II SA/Po 522/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji; oddala skargę /-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga /-/ J. Szaniecka Pismem z dnia [...] r. A sp. z o.o. wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej B. o nazwie "[...] K. Z." położonej na kratowej wieży E. w K., na działce nr [...], przy ul. K. [...]. Przebudowa stacji bazowej polegać miała na wymianie na nowe, [...] anten [...] położonych na istniejącej wieży antenowej h=[...]m. Docelowy system antenowy stacji miałby się składać z: 1. [...] anten [...], wys. zaw. [...] m n.p.t., skierowanych na az. [...]0º, [...]º, [...]º, 2. [...] anten [...], wys. zaw. [...]m n.p.t., skierowanych na az. [...]º, [...]º, [...]º,, 3. [...] anten [...], wys. zaw. [...]m n.p.t., skierowanych na az. [...]º i [...]º. Do wniosku załączono Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, mapę ewidencyjną z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy wniosek oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, a także wypis z rejestru gruntów i mapę zasadniczą. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, wskazując na niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z dnia [...] r., w szczególności z § 76 pkt 1 planu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., po rozpoznaniu odwołania inwestora, uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta K. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy zauważył, że z literalnego brzmienia § 76 pkt 1 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. w części dotyczącej rejonu: P.-K.-Z. w prawobrzeżnej części miasta (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 142, poz. 2870 – dalej Uchwała) wynika, że odnosi się on do zakazu lokalizowania na tym terenie nowych inwestycji o takim charakterze, natomiast nie odnosi się on w żadnej mierze do inwestycji już istniejących. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 46a ust. 7, art. 48 ust. 2 pkt 1, art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, ponieważ jego realizacja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta K. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż planowana inwestycja ma polegać na: – wymianie istniejących anten [...] pracujących w systemie [...] na trzy nowe anteny [...] działające w systemach [...] i [...] oraz wymianie istniejących anten [...] pracujących w systemie [...] na trzy nowe anteny [...] działające w [...], wszystkie anteny zostaną ukierunkowane na azymuty [...]0, [...]0, [...]0, – rekonfiguracji istniejących anten [...], polegającej na zmianie azymutu dla anteny [...] – położeniu dodatkowych kabli współosiowych łączących urządzenia nadawczo-odbiorcze stacji z antenami, – ustawieniu dodatkowych urządzeń nadawczo-odbiorczych w pomieszczeniu technicznym. Planowane przedsięwzięcie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska i § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. w sprawie określenie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Teren inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który dla tego terenu w § 76 ust. 1 przewiduje zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających obligatoryjnie sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, za wyjątkiem obiektów obsługi technicznej miasta. Obecnie funkcjonująca stacja bazowa telefonii komórkowej C., której dotyczy wniosek inwestora, powstała na istniejącej wieży antenowej Rejonowego Zakładu Energetycznego w K. Na wieży tej znajdowały się już dwie anteny E, tj. anteny [...] i [...]. Stacja bazowa inwestora powstała w oparciu o decyzję pozwolenia na budowę z dnia [...] r. Decyzja ta obejmowała parę anten [...] o zasięgu [...] m (na kierunku [...]º), dwie pary anten [....] o zasięgu [...] m (na kierunku [...]º i [...]º) i trzy anteny [...] o zasięgu [...]m (na kierunkach [...]0, [...]0, [...]0), pracujących w systemie [...]MHz. Tymczasem z danych załączonych do wniosku, w tym z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wynika, iż na wieży znajdują się również trzy anteny [...] pracujące w systemie [...] i anteny [...] nakierowane na azymut [...]0. Organ ustalił, że inwestor nie wnosił o zmianę decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, ewentualnie wydanie nowej decyzji i nie zgłosił zamiaru instalacji nowych anten. Analiza planowanego przedsięwzięcia prowadzi do wniosku, że inwestor zamierza całkowicie zlikwidować należące do niego obecnie istniejące anteny, tj. anteny [...] i [...] - przywracając wieżę E. do stanu sprzed pozwolenia na budowę stacji bazowej - a następnie dokonać instalacji nowych anten [...] i [...], o innych parametrach technicznych. Zmienione zostaną także parametry użytkowe, bowiem nowe anteny mają obsługiwać – oprócz systemu [...], objętego pozwoleniem na budowę z dnia [...] r. – także systemy [...] i [...]