II SA/Wa 1315/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA - Joanna Kube, Asesor WSA - Jarosław Trelka, Protokolant - Michał Sułkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie dodatkowego uposażenia rocznego - oddala skargę - Szef [...] decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 3, art. 95 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 w zw. z art. 83 ust. 1, 2 i 5, art. 97, art. 87 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) w zw. z art. 104 § 1 k.p.a., przyznał zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] marca 2007 r. ppłk K. B. następujące należności: 1. odprawę w wysokości 600% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby w wysokości 34301,40 zł; 2. świadczenie pieniężne wypłacane co miesiąc przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby, w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby w wysokości 5716,90 zł; 3. ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane 106 dni urlopu w tym: 14 dni urlopu wypoczynkowego za 2005 rok, 26 dni urlopu wypoczynkowego i 20 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego za 2006 rok oraz 26 dni urlopu wypoczynkowego i 20 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego za 2007 rok w kwocie 27545,16 zł; 4. dodatkowe uposażenie roczne w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych, za które wypłacono uposażenie, tj. 3/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby za 2007 r. w kwocie 1429,23 zł; 5. gratyfikację urlopową niewykorzystaną w roku zwolnienia ze służby w kwocie 2184,00 zł; 6. ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby przejazd na koszt wojska w kwocie 496,10 zł. W uzasadnieniu decyzji podał, że wymieniony oficer rozkazem Szefa Sztabu Generalnego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] został z dniem [...] marca 2007 r. zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego. W dalszej części wskazał, że powyższe świadczenia związane są ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, zaś uposażenie dodatkowe za 2007 r. przysługuje na podstawie art. 95 pkt 3 ustawy w zw. z art. 83 ust. 1 i 2 ustawy. W odwołaniu z dnia 11 kwietnia 2007 r. do Szefa Sztabu Generalnego, skarżący zarzucił powyższej decyzji w pkt 4 nieprawdziwe uzasadnienie oraz naruszenie prawa materialnego poprzez błędne, a tym samym niekorzystne dla niego zinterpretowanie art. 95 pkt 3 w zw. z art. 83 ustawy poprzez przyznanie mu 3/12 dodatkowego uposażenia rocznego, co – zdaniem skarżącego – nie odpowiada prawdzie materialnej. Mianowicie z treści art. 83 pkt 1 i 2 ustawy wynika, że powyższe rozwiązanie prawne ma zastosowanie jedynie do żołnierzy zawodowych i nie powinno mieć zastosowania do żołnierza zwolnionego z zawodowej służby wojskowej. Słuszność takiego rozumowania potwierdza treść art. 83 pkt 5 ustawy, a w myśl art. 95 pkt 3 ustawy, żołnierz zawodowy zwolniony z zawodowej służby wojskowej powinien otrzymać pełne uposażenie dodatkowe. Ponadto, Minister Obrony Narodowej nie otrzymał żadnej delegacji ustawowej do jakiegokolwiek uregulowania świadczeń związanych z art. 95 ustawy. Szef Sztabu Generalnego WP decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy pkt 4 zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2007 r. W uzasadnieniu podał, że nie doszło do naruszenia prawdy obiektywnej oraz nieprawdziwego uzasadnienia i naruszenia prawa materialnego. W dalszej części stwierdził, że przepis art. 83 ust. 2 ustawy ma charakter specjalny w stosunku do normy zawartej w art. 95 pkt 3 ustawy. Zatem uposażenie dodatkowe wypłaca się proporcjonalnie do liczby miesięcy pełnionej służby, a w rozpoznawanej sprawie skarżący pełnił w roku 2007 służbę przez 3 miesiące. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący K. B. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i jej uchylenie, zarzucając naruszenie prawdy obiektywnej i nie załatwienie sprawy mając na względzie słuszny interes społeczny i słuszny interes obywatela (art. 7 k.p.a.), poprzez nieprzyznanie dodatkowego uposażenia rocznego w pełnej wysokości. Natomiast w uzasadnieniu powołał się na argumenty zawarte już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Szef Sztabu Generalnego WP wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Zgodnie z treścią art. 95 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługuje m.in. dodatkowe uposażenie roczne za rok, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. Wysokość zaś tego uposażenia reguluje brzmienie art. 83 ust. 1 ustawy, w myśl którego żołnierz zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową przez okres całego roku kalendarzowego nabywa prawo do dodatkowego uposażenia rocznego w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Innymi słowy oznacza to, że dodatkowe uposażenie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przysługuje żołnierzowi zawodowemu, który pełnił zawodową służbę wojskową przez cały rok kalendarzowy. W myśl art. 83 ust. 5 ustawy zdanie pierwsze, dodatkowe uposażenie roczne wypłaca się nie później niż w okresie pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to uposażenie, przyjmując za podstawę jego obliczenia uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym należne w dniu 31 grudnia roku kalendarzowego, za który uposażenie przysługuje. W rozpoznawanej sprawie skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu 31 marca 2007 r. i do tego czasu otrzymał on dodatkowe uposażenie za rok 2006 w pełnej wysokości. Natomiast zupełnie inaczej rzecz się ma w razie zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby w czasie trwania roku kalendarzowego, za który przysługuje mu dodatkowe uposażenie. Powyższa regulacja – zdaniem Sądu – została zawarta w art. 83 ust. 2 ustawy. W myśl tego przepisu, w razie pełnienia przez żołnierza zawodowego zawodowej służby wojskowej przez część roku kalendarzowego, dodatkowe uposażenie roczne przysługuje w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych, za które żołnierzowi wypłacono uposażenie. Natomiast – o czym stanowi art. 83 ust. 5 zdanie drugie – w przypadku zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej w trakcie roku kalendarzowego, podstawę obliczenia dodatkowego uposażenia rocznego stanowi uposażenie należne żołnierzowi w ostatnim dniu pełnienia służby. W rozpoznawanej sprawie skarżącemu przyznano 3/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Zatem zaskarżona decyzja – w ocenie Sądu – nie narusza prawa, w tym przepisu art. 7 k.p.a. Dodać należy, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji, skarżący posiadał jeszcze status żołnierza zawodowego i nie można podzielić jego zarzutu, że wskazany wyżej przepis nie dotyczy jego, ponieważ – jak twierdzi – był on żołnierzem zwolnionym już ze służby. Nie sposób również podzielić poglądu skarżącego, że treść art. 95 pkt 3 w zw. z art. 83 pkt 5 ustawy wskazuje na "pełne" uposażenie dodatkowe, ponieważ w tym ostatnim przepisie podaje się jedynie podstawę obliczenia. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.