I OSK 400/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Ke 639/07 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] września 2007 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 19 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Ke 639/07 oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] września 2007 r. wydaną w sprawie odmowy rejestracji pojazdu. Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że A. K. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2006 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta Kielc o rejestrację pojazdu marki [...] Nr [...] rok produkcji [...], dołączając do wniosku następujące dokumenty: fakturę zakupu pojazdu z dnia [...] lipca 2006 r. wraz z tłumaczeniem, dokument potwierdzający zapłatę akcyzy z dnia [...] lipca 2006 r., zaświadczenie potwierdzające uiszczenie podatku VAT-25, kserokopię dowodu rejestracyjnego wydaną przez Ministerstwo Transportu i Nawigacji Departamentu Transportu Lądowego wraz z tłumaczeniem, zaświadczenie o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu, świadectwo własności wydane przez Powszechny Rejestr Samochodowy Biuro Prowincji [...] (Włochy) wraz z tłumaczeniem, opłatę recyklingową, zaświadczenie o przeprowadzeniu pierwszego badania technicznego z dnia [...] września 2006 r. W oparciu o powyższe dokumenty Prezydent Miasta dokonał czasowej rejestracji pojazdu - wydając pozwolenie czasowe oraz zalegalizowane tablice rejestracyjne - celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do zgodności przedłożonych dokumentów z przepisami dotyczącymi rejestracji pojazdów w Polsce. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Prezydent Miasta Kielc, na podstawie art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 1 i 2, art. 73 ust. 1, art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) – zwanej dalej również ustawą, odmówił rejestracji przedmiotowego pojazdu wskazując, iż został wyrejestrowany w poprzednim państwie członkowskim z powodu złomowania i nie podlega rejestracji na terenie Polski. W odwołaniu A. K. zarzuciła błędne przyjęcie, iż pojazd został wyrejestrowany przez organ właściwy, przez co doszło do naruszenia art. 79 ust. 4 oraz art. 72 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, naruszenie art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 91 Konstytucji RP poprzez twierdzenie, iż dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej są adresowane do obywateli i mogą stanowić podstawę dla wydania decyzji w sprawach indywidualnych. Ponadto naruszenie art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez działanie organu bez podstawy i poza granicami prawa, jak również naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z dnia [...] września 2007 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu niższej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że zarówno przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym jak i przepisy ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji uwzględniają dyrektywy unijne regulujące powyższe zagadnienia i określają dokumenty dotyczące rejestracji pojazdów obowiązujące na terenie wszystkich państw członkowskich. Powołał art. 72 ust. 1 ustawy stanowiący podstawę rejestracji pojazdu oraz § 3 ust. 1 i § 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.) regulujące przypadki zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu sprowadzonego z zagranicy. W oparciu o dane zawarte w dokumencie świadectwa własności oraz pisemne wyjaśnienia Konsula Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Mediolanie organ ustalił, że pojazd o wskazanych cechach identyfikacyjnych został wyrejestrowany z ruchu drogowego przez Oddział Publicznego Rejestru Pojazdów w [...] w dniu [...] grudnia 2005 r. z powodu złomowania. Samochód miał całkowicie spaloną część przednią i wnętrze. Kwestie związane z rejestracją i wyrejestrowaniem pojazdu zostały ściśle uregulowane w przepisach. Przepis art. 79 ust. 4 ustawy wymienia enumeratywnie przypadki, w których pojazd wyrejestrowany podlega powtórnej rejestracji. W przedmiotowej sprawie, nie zachodzi żaden z przypadków określonych w pkt 1-4 art. 79, zatem nawet remont i odbudowa pojazdu nie mogą uzasadniać rejestracji pojazdu wyrejestrowanego z powodu złomowania. A. K. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach domagając się uchylenia decyzji oby instancji. