, 139 § 1 i 210 § 4 Ordynacji Podatkowej ( Dz. U z 2005r. nr 8 poz.60 z późn. zm.) oraz art. 4, 35, 62 § 1 i 3,65 § 1 i §4, art. 190´ § 1 i 2 Kodeksu Celnego (Dz. U. z 2004r. Nr.68 poz 622 z pózn. zm. ) na skutek nie zastosowania się organów celnych do wymogów określonych w tych przepisach i w następstwie popełnionych uchybień, nienależytego zbadania i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności natury faktycznej i prawnej, mających znaczenie dla wydania prawidłowej decyzji mniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w celu właściwego wykonania czynności związanych z procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci samolotu [...] powierzył wykonanie tych obowiązków specjalistycznej firmie to jest [...]., która zapewniła go że wszelkie podjęte działania przeprowadzone zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa a organ zaakceptował zerową stawkę celną od sprowadzonego z [...] samolotu. Podkreślił, że był więc przekonany że wszelkie wymagane procedury dotyczące samolotu zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i z tych przyczyn z zaskoczeniem przyjął fakt uznania przez organ celny za nieprawidłową zerową stawkę cła zawnioskowaną podczas zgłoszenia w dniu [...].06.2005r i "(...) podjęcia energicznych działań przez Urząd Celny w tej sprawie dopiero w miesiącu marcu i kwietniu 2007r.(...)". W tej sytuacji - zdaniem skarżącego - zwrócić należy uwagę na rażąco przewlekły tok podejmowanych niniejszej sprawie czynności urzędowych, oraz popełnione w czasie tych czynności niedopuszczalne błędy i wady ( być może częściowo usprawiedliwione przejściowymi trudnościami związanym z wejściem Polski do Unii Europejskiej). Zgodnie z treścią obowiązujących przepisów prawnych w tym zwłaszcza art.121,125,139 Ordynacji Podatkowej postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, które zobowiązane są udzielić stronom niezbędnych informacji w celu prawidłowego załatwienia sprawy oraz działać wnikliwie szybko. Wymogi przewidziane w wymienionych wyżej przepisach - jak wynika przytoczonych w skardze okoliczności faktycznych - zostały w sposób rażący pogwałcone przez organ celny. Zdaniem A.D. skoro Dyrektor Izby Celnej przyznaje w motywach zaskarżonej decyzji że dotychczas prezentowane przez organ celny stanowisko było wadliwe, to ujemne następstwa zawinione wyłącznie przez ten organ nie powinny być przerzucane na podatnika jak uczyniono to w niniejszej sprawie. Dyrektor Izby Celnej w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celny ( Dz.U. nr 68, poz. 622 ze zm.), ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst Dz.U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.) oraz w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i zawiera prawidłowe i wyczerpujące przedstawienie stanu prawnego, które Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela . Zarzuty skargi nie dotyczą zresztą merytorycznej poprawności decyzji - A.D. nie kwestionuje ani faktu, że sprowadzony samolot [...] był kompletnym statkiem powietrznym, do którego nie ma zastosowanie taryfowe zawieszenie cła przewidziane dla elementów , części składowych i innych towarów przeznaczonych do zamontowania lub wykorzystania w statkach powietrznych, dla których zostało wystawione świadectwo zdolności do lotu przez upoważnioną instytucję. Zarzuty skargi dotyczą wyłącznie błędów postępowania, bez zresztą wskazania jaki wpływ mogły mieć na wynik postępowania. Sąd badając przeprowadzone przez organy celne postępowanie nie znalazł naruszeń przepisów prawa wymienionych w skardze. Zarzucanie organom celnym przewlekłości postępowania polega na niezrozumieniu przez skarżącego instytucji zgłoszenia celnego. Za prawidłowość danych podanych w zgłoszeniu celnym odpowiada zgłaszający ( art. 64 Wspólnotowego Kodeksu Celnego ). Z kolei zgodnie z postanowieniami art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być prowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Zgodnie zaś z art. 78 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego lub po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorą pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Powyższe czynności mogą być przeprowadzone przez organy celne w każdym czasie, a jedynym ograniczeniem są postanowienia art. 221 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, zgodnie z którym powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat od dnia powstania długu celnego oraz postanowienia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca raku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Powyższe oznacza, że wbrew twierdzeniom skarżącego, postępowanie w sprawie nie toczy się od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego tj. od dnia [...] czerwca 2005r. , a zostało wszczęte postanowieniem z [...] lutego 2007r. Trudno się Sądowi wypowiedzieć co do zarzutów naruszenia wymienionych w skardze przepisów Kodeksu celnego. Akt ten w dniu dokonywania zgłoszenia już nie obowiązywał, uchylony ustawą z dnia z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne ( Dz. U. nr 68 poz. 623 ze zm. ). Z kolei powołując się na Kodeks celny skarżący podaje publikator ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne ( Dz. U. nr 68 poz. 622 ze zm. ), jednak przytoczone w skardze przepisy nie dotyczą w żaden sposób stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Z tych względów w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.