. Planowana przebudowa powiększy obszar, na którym przekroczone będą dopuszczalne poziomy elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego z istniejącego obecnie maksymalnego w poziomie wymiaru [...]m do [...]m. W ocenie organu taka przebudowa nie byłaby zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pozwolenie na budowę stacji bazowej na tym terenie zostało wydane w okresie obowiązywania miejscowego ogólnego planu zagospodarowania dla miasta K. zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia [...] r. Tymczasem stosownie do treści § 122 aktualnie obowiązującego planu miejscowego z dnia 25.09.2002 r. wszystkie inwestycje na terenie objętym ustaleniami planu, które zostały zrealizowane, rozpoczęte lub są realizowane, lecz są niezgodne z jego ustaleniami zostają uznane za przyjęte z zakazem dalszego zagospodarowania, zabudowy lub przeznaczenia niezgodnego z ustaleniami. Przewidziany § 76 ust. 1 obowiązującego planu zakazuje lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających obligatoryjnie sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, za wyjątkiem obiektów obsługi technicznej miasta. Stację bazową telefonii komórkowej można zaliczyć do obiektów obsługi technicznej miasta, jednak stosownie do § 23 planu wszystkie obiekty obsługi technicznej miasta, w tym obiekty lokalizowane na terenach funkcjonalnych, należy realizować zgodnie z opracowaniami dotyczącymi miejskiej infrastruktury technicznej sporządzonymi przez Zarząd Miasta K. Aktualnie brak opracowania dotyczącego sieci komórkowych, czy rozmieszczenia stacji bazowych, także operatorzy sieci komórkowych nigdy nie ubiegali się o przyjęcie i zatwierdzenie takiego opracowania. Uznając lokalizację przedsięwzięcia za niezgodną z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska wydano decyzje odmowną. Odwołanie wniósł inwestor A sp. z o.o., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację projektowanego przedsięwzięcia, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odwołaniu podniesiono, iż w sprawie brak podstaw do zastosowania § 76 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż dotyczy on przypadku lokalizacji obiektu, tymczasem planowane przedsięwzięcie ma polegać na przeprowadzeniu modernizacji do obiektu istniejącego. Organ nie ma także prawa do badania legalności istniejących inwestycji, poza tym niczego to nie wnosi do rozstrzygnięcia sprawy. Odwołujący się wskazał także na niejasność zapisu § 122 planu, jak należy rozumieć "zakaz dalszego zagospodarowania", "zakaz przeznaczenia niezgodnego z planem", "zakaz dalszej zabudowy". Zdanie odwołującego się termin "zabudowa" stosuje się do obiektów wznoszonych na gruncie. Natomiast odesłanie zawarte w § 23 planu należy uznać za niewiążące wobec braku opracowań dotyczących rozwoju miejskiej infrastruktury technicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył zapisy § 122 i § 76 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta K. Nr 788 z dnia 25.09.2002 r. Wskazał, iż § 122 planu odnosi się do inwestycji istniejących w dniu uchwalania planu, a więc również do przedsięwzięcia objętego przedmiotowym wnioskiem. Teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym w planie symbolem TAG-2, dla tego terenu § 76 ust. 1 planu wprowadza zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających obligatoryjnie sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, za wyjątkiem obiektów obsługi technicznej miasta. W świetle tegoż zapisu planu stacja bazowa w dniu wejścia w życie planu uchwalonego dnia 25.09.2002 r. była niezgona z ustaleniami dotyczącymi obszaru, na którym się znajduje. Tym samym po dniu wejścia w życie aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszą się do niej ograniczenia z § 122 planu. W ocenie organu odwoławczego stacji bazowej telefonii komórkowej B. o nazwie "[...] K. Z." nie można uznać za obiekt obsługi technicznej miasta niezbędny dla prawidłowego zaspakajania potrzeb mieszkańców terenu oznaczonego w planie symbolem TAG-2. Lokalizacja inwestycji w tym miejscu nie jest również warunkiem niezbędnym dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców tego terenu w zakresie "wymiany informacji", o której mowa w § 5 pkt 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 25.09.2002 r. Tym samym wnioskowanej inwestycji nie można zaliczyć do wyjątku, o którym mowa w § 76 ust. 1 planu, a w konsekwencji odstąpić od ustaleń zawartych w § 122 planu. Bezprzedmiotowe stają się więc rozważania dotyczące § 23 planu. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ uznał za zasadny zarzut dotyczący bezcelowości rozważań organu I instancji na temat legalności wcześniej dokonanych prac inwestycyjnych. Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca A sp. z o.o. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca spółka podniosła zarzut naruszenia art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, poprzez przyjęcie, ze projektowane przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 5 pkt 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta K. Nr 788 z dnia 25.09.2002 r., poprzez przyjęcie, że stacji bazowej telefonii komórkowej nie można uznać za obiekt obsługi technicznej miasta. Organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego kwestionuje przeciwne stanowisko zawarte w decyzji Prezydenta Miasta K. Zdaniem skarżącej stacja bazowa jest bez wątpienia obiektem obsługi technicznej miasta, stanowi bowiem część infrastruktury telekomunikacyjnej i należy do kategorii infrastruktury technicznej. Skarżąca zarzuciła także naruszenie zapisu § 122 w zw. z § 76 ust. 1 planu poprzez przyjęcie, że stacja bazowa jest obiektem objętym zakazem dalszego zagospodarowania, zabudowy lub przeznaczenia niezgodnego z ustaleniami planu, a projektowane przedsięwzięcie narusza ten zakaz. Skarżąca podniosła, iż organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego zastosował przepis § 122 planu. W ocenie skarżącej zapis ten jest niejasny, a jego wykładnia daje podstawy do przyjęcia, że nie znajduje on zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżąca przytoczyła w tym zakresie swoją argumentację zawartą w odwołaniu. Ponadto skarżąca spółka zarzuciła organowi II instancji, iż ograniczył się do kontroli zasadności argumentacji organu I instancji, odstąpił od ustaleń zawartych w swojej wcześniejszej decyzji z dnia [...] r., nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo organ podniósł, iż w uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, wskazano także w jaki sposób ustalenia zapisu § 122 odnoszą się do zamierzonego przedsięwzięcia w powiązaniu z treścią § 76 ust. 1 ustawy. Organ wskazał też, iż nie ma sprzeczności pomiędzy stanowiskiem zawartym w zaskarżonej decyzji, a stanowiskiem we wcześniejszej decyzji Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż planowana inwestycja, określona przez inwestora jako przebudowa stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie "[...] K. Z.", jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta K. w części dotyczącej rejonu: P.-K.-Z. w prawobrzeżnej części miasta, przyjętym uchwałą Rady Miasta K. Nr 788 z dnia 25.09.2002 r., a wydane decyzje Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. odpowiadają prawu. Przede wszystkim organ I instancji, a zanim Kolegium, dokonały prawidłowych ustaleń co do rzeczywistego charakteru planowanego przedsięwzięcia z uwagi na treść § 76 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z brzmieniem powyższego zapisu planu miejscowego na terenie inwestycji ustanowiono zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających obligatoryjnie sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, za wyjątkiem obiektów obsługi technicznej miasta. Ze zgromadzonego w aktach materiału, w szczególności "Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" z [...] r., wynika, iż planowana inwestycja polegać ma w istocie na likwidacji wszystkich istniejących sektorowych anten [...] (tj. [...] anten [...] pracujących w systemie [...] i [...] anten [...] pracujących w systemie [...]), a następnie instalacji w ich miejsce [...] nowych [...] anten [...] i [...] o odmiennych parametrach technicznych. Nowe anteny nadawcze pracować będą w systemach [...], [...], [...]. Obszar, na którym wystąpi ponadnormatywne elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące, zwiększy się w poziomie z dotychczasowej wartości maksymalnej wynoszącej [...] m do wartości maksymalnej wynoszącej [...] m. Głównym elementami stacji bazowej są anteny sektorowe i radioliniowe, stacja znajduje się na innym obiekcie budowlanym – wieży należącej do innego niż inwestor podmiotu. Planowane przedsięwzięcie zakłada więc wymianę najważniejszych elementów stacji bazowej (wszystkich anten [...]), znaczącą zmianę jej parametrów technicznych i użytkowych, a także znaczne powiększenie obszaru negatywnego (ponadnormatywnego) oddziaływania na środowisko. W wyniku planowanych prac powstanie w istocie nowy obiekt znacznie różniący się od dotychczasowego. Zakres planowanej inwestycji odpowiada więc użytemu w § 76 ust. 1 planu określeniu "lokalizowania przedsięwzięcia", niezależnie od tego jak inwestycję określił sam inwestor. Podkreślić należy, iż powyższy zapis planu miejscowego nie posługuje się pojęciem "budowy" – zdefiniowanym w ustawie z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane – a właśnie pojęciem "lokalizowania". Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego planowane przedsięwzięcie stanowi jednak obiekt technicznej obsługi miasta w rozumieniu § 5 pkt 10 planu miejscowego z dnia 25.09.2002 r., jest to bowiem urządzenie umożliwiające wymianę informacji. Zauważyć należy, iż przepis § 5 pkt 10 planu warunek "niezbędności dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców" odnosi do "innych obiektów technicznych", nie wymienionych w początkowej części tego przepisu, tj. innych niż obiekty i urządzenia służące do odprowadzania ścieków, dostarczania wody, ciepła, energii elektrycznej, gazu, umożliwiających wymianę informacji. Nie można również podzielić stanowiska Prezydenta Miasta K., że podstawą do stwierdzenia sprzeczności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest zapis § 23 planu. Zapis ten dotyczy fazy realizacji inwestycji, a nie etapów wcześniejszych, ponadto obowiązek wykonania stosownych opracowań dotyczących rozwoju miejskiej infrastruktury technicznej obciąża władze miasta, brak tychże opracowań nie może mieć negatywnego wpływu na sytuację ewentualnych inwestorów. Jakkolwiek jednak błędna była przywoływana przez organy obu instancji argumentacja na okoliczność niezgodności omawianego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to prawidłowo wskazana została przesłanka odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu proponowana lokalizacja omawianego przedsięwzięcia byłaby sprzeczna z ustaleniami ogólnymi dla terenów i obiektów podlegających ochronie ze względu na wymagania ochrony środowiska i zdrowia ludzi, o których mowa w rozdziale 4 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powiększenie – na skutek realizacji przedsięwzięcia - obszaru, na którym przekroczone są dopuszczalne poziomy elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego do [...] m kolidowałoby z wytycznymi § 21 planu, stanowiącymi, iż szkodliwe oddziaływanie na środowisko wytwarzane przez jednostki organizacyjne winno zamykać się na terenie działki budowlanej, na jakiej jest wytwarzane i do której jednostka organizacyjna posiada tytuł prawny. Do wniosku, iż szkodliwe oddziaływanie na środowisko wytwarzane przez omawiane przedsięwzięcie wykraczać będzie poza teren, o którym mowa w § 21 planu - co stanowi niezgodność planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – prowadzi analiza załączonej do "Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" kopii mapy ewidencyjnej. Oddziaływanie, o którym mowa w § 21 planu, w przypadku przedmiotowej inwestycji nie zamyka się na terenie działki budowlanej, na jakiej jest wytwarzane. W konsekwencji nie zasługiwał więc na uwzględnienie, podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowisko. Bez znaczenia przy tym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje, że szkodliwe promieniowanie będzie występowało w przestrzeni rozciągającej się w płaszczyźnie ponad gruntem. Szkodliwe oddziaływanie na środowisko planowanego przedsięwzięcia naruszałoby bowiem granice przestrzenne nieruchomości gruntowej, wynikające z art. 143 Kodeksu cywilnego, rozciągające się nad powierzchnią gruntu. Przepis zawarty w art. 143 zd. 1 kc stanowi, że w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią, określając pionowy zasięg własności nieruchomości gruntowej. Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Za nieuzasadnione uznać należy zgłoszone w skardze zarzuty, iż Kolegium ograniczyło się do kontroli zasadności argumentacji organu I instancji, odstąpiło od ustaleń zawartych w swojej wcześniejszej decyzji z dnia [...] r., nie ustosunkowało się do wszystkich kwestii podniesionych w odwołaniu. Zauważyć należy, iż między zaskarżoną decyzją a decyzją Kolegium z dnia [...] r. nie ma sprzeczności, organ w wystarczający sposób zaprezentował swoje stanowisko co do treści i zastosowania przepisów § 122, § 76 ust. 1, § 5 pkt 10 planu. Brak podstaw do stwierdzenia, iż Kolegium nie rozpatrzyło istoty sprawy, skoro dokonało ono własnej analizy stanu faktycznego i prawnego, a w niektórych kwestiach zajęło stanowisko inne niż organ I instancji. Ponadto zauważyć należy, że czym innym jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia wskazanego przepisu, a czym innym zagadnienie, czy naruszenie to prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takiego naruszenia przepisów postępowania przez organy obu instancji, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, prawidłowo zastosowano przepis art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska, co skutkować musi oddaleniem skargi. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalono skargę. /-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga /-/ J. Szaniecka MarK