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu: 1) naruszenie art. 79 ust. 4 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy poprzez błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, że pojazd został wyrejestrowany; 2) naruszenie art. 79 ust. 1 ustawy w zw. z art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. poprzez błędną interpretację oraz zastosowanie prowadzące do przyjęcia, że pojazd został wyrejestrowany przez właściwy organ administracji publicznej; 3) naruszenie art. 72 ust. 1 ustawy poprzez odmowę zarejestrowania pojazdu spełniającego prawem określone wymagania. Zdaniem skarżącej organ naruszył zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 107 k.p.a. poprzez zbyt ogólnikowe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez działanie organów nie na podstawie i w granicach prawa, art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, art. 8 poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa, art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte i wyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, art. 10 k.p.a. poprzez nie umożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zdaniem skarżącej żaden przepis prawa nie pozwala na uznanie, iż działanie organu innego państwa stanowi działanie określone w art. 79 ust. 1 ustawy, a tym samym może być podstawą odmowy rejestracji pojazdu stosownie do art. 79 ust. 4 ustawy. Przechodząc do rozważań Sąd pierwszej instancji wskazał, że materialne podstawy rejestracji pojazdu określa art. 72 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wymieniając dokumenty niezbędne do rejestracji, zaś warunki i tryb rejestracji pojazdów precyzują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów zawierające m.in. regulacje dotyczące pierwszej rejestracji pojazdu sprowadzonego z zagranicy (§ 3) i pojazdu sprowadzonego z Państwa Członkowskiego. Oprócz dokumentów, które są niezbędne do rejestracji ustawodawca w art. 79 ust. 4 ustawy wprowadził zasadę, że pojazd wyrejestrowany nie podlega powtórnej rejestracji, z wyjątkiem pojazdu: 1) odzyskanego po kradzieży; 2) zabytkowego; 3) mającego co najmniej 25 lat, którego model nie jest produkowany od 15 lat, uznanego przez rzeczoznawcę samochodowego za unikatowy lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji; 4) ciągnika i przyczepy rolniczej. Poza sporem pozostaje fakt, że pojazd zgłoszony przez skarżącą został sprowadzony do Polski z Włoch. Z dokumentu świadectwa własności pojazdu wydanego przez Oddział Publicznego Rejestru Pojazdów w [...], przetłumaczonego przez tłumacza przysięgłego oraz wyjaśnień Konsula Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Mediolanie wynika, że pojazd ten został wyrejestrowany, a osoba zgłaszająca wycofanie pojazdu z ruchu jako przyczynę wyrejestrowania zadeklarowała jego złomowanie. Odnośnie stanu pojazdu stwierdzono całkowite spalenie części przedniej i wnętrza samochodu. W zaistniałym stanie faktycznym interpretując art. 79 ust. 4 ustawy należy zważyć na przepisy określające zasady postępowania z pojazdami wycofanymi z eksploatacji ustanowione ustawą z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2006 r. Ustawa ta transponowała do prawa krajowego postanowienia dyrektywy nr 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej z dnia 18 września 2000r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.Urz. WE L 269, z ze zm.) w celu zapewnienia zgodnego z zasadami ochrony środowiska postępowania z tego typu pojazdami. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, przepisy określające zasady postępowania z pojazdami wycofanymi z eksploatacji dotyczą pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju w drodze importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia. Do obowiązków właściciela pojazdu wycofanego z eksploatacji ustawa zalicza: 1) przekazanie pojazdu wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów (art.18); 2) złożenie w terminie 30 dni od dnia otrzymania zaświadczenia o demontażu pojazdu lub zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu - wniosku o wyrejestrowanie pojazdu. Stosownie zaś do treści art. 12 ust. 2 tej ustawy, podmiot niebędący przedsiębiorcą, który dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu pojazdu jest obowiązany do wniesienia, na odrębny rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, opłaty w wysokości 500zł od każdego pojazdu wprowadzonego na terytorium kraju. Skarżąca nie kwestionowała ustaleń Prezydenta Miasta odnośnie załączenia do wniosku o rejestrację pojazdu wraz z innymi dokumentami, opłaty recyklingowej w wysokości 500zł. W tym stanie prawnym nie budzi wątpliwości, że zarówno w Polsce jak i we Włoszech pojazd zezłomowany wymaga wyrejestrowania. W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że stan faktyczny nie wyczerpuje dyspozycji określonych w art. 79 ust. 4 ustawy i nie zachodzi okoliczność uzasadniająca ponowną rejestrację pojazdu. Twierdzenia skarżącej o braku świadomości w kwestii wyrejestrowania pojazdu w dacie jego nabycia nie mają wpływu na zasadność rozstrzygnięcia. Przepisy nie uzależniają rejestracji pojazdu od przesłanek subiektywnych. Sąd pierwszej instancji odrzucił argumentację skarżącej odnośnie naruszenia art. 79 ust. 4 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy oraz art. 79 ust. 1 ustawy w zw. z art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. W ocenie Sądu organ rejestrujący prawidłowo ustalił, że do wyrejestrowania doszło w innym państwie Wspólnoty. Przyjmując zaś tok rozumowania skarżącej należałoby uznać, że w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy, poprzednio już zarejestrowanego, brak jest podstaw do jego rejestracji po raz pierwszy na terenie Polski z uwagi na wydanie dowodu rejestracyjnego przez organ innego państwa. Istotne znaczenie dla sprawy ma sam fakt wyrejestrowania pojazdu na terenie innego państwa, natomiast ocena skutku prawnego tego zdarzenia należy do właściwego organu, na terenie którego pojazd ma być zarejestrowany i jest dokonywana w aspekcie przepisów prawa krajowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej organy administracji nie naruszyły również art. 249 zdanie 4 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z którym dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Podstawą odmowy rejestracji nie była dyrektywa, lecz art. 79 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a okoliczność, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji przywołał dyrektywę nr 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji nie oznacza, że w konkretnej sprawie stanowiła ona źródło praw i obowiązków. W ocenie Sądu pierwszej instancji niezasadne były zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia zasad procedury administracyjnej w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Skarżąca nie wskazała wprost w czym upatruje naruszenia art. 10 k.p.a. i w żaden sposób nie wykazała by została pozbawiona przez organy możliwości udowodnienia swoich twierdzeń. Nie naruszono również art. 8 i art. 9 k.p.a. Jako podstawę prawną wyroku Sąd wskazał art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a. A. K., reprezentowana przez adwokata G. S., zaskarżyła opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej domagała się uwzględnienie skargi oraz uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego w kwocie 960 zł. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła wyrokowi: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) naruszenie art. 79 ust. 4 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż pojazd został wyrejestrowany; 2) naruszenie art. 79 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym w zw. z art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację oraz zastosowanie prowadzące do przyjęcia, iż pojazd został wyrejestrowany przez właściwy organ administracji publicznej; 3) naruszenie art. 72 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym poprzez jego błędne zastosowanie prowadzące do odmowy zarejestrowania pojazdu spełniającego prawem określone wymagania; 4) naruszenie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, poprzez jego błędną interpretację prowadzącą do uznania, iż organ rejestrujący pojazd uprawniony jest do odmowy rejestracji pomimo przedłożenia wymaganych przepisem dokumentów; II. Naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienia skargi, mimo naruszenia przez organ przepisów w toku postępowania administracyjnego. Uzasadniając zarzuty skarżąca wskazała, że stosownie do art. 79 ust. 4 ustawy pojazd wyrejestrowany nie podlega ponownej rejestracji. Jednak zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy, tj. starostę. Tymczasem zaskarżony wyrok został wydany w oparciu o błędne założenie, że czynność wyrejestrowania w rozumieniu tego przepisu, może być również czynnością władz lub organów innego państwa. Odmiennie doktryna i orzecznictwo sądów przyjmuje, że wyrejestrowanie w rozumieniu ustawy, będące przeciwieństwem rejestracji, jest wyłącznie czynnością właściwych organów administracji Rzeczpospolitej Polskiej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2000 r., sygn. akt OPK 20/2000, OPK 21/2000, OPK 22/2000). Niewątpliwe art. 79 ustawy traktuje wyrejestrowanie jako czynność administracyjną dokonaną na terytorium Polski. W rozpatrywanej sprawie pojazd nie został wyrejestrowany przez organ właściwy, zatem niedopuszczalne było przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, iż pojazd został wyrejestrowany. W tym kontekście należy wskazać na art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym przez organ administracji publicznej rozumieć należy ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego, w pojęciu tym nie mieszczą się natomiast organy innego państwa. Skutkiem wydanego przez Sąd wyroku działania organów innego państwa są bezpośrednio skuteczne na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. W świetle zasad ustrojowych sytuacja taka jest dopuszczalna wyłącznie w przypadku, gdy przepis tak stanowi. Skoro przedmiotowy pojazd nie został wyrejestrowany na terytorium Polski, nieuprawniona jest odmowa jego rejestracji na podstawie art. 79 ust. 4 ustawy. Za wskazaną interpretacją przemawia również fakt, iż nabycie pojazdu przez osobę z innego państwa i jego wywóz z tego państwa, obliguje do wyrejestrowania pojazdu tak, aby umożliwić rejestrację w kraju nabywcy. Przyjęta przez organy i sąd administracyjny interpretacja art. 79 ust. 4 ustawy prowadzi do zakazania rejestracji na terenie Polski pojazdów, które nabyte przez obywatela polskiego na terenie państw trzeciego zostały wyrejestrowane w celu ich zarejestrowania w Polsce. Skarżąca kasacyjnie podniosła, iż decyzja w przedmiocie rejestracji pojazdu nie jest decyzją uznaniową, a zależy wyłącznie od wypełnienia ustawowo określonych przesłanek. Wnioskując o rejestrację samochodu skarżąca przestawiła wszystkie wymagane prawem dokumenty, zatem organ był zobligowany dokonać rejestracji. Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów zawiera zamknięty katalog dokumentów, które należy przedłożyć wraz z wnioskiem o rejestrację pojazdu sprowadzonego z zagranicy. Odmowa jej dokonania, pomimo dopełnienia tych wymogów, dowodzi błędnej interpretacji prawa, co skutkować musi uchyleniem zaskarżonego wyroku. Dalej skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że organy prowadzące postępowanie naruszyły szereg norm postępowania administracyjnego. Ciężar podniesionych zarzutów oraz ich oczywista zasadność nakazują uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach. Odnośnie zwrotu kosztów postępowania skarżąca powołała się na § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W jej ocenie uwzględniając rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy adwokata, żądane koszty zastępstwa procesowego są uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpoznawać wniesioną skargę kasacyjną. Konsekwencją związania NSA podstawami skargi kasacyjnej jest wymóg prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można o przeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie została oparta na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Wobec tego jako pierwszy ocenie podlegał zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., FSK 1724/04 niepubl.; wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120). Zarzucając naruszenie przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez błędne zastosowanie prowadzące do nieuwzględnienia skargi, mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego. Tak sformułowany zarzut w istocie rzeczy jest zarzutem ogólnikowym. W przypadku wyroku oddalającego skargę, opartego na podstawie przewidzianej w art. 151 p.p.s.a. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie może ograniczać się wyłącznie do wskazania tego przepisu oraz ogólnego stwierdzenia o naruszeniu przepisów przez organ. Prawidłowo postawiony zarzut powinien wskazywać przepisy postępowania administracyjnego, których naruszenia przez organ w toku postępowania nie dostrzegł sąd rozpoznający skargę. Brak wskazania tych przepisów i ograniczenie się wyłącznie do wskazania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uniemożliwia rozpoznanie zarzutu, co czyni go tym samym bezzasadnym. Wobec tego, że skarżąca kasacyjnie nie podważyła skutecznie ustaleń stanu faktycznego, przyjętego za prawidłowy przez Sąd pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest oceną stanu faktycznego, która legła u podstaw zaskarżonego wyroku. Z ustaleń faktycznych wynika zaś, że skarżąca wniosła o zarejestrowanie zakupionego na terenie Włoch samochodu marki [...], który został wycofany z ruchu drogowego we Włoszech w dniu [...] grudnia 2005 r. i wyrejestrowany w związku z jego złomowaniem. Pojazd ten miał całkowicie spaloną część przednią oraz wnętrze. Taki stan faktyczny stanowił podstawę, w oparciu o którą można było dokonać oceny zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zarzuty naruszenia prawa materialnego, sformułowane w skardze kasacyjnej, sprowadzają się do tezy, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw prawnych do odmowy zarejestrowania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej samochodu, który został wyrejestrowany na terenie Republiki Włoskiej w związku z wycofaniem go z ruchu z uwagi na złomowanie. Warunki dopuszczenia pojazdów do ruchu zostały uregulowane w ustawie Prawo o ruchu drogowym (Dział III Rozdział 2 ustawy). Zgodnie z art. 71 ust. 1 cytowanej ustawy dowód rejestracyjny jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego. Zatem rejestracja pojazdu stanowi administracyjne zezwolenie na wprowadzenie go do ruchu drogowego. W przepisie art. 72 ust. 1-4 ustawodawca określił dokumenty stanowiące podstawę zarejestrowania pojazdu. Złożenie tych dokumentów stanowi warunek dokonania rejestracji pojazdu. Jednakże nie w każdej sytuacji przedłożenie organowi kompletu dokumentów, wymienionych w niniejszym przepisie skutkować musi rejestracją pojazdu. Należy bowiem mieć na względzie treść przepisu art. 79 ust. 4 omawianej ustawy, ustanawiającego zasadę, iż pojazd wyrejestrowany nie podlega powtórnej rejestracji. Jednocześnie ustawodawca przewidział wyjątki od tej zasady, dopuszczając ponowną rejestrację pojazdu: 1) odzyskanego po kradzieży; 2) zabytkowego; 3) mającego co najmniej 25 lat, którego model nie jest produkowany od 15 lat, uznanego przez rzeczoznawcę samochodowego za unikatowy lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji; 4) ciągnika i przyczepy rolniczej. Stosownie do art. 79 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy jedną z podstaw uzasadniających wyrejestrowanie pojazdu stanowi przekazanie pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Wówczas właściwy organ dokonuje wyrejestrowania pojazdu na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu bądź o przyjęciu niekompletnego pojazdu, wystawionego przez upoważnionego przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu lub punkt zbierania pojazdów. Przekazanie pojazdu do jednego z przedsiębiorców wymienionych powyżej jest jednoznaczne z wycofaniem pojazdu z eksploatacji w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.). Wynika to wprost z art. 18 niniejszej ustawy, który zobowiązuje właściciela pojazdu wycofanego z eksploatacji do przekazania go przedsiębiorcy prowadzącemu stacje demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów. Pojazd wycofany z eksploatacji stanowi odpad w rozumieniu przepisów o odpadach (art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji). Z przedstawionych wyżej przepisów wynika, że na gruncie polskiego prawa nie jest możliwe zarejestrowanie pojazdu wycofanego z eksploatacji. Sytuacja prawna nie budzi wątpliwości, jeżeli mamy do czynienia z pojazdem wycofanym z eksploatacji na terenie kraju. Natomiast na gruncie rozpoznawanej sprawy należy odpowiedzieć na pytanie, czy możliwa jest rejestracja na terenie Polski pojazdu wycofanego z eksploatacji na terenie jednego z Państw Członkowskich Unii Europejskiej. Odpowiadając na powyższe pytanie w pierwszej kolejności należy uwzględnić fakt, że ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji stanowi wykonanie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U.UE L.00.269.34). Ustawą z dnia 20 stycznia 2005 r. wprowadzono zmiany w ustawie Prawo o ruchu drogowym, wprowadzając między innymi przedstawione wyżej brzmienie art. 79 ust. 1 pkt 1. Wobec tego zapisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, wprowadzone ustawą o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji również stanowią wykonanie wskazanej dyrektywy. Stosownie do art. 249(3) Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U.UE.C.06.321 E.37) dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Zatem dyrektywa jako akt adresowany do Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej wiąże to państwo, a więc co do zasady nie wywołuje skutku bezpośredniego. Jednakże z obowiązkiem osiągnięcia rezultatu wiąże się pośredni skutek dyrektyw. Sformułowana przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości doktryna pośredniego skutku prawa wspólnotowego wyraża zasadę, zgodnie z którą sąd państwa członkowskiego jest obowiązany interpretować przepisy prawa wewnętrznego w "świetle brzmienia i celów" dyrektywy, która nie wywołuje skutku bezpośredniego. Formułując niniejszą zasadę w wyroku z dnia 10 kwietnia 1984 r. Sabine von Colson and Elisabeth Kamann v. Land Nordrhein-Westfalen (14/83, ECR 1984, s. 1891) Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że "stosując prawo wewnętrzne, w szczególności postanowienia specjalne wprowadzone w celu wykonania dyrektywy, sąd krajowy powinien, tak dalece jak jest to możliwe, interpretować prawo wewnętrzne, w świetle treści i celu dyrektywy, aby osiągnąć skutek zamierzony w art. 189(3)" –/obecnie art. 249(3)/. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonując wykładni przepisów art. 79 ust. 4 w zw. z art. 79 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym należy mieć na względzie regulacje ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz treść i cel dyrektywy 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji. W myśl pkt (1) preambuły dyrektywy różne środki podejmowane na szczeblu krajowym, dotyczące pojazdów wycofanych z eksploatacji, powinny zostać zharmonizowane, po pierwsze, aby zminimalizować szkodliwy wpływ pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko naturalne, przyczyniając się tym samym do zachowania, ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego oraz oszczędzania energii oraz po drugie, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz unikać zakłóceń konkurencji na obszarze Wspólnoty. Stosownie do art. 2 pkt 2 dyrektywy "pojazd wycofany z eksploatacji" oznacza pojazd, który stanowi odpad w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442/EWG. W art. 5 ust. 2 dyrektywa stanowi, że Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji będą przekazywane uprawnionym zakładom przetwarzania. Państwa Członkowskie stworzą system, zgodnie z którym przedstawienie świadectwa złomowania będzie warunkiem wyrejestrowania pojazdu wycofanego z eksploatacji. Takie świadectwo będzie wystawiane posiadaczowi i/lub właścicielowi kiedy pojazd wycofany z eksploatacji będzie przekazany do zakładu przetwarzania (art. 5 ust. 3 dyrektywy). W art. 6 ust. 1 dyrektywy postanowiono zaś, iż Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji są magazynowane (nawet czasowo) i przetwarzane zgodnie z ogólnymi wymaganiami określonymi w art. 4 dyrektywy 75/442/EWG. Z przedstawionych wyżej regulacji dyrektywy 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. wynika, że pojazd wycofany z eksploatacji stanowi odpad i wobec tego musi zostać przekazany uprawnionemu zakładowi przetwarzania celem przetworzenia, zaś przekazanie do właściwego zakładu przetwarzania prowadzi do wyrejestrowania pojazdu. Wobec tego, aby cel dyrektywy, którym jest między innymi właściwe przetworzenie pojazdu wycofanego z eksploatacji został osiągnięty, niezbędnym jest uwzględnianie w procesie rejestrowania pojazdów faktu wyrejestrowania pojazdu wycofanego z eksploatacji i przekazanego właściwemu zakładowi przetwarzania niezależnie od tego, na terenie którego Państwa Członkowskiego ten fakt zaistniał. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zgodnie z art. 79 ust. 4 w zw. z art. 79 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym nie jest możliwe zarejestrowanie na terenie Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu wyrejestrowanego na terenie innego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej z powodu wycofania go z eksploatacji i przekazania uprawnionemu zakładowi przetwarzania. Taki pojazd, bowiem stanowi odpad w rozumieniu przepisów o odpadach, co wynika z regulacji art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, niezależnie od tego w którym Państwie Członkowskim doszło do wycofania go z eksploatacji. Dopuszczenie do rejestracji na terenie Polski samochodów wycofanych z eksploatacji w innych Państwach Członkowskich stałoby w sprzeczności z celami dyrektywy w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, gdyż do ruchu dopuszczane byłyby pojazdy stanowiące odpad w rozumieniu przepisów o odpadach. Zatem, dokonując wykładni przepisów prawa krajowego z uwzględnieniem celu i treści dyrektywy 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. należało stwierdzić, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego są niezasadne. Z niezakwestionowanego skutecznie stanu faktycznego nie wynika, aby skarżąca kasacyjnie sprowadziła samochód inny niż wycofany z eksploatacji celem złomowania na terenie Włoch. Wobec tego Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni oraz w sposób właściwy zastosował przepisy prawa materialnego wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.